Κυριακή, Ιούλιος 23, 2017
Greek English German
Τετάρτη, 10 Μάιος 2017 00:00

Παρουσίαση BMW 25/3: Απλή, αξιόπιστη, ακούραστη

Αρθρογράφος: Παύλος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(53 ψήφοι)

Ήταν μια από τις πιο καλοπουλημένες μοτοσυκλέτες της δεκαετίας του 50. Αγαπήθηκε και κατηγορήθηκε όσο λίγα δίτροχα. Σήμερα αποτελεί μια από τις πιο αξιόπιστες κλασικές μοτοσυκλέτες, μετουσιώνοντας σε πράξη την τελειότητα της απλότητας. Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες μεταπολεμικές σταρ και αυτή που έδωσε την μεγάλη ώθηση στην BMW, προκειμένου να ξεκινήσει αυτό που έγινε. Το R25/3 και η ιστορία του...

... αρχίζει εκεί κάπου στα 1953. Και επειδή οι αριθμοί παίζουν πάντα τον ρόλο τους σε μια παρουσίαση ιστορικού οχήματος τους δίνω συγκεντρωμένους να γλυτώσουμε από την αριθμητική καταπίεση εξ αρχής. Σε 3 χρόνια πουλήθηκαν 47.700 R25/3 αριθμός ρεκόρ για την εποχή, που μόνο η Vespa είχε αρχίσει να φαντάζεται. Γενικότερα τα μεταπολεμικά μονοκύλινδρα της BMW, ξεκινώντας από το 1ο R24 του 1948 και τελειώνοντας στο R25/3 του 1956 (μονοκύλινδρα υπήρξαν μέχρι το 1968, αλλά εδώ μιλάμε για τα πρώτα μεταπολεμικά) πούλησαν περισσότερα από 100.000 τεμάχια. Νούμερο τρομακτικό για τα οικονομικά δεδομένα της εποχής αν αναλογιστεί κανείς ότι ένα R25 κόστιζε όσο δύο διαμερίσματα τότε στην Ελλάδα.

Καινούρια R25 δεν πρέπει να ήρθαν στην Ελλάδα, ήρθαν όμως πολλά στην δεκαετία του 1960 ως φθηνά μεταχειρισμένα γιατί οι ιδιοκτήτες τους τα αντικαταστούσαν είτε με γιαπωνέζικα που κέρδιζαν συνεχώς έδαφος, είτε με τα γρηγορότερα, δυνατότερα και πλέον αρκετά φθηνότερα από ότι στην δεκαετία του 50, δικύλινδρα boxer. Ως μεταχειρισμένα λοιπόν ήρθαν πολλά στην Ελλάδα, είτε με καλάθι, είτε χωρίς, και αποτέλεσαν για πολλά χρόνια ένα αξιόπιστο μέσο μεταφοράς, αλλά και ένα εργαλείο δουλειάς. Πολλά από τα μηχανάκια τοποθετήθηκαν σε γεωργικές εργασίες, όπως και το δικό μας, που όταν πέρασε στα χέρια μας ήταν βαμμένο με το κίτρινο χρώμα των θεριζοαλωνιστικών μηχανών. Δεν ξέρουμε αν και πώς θέρισε, όργωσε ή αλώνισε, πάντως δεν είχε περάσει λίγα. Παρόλα αυτά με ανακατασκευή που τελείωσε κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 90 (σχεδόν 20 χρόνια πριν) δια χειρός Βαρώνου, μέχρι σήμερα δεν έχει ζητήσει απολύτως τίποτα εκτός βέβαια από φυσιολογικές φθορές στο πέρασμα των 40.000 χιλιομέτρων περίπου, μετά την αναπαλαίωσή του.

Κυριολεκτικά χίλιες φορές τα 250 κυβικά του και τα 13 αλογάκια του είναι τέρατα αξιοπιστίας. Με τα 90 χλμ τελικής ταχύτητας δεν βάζει φωτιά στην άσφαλτο και η προσπέραση είναι λίγο προβληματική, βάζει φωτιά όμως στα βλέμματα και μπορεί να ταξιδεύει όοολη μέρα και όοολη νύχτα κοντά στην τελική της. Όταν βγεις μια βόλτα μαζί της, πάρα την μικρή τελική της, τα όρια τα βάζεις εσύ και όχι αυτή. Αγαπημένο μέρος της είναι οι κατηφορικοί φιδίσιοι δρόμοι, όπου το χαμηλό κέντρο βάρους, τα λίγα κιλά της και το άριστο ζύγισμα αποζημιώνουν με τρόπο απερίγραπτο.

Λόγω του ότι πρόκειται για μηχανάκι με εξάβολτο ηλεκτρικό κύκλωμα οι βραδυνές περιπλανήσεις δεν είναι και το καλύτερό του. Μην φανταστείτε ότι πρέπει να έχετε προβολέα στο κράνος σας, αλλά όπως και να γίνει χρειάζεται να έχεις οδηγική φαντασία γιατί φώτα δεν έχεις σίγουρα…Και μπορεί να προβληματίζει κάπως η νύχτα, δεν προβληματίζει όμως το χώμα. Είναι αποδεδειγμένα παντός εφάδους και οι όποιοι περιορισμοί δεν τίθονται από τον τρόπο κύλισης, αλλά από το χαμηλό ύψος. Περνάει από παντού αρκεί να μην βρίσκει κάτω η κοιλιά της (το κάρτερ κατά το επιστημονικόν). Η πολύ κοντή και δυνατή πρώτη σχέση την βγάζει με ασφάλεια από παντού είτε είναι μόνη της, είτε με καλάθι.


Παρά το γεγονός ότι ήταν η μικρή μοτοσυκλέτα της BMW ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε σαν κάτι μικρό ή φθηνό. Φέρει μέταλλα με κορυφαία κράματα για την εποχή και υλικά ποιότητας που δυσκολεύεσαι να συναντήσεις ακόμη και σε σύγχρονα δίτροχα. Το μονοκύλινδρο μοτέρ χαριτολογώντας χαρακτηρίστηκε ως το μισό R50. Χρησιμοποιήθηκε ακόμη και σε αυτοκίνητα (isetta) με μεγάλη επιτυχία. Κάποιοι Ιταλοί ανταγωνιστές της εποχής με αφορμή το R25 κατηγόρησαν την BMW ότι χωρίς τεχνολογία αιχμής, με προπολεμικά δεδομένα και με απλά αργοκίνητα "πράγματα" αποπροσανατόλιζε το αγοραστικό κοινό. Η ιστορία βέβαια απέδειξε ότι μάλλον ήθελαν να γίνουν χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη και τους έλειπε το βασικό όπλο που ήταν η αξιοπιστία. Μπορεί να μην υπήρχε ταχύτητα, αλλά όσο γρήγορα πηγαίναν στις στροφές τα ιταλικά, εξίσου γρήγορα πήγαιναν και στο συνεργείο. Το συνεργείο όμως ήταν λέξη σχεδόν απαγορευμένη για το R25. Η απλή κατασκευή της δεν παρουσίαζε προβλήματα και τα μικρά θέματα που προέκυπταν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με ελάχιστες γνώσεις και με ακόμη λιγότερα εργαλεία στην αυλή ενός σπιτιού. Η χαμηλότατη κατανάλωσή του ήταν ακόμη ένας σύμμαχος του τυχερού ιδιοκτήτη.

Η αξιοπιστία του R25/3 είναι αυτή που το έχει καθιερώσει σαν ένα από τα πιο αγαπητά κλασικά σήμερα.  Η τιμή του δεν ξεπερνάει τις 6.000€ και αποτελεί με βεβαιότητα το καλύτερο εισαγωγικό δίτροχο στον χώρο της κλασικής μοτοσυκλέτας. Υπάρχουν όλα τα ανταλλακτικά του με κωδικούς και σε χαμηλές σχετικά τιμές. Τελικά μήπως μιλάμε για κλασικό που αντέχει ακόμη και την κρίση;

 

Τελευταία τροποποίηση: Τετάρτη, 10 Μάιος 2017 17:25
Παύλος

Παύλος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.