Παρασκευή, Σεπτέμβριος 21, 2018
Greek English German
Ταξίδια | Στο Εξωτερικό

Π.Τζιόβα

K2_EMAIL: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Παρασκευή, 11 Φεβρουάριος 2011 17:28

Άποψη: Οδηγώ και σε σέβομαι

Καλή φάση! Να ξυπνάς Κυριακή με λιακαδάρα μες στο Φεβρουάριο και καθώς τεντώνεσαι να σκέφτεσαι πού θα μπορούσες να ΄την κάνεις΄ κάπου κοντά, οικονομικά, με άπλετο χώρο να παίξουν και τα παιδιά και να είσαι και συ χαλαρός, να τραβήξεις καμιά τζούρα καφέ….Πέφτει η ιδέα για τα Λουτρά Λαγκαδά! Πέφτουν και τα σχετικά τηλέφωνα σε φιλική παρέα για να γίνουμε και πολλοί και καλοί!
Με το που φτάνουμε βλέπουμε αυτοκινητοθάλασσα και αρχίζουν οι διάφορες εικασίες,.. όχι έχει αγώνες κολυμβητικούς, όχι κυνηγετικούς, όχι είδαν κι άλλοι τον ήλιο και βγήκαν σαν τα σαλιγκάρια.Τελικά με χαρά διαπιστώσαμε ότι είχε αγώνες enduro και ήταν πίτα στους φτιαγμένους λασπωμένους εντουράδες!


Αναστέναξα απέξω μου και από μέσα μου ακόμα περισσότερο,  λόγω της ιδιαίτερής μου σχέσης με τις μηχανές, παρέα με τα αρκετά χλμ που κουβαλάω στον πωπό μου, αλλά και λόγω της ιδιαίτερης συμπάθειας προς τα λασπωμένα, και αγριεμένα ΄ξερά΄ που μπορούν να πάνε παντού.

Πάντα τα ζήλευα γι΄αυτό!

Πήραμε τα πιτσιρίκια μας, τα πήγαμε να θαυμάσουν το θέαμα και μετά αράξαμε στο αναψυκτήριο των Λουτρών για να ρουφήξουμε τον καφέ που λέγαμε, να παίξουμε και με τα μικρά μπροστά ακριβώς στην παιδική χαρά.


Τέντωσε το μυικό μου σύστημα όμως, όταν διαπίστωσα ότι έπρεπε να προσέχω γιατί κάποιοι από τους καβαλάρηδες θεωρούσαν ότι ο αγωνιστικός χώρος ήταν απεριόριστος και περνούσε τόσο μέσα από την παιδική χαρά, όσο και μέσα από όλους τους λοιπούς κοινόχρηστους χώρους. Μέσα από το αναψυκτήριο, μέσα από τους ενδιάμεσους δρόμους, μέσα από το χώρο των γηπέδων μπάσκετ, δίπλα από τις καρέκλες μας και φυσικά –εννοείται- με γκάζια γιατί διχρονίλα και κυρίλα δεν πάνε μαζί (και καλά κάνουν)….
Αφού  λοιπόν σηκώθηκα τρέχοντας προς τα πιτσιρίκια μας πολλές φορές, αφού φώναζα συνέχεια τα πιτσιρίκια μας (!!!!) να προσέχουν για να μην τους χτυπήσουν οι riders, αφού είχε γουρλώσει το μάτι μου καθώς δεν έβλεπα κανέναν άλλον να πτοείται από αυτό το παράλογο που γινόταν, αφού δεν υπήρχε κανένας αρμόδιος, υπεύθυνος, κάτι ρε παιδί μου, είτε από τα Λουτρά είτε από τη μοτοδιοργάνωση, που να μπορεί να κράξει τους καβαλάρηδες, αφού δεν υπήρχε κάτι οριοθετημένο ώστε οι καβαλάρηδες να ξέρουν πού επιτρέπεται και πού όχι να σεργιανίζουν ανέμελα, αποφάσισα να ξεκινήσω το ψάξιμο….


Αρχικά, μιλώντας με κάποιους από τη μοτοδιοργάνωση, με παρέμπεμψαν στο αναψυκτήριο (??!!) όπου ζήτησα τον υπεύθυνο των Λουτρών. Εκεί όπως με ενημέρωσαν, ο υπεύθυνος, δηλαδή ο Πρόεδρος, έλειπε! Κατόπιν επιμονής μου, με παρέπεμψαν και αυτοί με τη σειρά τους στη reception των Λουτρών, όπου και εκεί απαιτώντας με πληροφόρησαν ότι υπήρχε κάποιος που αντικαθιστούσε τον Πρόεδρο και ήταν Αντιπρόεδρος.
Του εξήγησα την κατάσταση και μαζί με αυτόν (τον Αντιπρόεδρο) καθώς και με κάποιον άλλον κύριο, ονόματι Λάζαρος (δεν μου έδωσε παρά μόνο το μικρό του όνομα), πήγαμε να βρούμε τον υπεύθυνο της μοτοδιοργάνωσης, όπου και εκεί εξήγησα για πολλοστή φορά τα παράπονά μου.
Στην αρχή δέχθηκα λεκτική άρνηση από τον τελευταίο, ο οποίος πριν καν ακούσει για ποιο λόγο μπήκα σε αυτή τη διαδικασία, θεώρησε ότι απλώς είχα κάποιο πρόβλημα γενικότερο με τις μηχανές και με το θόρυβό τους κατ’ επέκταση, και γιαυτό δημιούργησα αυτή τη σκηνή. Αφού κατάφερα να τον κάνω να με ακούσει και να του εξηγήσω και την άποψή μου γενικότερα για τους δύο τροχούς και αφού είχα πάνω από μια ώρα που εξηγούσα στον κάθε άνθρωπο τι ακριβώς συμβαίνει, στο τέλος, μάζεψα αρκετές συγνώμες, και διάφορες κενές δικαιολογίες και επέστρεψα στο χώρο της παιδικής χαράς όπου τελευταία μίλησα με το μοναδικό φύλακα που ξαφνικά βρέθηκε μπροστά μου (προφανώς εμφανίστηκε λόγω της όλης ΄΄αναστάτωσης΄΄ την οποία δημιούργησα). Ο φύλακας είπε και αυτός με τη σειρά του τα δικά του παράπονά για την έλλειψη σωστής οργάνωσης και της δικής του αδυναμίας να επιβάλλει αυτά που θα έπρεπε να έχουν προβλεφθεί από τους αρμόδιους υπεύθυνους. Εκείνη τη στιγμή, διαπίστωσα ότι μόλις είχαν τοποθετηθεί σε ένα μέρος μόνο του πάρκου, 2 λωρίδες για να εμποδίζουν δήθεν, τη διέλευση των κάφρων αγωνιζόμενων (όχι όλων, τονίζω μόνο των κάφρων), οι οποίοι και θεωρούσαν ότι τους ανήκει κάθε σπιθαμή του χώρου (εννοείται ότι το ένα 10 λεπτο που έμεινα εκεί στο πάρκο συζητώντας με το φύλακα, χρειάστηκε αρκετές φορές να κάνει τη σχετική παρατήρηση στους προαναφερόμενους, οι οποίοι προφανώς είχαν επιλεκτική όραση και δεν αναγνώριζαν τις –έστω 2- λωρίδες στο ένα μέρος του πάρκου).

Γύρισα σπίτι με το μυαλό μου να γυρίζει…..βρε μπας και ήμουν υπερβολική;

Όσο πιο πολύ το σκεφτόμουν τόσο πιο πολύ κατέληγα στο ότι όχι απλώς δεν ήμουν υπερβολική, αλλά έπρεπε να έχω αντιδράσει νωρίτερα και όχι να ακούω την παρέα μου που με ψιλοδούλευε γιατί τα ΄παίρνω΄….
Οι μηχανές και οι αναβάτες τους μιλάνε χρόνια για έλλειψη σεβασμού από τους αυτοκινητάκηδες…..
Αναρωτιέμαι…όταν είμαστε μόνοι μας, μπορούμε να συνυπάρχουμε με σεβασμό;

 

Σημείωση από moto4fun: Η άποψη που εκφράζεται είναι προσωπική και αν υπάρξει αντίλογος πρόθεσή μας είναι να φιλοξενηθεί στο επόμενο editorial του moto4fun.