Πέμπτη, Δεκέμβριος 13, 2018
Greek English German
Τετάρτη, 29 Απρίλιος 2009 02:00

Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ταχύτητας Τρίπολη 1ος αγώνας

Αρθρογράφος: Στέφανος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(1 Ψήφος)

Το είχα γράψει και στο παρελθόν πως το μικρόβιο των αγώνων είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Ακόμα κι όταν είσαι μέσα στην πίστα και λες 'τι κάνω εγώ εδώ πέρα;', το πιθανότερο είναι να ξαναγυρίσεις εθισμένος όσο ποτέ...Μετά, λοιπόν, τον αγώνα του Νοεμβρίου και την καλή -για τα δεδομένα μου- εμφάνιση τότε, αποφασίσαμε να μπούμε στο χορό και να χορέψουμε. Ο πληθυντικός δεν είναι Αβραμοπούλειος, ούτε υποκριτικός. Είναι γιατί μόνος σου δεν πας ούτε μέχρι το πάρκινγκ της πίστας... Από δω και πέρα, λοιπόν, θα διαβάζετε μέσα από τη σελίδα μας τι γίνεται εκ των έσω στους αγώνες του Πανελληνίου Πρωταθλήματος ταχύτητας, με την επεξήγηση

πως τα πράγματα και οι καταστάσεις είναι όλα ιδωμένα από προσωπικό πρίσμα και πως όσο και να μπαίνει το δημοσιογραφικό φίλτρο, πάντα θα έχουν μια υποκειμενικότητα...

Με motorhome ένα Suzuki Swift

Τρεις νοματαίοι ξεκινήσαμε Παρασκευή μεσάνυχτα από τη Θεσσαλονίκη με στόχο στις 7 να βρισκόμαστε στην Τρίπολη -και φυσικά να μην πληρώσουμε ξενοδοχείο και την Παρασκευή. Και τα δυο έγιναν, ενώ και το σχέδιο του ύπνου πήγε καλά. Πίσω κουλουριασμένος ανάμεσα σε φόρμες και κράνη ο αναβάτης, μπροστά ο μηχανικός και οδηγός ο...οδηγός της ομάδας. Την επόμενη φορά θα έχουμε φορτηγό -κατά πάσα πιθανότητα- δικό μας, όμως αυτή τη φορά τη μοτοσυκλέτα μας τη μετέφερε ο φίλος από την Κομοτηνή Σάκης Μαλαμίδης (mille grazie Sakis).
Τι κι αν εμείς ήμαστε κάπως νυσταγμένοι, τριγύρω όλα ξαφνικά μπήκαν σε μια σειρά, το αεροδρόμιο απέκτησε ζωή και μέχρι τις 08.30 είχαν σχεδόν στηθεί άπαντες. Τεχνικός έλεγχος και στις δέκα το πρώτο session ενός τετάρτου, φυσικά για την κατηγορία μας (νέοι) που είναι και η πρώτη στο πρόγραμμα.

Κάναμε τον πρώτο γύρο της σεζόν

Με το που άνοιξε η πόρτα των πιτς ξεπετάχτηκα πρώτος έξω και έτσι είχα την τιμή να ξεπαρθενιάσω την Τρίπολη...Αν μου άρεσε; Είχα ακούσει πολλά και εξαιρετικά αναλυτικά, οπότε μπορώ να πω ότι ήμουν κατατοπισμένος (ας όψεται ο Θωμάς ο Τουμπίδης, ο παρών τω πνεύματι team manager), όμως και πάλι κάπως τρόμαξα. Δεν ήταν που ήταν βρεγμένη η φερόμενη και ως πίστα από την πάχνη και τη βροχή της προηγούμενης ημέρας, ήταν και οι λακούβες, τα σαμαράκια, οι υψομετρικές διαφορές ανάμεσα στα τσιμέντα (!) και στον διάδρομο, οι άσπρες, κίτρινες και κόκκινες γραμμές που γλιστρούσαν, ακόμα και η γρήγορη στροφή που ήθελε άμεσα ξεψάρωμα που σε έκαναν να λες "μήπως να μην έκανα 650 χλμ για να ρθω". Εκεί κάπου λες σκάσε και κολύμπα, άλλοι 11 σαν εσένα ήρθαν στην κατηγορία σου, δεν είσαι ο μόνος άρρωστος να τρέχεις σε αεροδρόμια...

Χρονομετρημένα

Με τον καιρό να είναι έτοιμος να βρέξει, αφού τα σύννεφα έχουν φύγει προ πολλού από την κορυφή του απέναντι βουνού που δίνει και το σύνθημα σε κάθε βροχόπτωση, προλαβαίνουμε και κάνουμε σε στεγνή πίστα τα πρώτα χρονομετρημένα. Τελικά, όγδοος από τους 12 και σιγά σιγά αρχίζω να την χαζοστρίβω, τίποτα το συνταρακτικό ωστόσο. Η βροχή χτυπά τις άλλες κατηγορίες και τρέχουν με τα βρόχινα πέρα δώθε στους λαστιχάδες τη στιγμή που εμείς είμαστε έτοιμοι να την κάνουμε, αφού αν έβρεχε δεν υπήρχε νόημα στο να μπούμε, οι χρόνοι του πρωινού άλλωστε θα ήταν σίγουρα καλύτεροι, γιατί να ρισκάρεις. Έτσι, λοιπόν, την πέφτω για ύπνο στο ...motorhome swift και ξυπνάω με τη γλυκιά ζαλάδα του μεσημεριανού ύπνου και έναν ήλιο περίλαμπρο που έχει στεγνώσει την πίστα. Ίδιος ο χρόνος μου και στα δεύτερα, μόνο η σταθερότητα σ' αυτό το στάδιο ήταν καλύτερη, ενώ ο φίλος μου ο Θανάσης ο Χασάνδρας ρίχνει δυο δεύτερα από το δικό του τον γύρο και ο Βασίλης ο Γερακίτης κατεβάζει τόσο ώστε να ξεκινάω από τη 10η θέση. Δεν πειράζω λέω, από πίσω στην εκκίνηση δεν έχει και άγχος...

Κυριακή κοντή γιορτή

Το warm up μόνο ζέσταμα δεν ήταν, αφού και πάλι η υγρασία είχε κάνει το θαύμα της στη φερόμενη και ως πίστα, οπότε γρήγορα πίσω και εκτίμηση της κατάστασης. Dunlop d211 πάνω στη μοτοσυκλέτα με προτροπή Ανδρέα Ψυχογιού και πιέσεις περίεργες, στο αυτί τουλάχιστον. Σημειωτέον όλο το ΣΚ καμία ρύθμιση δεν έγινε πάνω στη μηχανή, ούτε ένα κλικ σε κάποια από τις αναρτήσεις. Ο Κώστας ο Ρόκος χρειάστηκε να βάλει μόνο βενζίνη, και ο Κυριάκος ο Κοσκινάς να φέρνει μπανάνες...Α, και το i-pod που έχει το γούρικο Illegal Attacks του Ian Brown. Χτύπημα στην πλάτη από Σάκη και Δημήτρη, in bocca al lupo (καλή τύχη) από τον Alessandro και στήσιμο στη σχάρα. Δυστυχώς, εμάς μας έβαλαν πάνω στην άσπρη γραμμή (!!!), πράγμα που άλλαξε την τελευταία στιγμή...
Σβήνουν τα φώτα που -τυφλός γαρ- ίσα ίσα τα έβλεπα και φύγαμε. Τα 750 και τα 1000 μπροστά μου δεν φεύγουν αλλά δεν πιάνονται κιόλας και αρχίζει το παιχνίδι. Οι χρόνοι κατεβαίνουν από την πρώτη στιγμή, ενώ οι ατυχίες δεν με βγάζουν από το ρυθμό μου. Τη μια χτυπάει νεκρά το κιβώτιο, την άλλη θολώνει εντελώς η ζελατίνα και δεν βλέπω που πάω...Το πρώτο σώθηκε γρήγορα, το δεύτερο στοίχισε μια θέση προσωρινά μέχρι να σηκώσω τη ζελατίνα, ωστόσο όλα καλά...Το σώμα πήγαινε, ο νους ήταν σε εγρήγορση, οπότε το μόνο που έπρεπε ήταν να ξαναπιάσω δυο συγκεκριμένες γραμμές από την αρχή. Α, και που και που να κοιτάω και έξω τι μου γράφουν στο χαρτί...
Τελικά, κι ενώ νομίζω ότι έχω ακόμα αρκετούς γύρους βλέπω την καρό, τρελό δωράκι. Αν και σε ρυθμό (καλύτερος γύρος στον 20ο), ωστόσο ήταν ό,τι έπρεπε να σου φωνάζουν απ'έξω ότι τα κατάφερες. Απολογισμός, 6η θέση από τη 10η που ξεκίνησα και 5 δευτερόλεπτα (!) βελτιωμένος σε σχέση με το Σάββατο (1.04.955). Όσον αφορά στους συναθλητές μου μέσα σε μια δύσκολη οικονομικά συγκυρία είναι ιδιαίτερα ευχάριστη είδηση να βρίσκονται αναβάτες που μπαίνουν στους αγώνες και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερη υποστήριξη. Και δεν εννοώ εμενα στα 31 αλλά κάποιους άλλους με μέλλον μπροστά τους. Όπωςo 16χρονος Γρηγόρης Παναγιωτόπουλος από τον Πύργο που έδειξε το ταλέντο του παίρνοντας μια πειστική νίκη στην κατηγορία μας.

Στις άλλες κατηγορίες

Κόλλιας, Χρονόπουλος και Πίππος ανέβηκαν στο βάθρο στα 125cc, Παργινός, Σιφναίος και Κίτσος στα 250cc. Η διαφορά ήταν ότι οι πρώτοι πάλεψαν στο νήμα κυριολεκτικά. Στα Supersport της σφαγής Κουτσουμπός και Πολίτης κοντραρίστηκαν γερά, η ατυχία όμως του Πολίτη που είχε και τον καλύτερο γύρο (00.58.9) με την Triumph (πέταξε τα υγρά της), τον έβγαλε εκτός μάχης.

Τελικά, στο βάθρο ανέβηκαν Κουτσουμπός, Καρακώστας και ?λεξ Παπαγεωργίου. Στη Formula X-treme ο Χάρης Παρασκευόπουλος εν τη απουσία του Γιάννη του Μπούστα, που ήρθε στην Τρίπολη ως θεατής, έκανε πάρτι. Γύρισε μέχρι και 00.58.1 και πήρε τη νίκη μπροστά από τους Τσουκαλά και Κοντομάρο.

Ευχαριστώ

Ένα μεγάλο ευχαριστώ πρέπει να πω στο M Place (Θωμάς Τουμπίδης-Κώστας Ρόκος), το SBK Store (Alessandro Giaccalone),το Motomax (VEMAR-IGOL), το ΟΚ Wheel, τον Κυριάκο Κοσκινά, τον Δημήτρη Παναγιωτόπουλο, τον Σάκη Μαλαμίδη, τον Ανδρέα Ψυχογιό, τον Μάκη Σιφναίο, τον κουμπάρο μου Παύλο Λόλα και φυσικά όλους εσάς που στηρίζοντας την ιστοσελίδα μας, στηρίζετε και την αγωνιστική μας ομάδα.

Απολογισμός

Ο ΣΟΑΜ κέρδισε το στοίχημα, η Iron Team έκανε ένα καλό αγώνα που μάζεψε και κόσμο (800 περίπου), ενώ για την κατάσταση του αεροδρομίου όπου θα γίνει και ο τελευταίος αγώνας της χρονιάς τον Νοέμβριο, τι να πούμε; Δεν ήταν κακή, απλά δεν ήταν πίστα ταχύτητας... Το ραντεβού ανανεώθηκε για τις Σέρρες στις 14 Ιουνίου.

Τελευταία τροποποίηση: Τρίτη, 10 Νοέμβριος 2009 21:03
Στέφανος

Στέφανος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.