Σάββατο, Σεπτέμβριος 22, 2018
Greek English German
Πέμπτη, 25 Αύγουστος 2011 18:20

Στο Bansko της Βουλγαρίας

Αρθρογράφος: Παύλος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(30 ψήφοι)

Η Βουλγαρία σαν τόπος, πάντα λειτουργούσε αποτρεπτικά σε κάθε σχεδιασμό μοτοσυκλετιστικής διαδρομής. Κοιτούσαμε τον χάρτη και μας έμοιαζε σαν υποχρεωτικός τρομακτικός χωματόδρομος δίπλα σε εθνική οδό, όταν βρίσκεσαι στη σέλα μιας Goldwing. Λίγο αυτά που ακούγαμε για τον κάκιστο τρόπο αστυνόμευσης, λίγο το βιοτικό επίπεδο που είναι χρωματισμένο με μπογιές του ανατολικού μπλοκ, λίγο η συμπεριφορά των περιθωριακών κατοίκων που είναι εμπλουτισμένη σε καθημερινή βάση....

...με απάτες και μικροκλοπές, έφταναν για να ξεκολλούν φυσιολογικά και φυσικά το βλέμμα από κάθε Βόρεια-Βορειοανατολική γωνία του χάρτη.

Από την άλλη ο Αύγουστος στην Ελλάδα είναι ο περισσότερο αντιπαραλιακός και λιγότερο καλοκαιρινός μήνας που υπάρχει. Είναι η περίοδος που κάθε κόκκος άμμου καλύπτεται από πετσέτες, το γαλάζιο της θάλασσας γεμίζει κεφάλια, κάθε δρόμος πρόσβασης είναι μποτιλιαρισμένος, κάθε ομπρέλα φέρει και ένα ψυγείο με ντομάτες και κεφτεδάκια, κάθε παραλία τον Βαλκάνιό της που πουλάει λουκουμάδες. Δεν ευχαριστιέσαι καλοκαίρι με τίποτα! Αυτή η κατάσταση πάντα μας έκανε να βγάζουμε φλας πρόωρα και να στρίβουμε στην πρώτη ορεινή διασταύρωση. Το κίνητρο και η αιτία είναι πάντα η αποφυγή της Αυγουστιάτικης μάζας. Η αφορμή ποικίλει, αλλά πάντα κάτι βρίσκουμε και χωρίς μεγάλη προσπάθεια.

Αυτή η Αυγουστιάτικη συμφόρηση του Ελλαδικού χώρου και η κάθοδος των Βουλγάρων αλλά και των Βαλκάνιων γενικότερα κατά Πιερία και Χαλκιδική μεριά, μας έδωσε μια καλή αφορμή.
Αφού οι Βούλγαροι ήρθαν στις θάλασσές μας, θα πάμε εμείς στα ποτάμια τους!
Καλή η αφορμή αλλά δεν κάνει για αιτία.
Αφού οι Βούλγαροι φοράνε σαγιονάρες, εμείς θα βάλουμε μπουφάν.
Ούτε καλή αφορμή, ούτε καλή αιτία.
Αφού οι Βούλγαροι πάνε στο Jazz on the hill του Sani στην Χαλκιδική, εμείς θα πάμε στο International Jazz Festival του Bansko .
Καλή αφορμή και μοιάζει με αιτία.
Τέλος πάντων, αιτιολογημένα και αναίτια αποφασίσαμε να τραβήξουμε προς βορρά για το κοντινό κομμάτι της  Βουλγαρίας, υποκινούμενοι από την Αυγουστιάτικη Ελλάδα και ξεπερνώντας τις Βουλγάρικες ανασφάλειές μας.

Ξεκινήσαμε με ωραία, δυνατή καλοκαιρινή βροχή μέχρι τον Προμαχώνα. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει για το κομμάτι από Σιδηρόκαστρο μέχρι λίγο πριν τα σύνορα, καθώς αποτελεί την ιδανική τοποθεσία για να γυριστεί το θρίλερ «Εφιάλτης στον δρόμο με τις…γλίτσες». Πάλι καλά που πάμε Βουλγαρία σκέφτηκα και δεν θα μας πιάσει το γνωστό παράπονο κατωτερότητας, όπως μας πιάνει κάθε φορά που πατάμε σε δυτικοευρωπαϊκή άσφαλτο.

Τα σύνορα είναι σύντομη διαδικασία καθώς έλεγχο κάνει μόνο η Βουλγαρική πλευρά, που στεγάζεται στις Ελληνικές τελωνειακές εγκαταστάσεις! Παράδοξο αλλά βολικό, καθώς βγάζεις το κράνος για έλεγχο διαβατηρίου ή ταυτότητας, μόνο μια φορά. Λόγω του ότι η Βουλγαρία δεν έχει ακόμη ευρώ (να δεις που θα αποκτήσουν μόλις βγούμε εμείς και θα χρειάζεται να κάνουμε πάλι συνάλλαγμα) αλλά μόνο κλειδωμένη ισοτιμία, καλό είναι να γίνει η αλλαγή στα σύνορα, καθώς μετά η ισοτιμία ξεκλειδώνει απρόβλεπτα και κατά περίπτωση. Είναι δηλαδή δυνατή η χρήση ευρώ, αλλά από το 1,90 λέβα/ευρώ που αλλάζεις στα σύνορα είναι δυνατόν να φτάσει στο 1,20 σε βενζινάδικα και εστιατόρια. Βινιέτα είναι απαραίτητο να έχουν μόνο τα αυτοκίνητα και μην σας ξεγελάσει κάποιος από τους επιτήδειους των συνόρων που φοράνε καπέλο νεκροθάφτη και κάνουν τους εισπράκτορες διοδίων και τον πορτιέρη στο καζίνο ταυτόχρονα! Η βινιέτα πρέπει να αγοράζεται μόνο από τα βενζινάδικα.  

Τα πρώτα χιλιόμετρα αμέσως μετά τα σύνορα ήταν «που σε πονά και που σε σφάζει». Μα και στην Βουλγαρία κόμπλεξ ασφαλτικής κατωτερότητας; Οι δρόμοι πολύ στενοί, μια λωρίδα πήγαινε, μία λωρίδα έλα, αλλά η άσφαλτος συμπαγής, εξαιρετική στο βρεγμένο, καταπληκτική στο στεγνό. Τι να το κάνεις όμως με τα όρια που έχουν και την ειδική αστυνόμευση τουριστών, υποχρεώνεσαι να ταξιδεύεις πίσω από τρακτέρ και στα τυχερά σου πίσω από νταλίκα. Η αστυνόμευση τουριστών είναι η γνωστή ένστολη εφεύρεση του ανατολικού μπλοκ, σύμφωνα με την οποία δεν υπάρχει όχημα με ξένες πινακίδες που να είναι σύννομο. Όλα είναι παράνομα και πρέπει να πληρώσουν! Για την ακρίβεια όχι να πληρώσουν, αλλά να συμβάλλουν στην ενίσχυση της ημερήσιας αποζημίωσης του οργάνου που πραγματοποιεί τους ελέγχους. Αυτό σημαίνει ότι για καλό και κακό, μόλις κάνετε συνάλλαγμα, ξεχάστε 20 λέβα – 10 ευρώ περίπου στο δίπλωμά σας μέσα. Αν το δίπλωμα είναι κάρτα νέου τύπου, χρησιμοποιείστε εναλλακτικά την άδεια του οχήματος ή οτιδήποτε άλλο και να είστε σίγουροι ότι το όργανο θα το βρει . Αν δεν το βρει δεν θα σταματήσει να ψάχνει.

Μετά τα 70 πρώτα Βουλγάρικα χιλιόμετρα, στρίβεις για Bansko, αφού έχεις απολαύσει μια εκπληκτική παραποτάμια διαδρομή που οι Έλληνες την έχουν ονομάσει τα Τέμπη της Βουλγαρίας. Για τα υπόλοιπα 80 χιλιόμετρα περίπου μέχρι το Bansko η διαδρομή γίνεται ορεινή, με πολύ καλή άσφαλτο και λιγότερη αλλά εξυπνότερη αστυνόμευση. Επειδή το Bansko αποτελεί σήμερα έναν από τους ισχυρότερους τουριστικούς πόλους της χώρας, θεώρησαν τα όργανα ότι πρέπει να αναπτύξουν τις καλύτερες δυνατές τεχνικές απόκρυψης, προκειμένου να αυξήσουν την σίγουρη παραγωγικότητα. Οπότε κρύβονται καλύτερα και το κορυφαίο, κυκλοφορούν με πολιτικά αυτοκίνητα στο όριο ταχύτητας και αν τους προσπεράσεις σε σταματούν και σου δίνουν αυτόγραφο.

Οι οικισμοί και οι πόλεις μέχρι το Bansko δίνουν μια εικόνα θλίψης, καθώς οι κατοικίες είναι ασυντήρητες εξωτερικά τουλάχιστον, υπάρχουν πολλές ασοβάτιστες, κουφώματα με νάιλον, απεριποίητες αυλές,. Η εικόνα αλλάζει και είναι σα να αλλάζεις χώρα φθάνοντας στο Bansko. Μια περιοχή με μεγάλη οικιστική ανάπτυξη, σύγχρονες κατασκευές, ακόμη πιο σύγχρονες υποδομές και γενικότερα ένας τόπος που δεν φαίνεται να τον συνδέουν και πολλά με το όμορο περιβάλλον. Πληθώρα μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων με πλούσιες παροχές και μεγάλο αριθμό κλινών, φροντίζουν για την στέγαση των επισκεπτών που τον χειμώνα κατακλύζουν τις πανέμορφες πίστες του σκι και το καλοκαίρι τα ορειβατικά μονοπάτια και τις υπαίθριες ταβέρνες. Το φαγητό γενικότερα στην Βουλγαρία είναι πολύ καλό και σχετικά φθηνό. Στο Bansko όλα είναι λίγο έως πολύ ακριβότερα, οπότε και το φαγητό. Δεν υπάρχει όμως ούτε ένα μαγαζί που να μην έχει προϊόντα ποιότητας και να μην σέβεται αυτό που προσφέρει στον καταναλωτή. Ένα καλό γεύμα δύο ατόμων με ένα μπουκάλι κρασί θα πρέπει να υπολογίζεται από 18 έως 30 ευρώ. Αντίστοιχα τα ξενοδοχεία 4 αστέρων για τους καλοκαιρινούς μήνες διαθέτουν δίκλινα από 15 έως 30 ευρώ με πρωινό και τον χειμώνα τα ίδια δωμάτια τριπλασιάζουν τις τιμές τους.  

Το International Jazz Festival παρόλο που από ότι μας πληροφόρησαν ήταν φτωχότερο από άλλες χρονιές, καθώς υπήρχε μόνο μια σκηνή που παίζανε, μας άρεσε πάρα πολύ αφού από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 1 το βράδυ αν είχαν τις καλές τους και το επέτρεπαν τα ένστολα όργανα, είχες την δυνατότητα να απολαύσεις ποιοτική Jazz ή Folk, με πολύ καλή ακουστική, δωρεάν χωρίς εισιτήριο και με τα 2,5lt εξαιρετικής τοπικής Βουλγάρικης μπύρας στο 1€. Η εκδήλωση γινόταν στην πλατεία και μέχρι τις 10 το βράδυ είχε λαοθάλασσα. Μετά τις 10 όμως που άρχιζαν τα βαριά ο κόσμος αραίωνε αισθητά και μπορούσες να απολαύσεις μουσικές στο τέλειο περιβάλλον, με την τέλεια θερμοκρασία. Μας άρεσαν περισσότερο από πολύ οι Αιγύπτιοι Eftekasat που ήταν μια αποκάλυψη για γνώστες και μη του συγκεκριμένου είδους.

Το Bansko σαν οικισμός δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Είναι άναρχα δομημένο και η πολεοδομική του διάταξη χαοτική. Αν εξαιρέσεις το παραδοσιακό κέντρο με τα καλντερίμια και τις παλαιές πετρόχτιστες κατοικίες, που έχει χρώμα και άποψη, το σύγχρονο τμήμα είναι μια αρχιτεκτονική ανακατωσούρα. Κάθε κτίριο μπορεί να είναι ωραίο από μόνο του αλλά το συνολικό σκηνικό είναι αταίριαστο. Δεν πας όμως στο Bansko για τις αρχιτεκτονικές του ιδιαιτερότητες, αλλά για το βουνό του. Στην ευρύτερη περιοχή καταλήγουν ή ξεκινούν, όπως θέλει ας το πάρει ο καθένας, τρεις οροσειρές ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Πυκνά δάση ερυθρελάτης, λίμνες σε υψόμετρα άνω των 2.000μέτρων, ποτάμια και ποταμάκια, ασφαλτοστρωμένοι δασικοί δρόμοι, ορειβατικές περπατησιές, θερμά λουτρά και κλίμα με μεγάλη ηλιοφάνεια, είναι αυτά που συνθέτουν την πραγματική ομορφιά του τόπου.

Για την επιστροφή επιλέξαμε τον επαναπατρισμό μέσω των συνόρων του Νευροκοπίου και όχι αυτών του Προμαχώνα. Η διαδρομή της επιστροφής παραποτάμια, χωρίς όργανα και σαφώς πιο ευχάριστη. Στο τελωνείο όμως το κράνος το βγάζεις δύο φορές καθώς περνάς διπλό έλεγχο. Δεν πειράζει όμως αφού η ουρά είναι ανύπαρκτη.

Σε γενικές γραμμές μας άρεσε η Βουλγαρία ή ότι είδαμε από Βουλγαρία. Σίγουρα ήταν πολύ καλύτερη από ότι την περιμέναμε και την ξέραμε από παλιά. Αν τύχει και την επισκεφθείτε φροντίστε να έχετε ένα άνετο και ξεκούραστο μηχανάκι γιατί οι ταχύτητες είναι μικρές και επίπονες. Μάλλον μοιάζει για τον ιδανικό τόπο κλασικών εκδρομών…

 

Τελευταία τροποποίηση: Πέμπτη, 25 Αύγουστος 2011 20:00
Παύλος

Παύλος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Περισσότερα σε αυτήν την κατηγορία: « Στις λίμνες και τα δάση της Σλοβενίας