Τετάρτη, Δεκέμβριος 12, 2018
Greek English German
Δευτέρα, 25 Ιούλιος 2011 23:20

Με off χαρακτήρα στα μεταλλεία του Χολομώντα

Αρθρογράφος: Παύλος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(35 ψήφοι)

Ο Δάσκαλος σε κάθε κουβέντα που κάναμε για πιθανή εξόρμηση δεν ξεχνούσε να αναφέρει  μια φράση που αποδεδειγμένα, λόγω επαναλήψεων, του άρεσε πολύ.
-Κάθε γνήσιος κλασικός έχει μια off (χωμάτινη) πλευρά και κάποια στιγμή πρέπει να την ανακαλύπτει. Υπάρχει λίγο ταλαιπωρία στο θέμα αλλά αποζημιώνεσαι από το αποτέλεσμα…όπως ακριβώς και στο restoring  - κλασική ατάκα.
Αυτός το έλεγε, εμείς τον ακούγαμε ή κάναμε ότι τον ακούγαμε και πάντα...

...καταλήγαμε σε κλασική ασφαλτάδα. Ακόμη και ο Βαρώνος που πρώτος ενθουσιαζόταν στην ιδέα, τελικά ήταν και ο πρώτος που το γύριζε για να αποφύγει την χωματίλα. Ο Βλάχαρος από την άλλη ως νεώτερος συμφωνούσε μεν, αλλά μόλις είχε μάθει να οδηγεί στην άσφαλτο και το χώμα το έβλεπε με περίεργο σκεπτικισμό και ανεξήγητη διάθεση για μικρές πασούλες στο κέντρο,  προκειμένου να κερδίσει χρόνο. Εγώ πάλι το χώμα δεν το πάω μια. Δεν έχεις τιμόνι, έχεις βρώμικο μηχανάκι, η σκόνη σου χώνεται μέχρι το βρακί και η σαβούρδα παραμονεύει σε κάθε στροφή. Η λέξη ταλαιπωρία είναι λίγη για να περιγράψει τις φάτσες των εντουράδων που κατά καιρούς έχω συναντήσει πέριξ του Πανοράματος και του Χορτιάτη και η εικόνα τους έχει  αποτυπωθεί αποτρεπτικά για κάθε τι χωμάτινο, ανεξίτηλα μέσα μου. Είμαστε για τέτοια;


Μάλλον είμαστε γιατί και οι τέσσερις έχουμε on-off μοτοσυκλέτες και εξαντλούμε τον off χαρακτήρα τους και χαρακτήρα μας, καβαλώντας κανένα πεζοδρόμιο άντε και κατεβαίνοντας το καλοκαίρι ένα χωματόδρομο για μια καλή παραλία. Κι αυτό κρίμα είναι…

Μετά από ώριμη σκέψη, όπως κάθε φορά, αποφάσισα λοιπόν με τρία αρκετά ισχυρά κίνητρα να πείσω και τους Βαρώνο και Βλάχαρο, αφού βέβαια έπεισα πρώτα τον  εαυτό μου. Συνοπτικά τα κίνητρα ήταν Ψημμένος, Παπακωνσταντίνου, πνικ πνικ! Και γίνομαι σαφέστερος…


Στέφανος Ψημμένος ο δίτροχος άνθρωπος που έχει γυρίσει σχεδόν κάθε χωματόδρομο της Ελλάδας με μάτια όχι λαγού αλλά κουκουβάγιας και πέννα που σε κάνει να αγαπήσεις ότι έχει δει και έχει αγαπήσει. Αυτός ο κύριος λοιπόν σε ένα ημερολόγιο που είχε πέσει στα χέρια μου χαρακτήριζε την χωμάτινη διαδρομή Μεγάλη Παναγιά-Ιερισσός μια από τις ομορφότερες του τόπου μας.


Ο κος Παπακωνσταντίνου που έγινε γνωστός ως ο υπουργός οικονομικών της κρίσης και διαπρέπει ως υπουργός  ΥΠΕΧΩΔΕ. Ένα από τα πρώτα μελήματα του μόλις  ανέλαβε τεχνικός υπουργός πριν καμιά δεκαριά ημέρες,  ήταν να δώσει έγκριση περιβαντολογικών επιπτώσεων για τα μεταλλεία χρυσού του Χολομώντα. Κάτι που σημαίνει καταδικαστική απόφαση σε αφανισμό για ολόκληρο τον πνεύμονα πρασίνου ανάμεσα στην Μεγάλη Πανιαγιά – Ιερισσό.


Πνικ πνικ ή κατά το γνωστό πικ νικ,  με μικρή αλλά όχι ανύπαρκτη σχέση με το χικ χικ. Η διαδρομή Μεγάλη Παναγιά – Ιερισσός σίγουρα ενδείκνυται για πολλά και όχι μόνο για ένα, λόγω θερμοκρασίας και τοπίου.

Τα παραπάνω κίνητρα συνοψίστηκαν στην παρακάτω κουβέντα…
- Έχω βρεί μια διαδρομή για να ικανοποιήσουμε την επιθυμία του Δάσκαλου, να δώσουμε κάτι να ασχοληθεί ο Βλάχαρος, να βρωμίσει ο Βαρώνος το μηχανάκι του για να χρησιμοποιήσει το καινούριο πιεστικό μηχάνημα πλύσης και εγώ να κάνω απόσβεση την φωτογραφική μου μηχανή. Ξεκινάμε από Μεγάλη Παναγιά όπως λέει ο Ψημμένος, πάμε μεταλλεία χρυσού αδιάφορα, όπως αδιάφορα τα αντιμετωπίζει ο Κος Πακανωνσταντίνου και καταλήγουμε για πικ νικ σε αθέατο αξιοθέατο όπως ορίζει η άγραφη νομολογία των boxers4fun, λίγο πριν καταλήξουμε στην Ιερισσό.
- Εμένα μου αρέσει. Επιτέλους ξυπνήσατε.
- Κι εμένα. Σκασίλα μου αν λερώσω την καλή μου. Θα φάτε την σκόνη της Γκλόριας ωρέ στραβάδια.
- Εγώ το έχω ψάξει ήδη…Είναι 32 χιλιόμετρα, ξέρω από πού μπαίνουμε και νομίζω ότι ξέρω από πού βγαίνουμε.

Τελικά όλοι το ήθελαν πολύ το χωματάκι τους  ή έστω κάποιοι δεν μπορούσαν να αντισταθούν στο δασικό πικ νικ με τσιπουράκι και κονσέρβα Sori Socra ψάρια διαλεγμένα, ψάρια διαλεχτά. Όπως και να έχει η εκδρομή στήθηκε για ένα καλοκαιρινό Σαββατιάτικο πρωινό των 36 Θεσσαλονικιώτικων βαθμών και των μόλις 22 στον κορφιά μετά την διασταύρωση για τα μεταλλεία.

Η οργάνωση τυπική Βλάχαρος. Άσχετος με το που και πώς πάμε, τσίπουρο που φέρνει πονοκέφαλο στον Βαρώνο, μπλουζάκι boxers4fun άπλυτο, προμήθειες λιγοστές!
- Βλάχαρε ξέρεις που πάμε…
- Έχω το δικό ΣΟΥ gps που μου έδωσες να αναβαθμίσω τους χάρτες και δεν έκανα τίποτα!
- Μα το δικό μου Gps δεν έχει χωματόδρομους.
- Don’t worry. Μας δείχνει γενικά την κατεύθυνση προς Ιερισσό, αλλά έχω μιλήσει και με κάτι εντουράδες από την Μάδυτο.

Μόλις μπήκαμε στον χωματόδρομο από το ζόρι του ξέχασε τι του είπαν οι εντουράδες και καταριόταν το Gps γιατί μας έβαζε συνέχεια να γυρίσουμε πίσω και δήλωνε με αξιοσημείωτη βεβαιότητα ότι πάμε λάθος. Οι Βαρώνος και Δάσκαλος ήταν λες και τους είχες αμολήσει σε παιδότοπο για μεγάλους, χωρίς να τους νοιάζει αν είναι βρώμικος ή καθαρος, ενώ εγώ είχα την αγωνία μου μην αρπάξω καμία σαδούρδα και πάθει τίποτα η φωτομηχανή που είχα κραμάσει στον λαιμό μου. Αυτά στην αρχή…Γιατί μετά κανένας δεν ασχολιόταν με οτιδήποτε καθώς η όλη κατάσταση και το τοπίο μας είχε βάλει σε μια κατάσταση απόλυτης νιρβάνα. Όλα είχανε μείνει πίσω και ήμασταν σα να αιωρούμαστε μέσα στα δάση του Χολομώντα. Χαλούσαμε λίγο την αρμονική ησυχία του σύμπαντος, αλλά μπροστά στον όλεθρο που ετοίμασε ο Παπακωνσταντίνου δεν είμαστε ούτε καν πταίσματα.


Όλη η διαδρομή είναι δενδροσκέπαστη και βατή. Σχετικός ή άσχετος όλοι θα βρούν την χαρά τους. Απαιτεί κάποια οργάνωση η όλη προσπάθεια προκειμένου να μην βρίσκεσαι απορημένος μπροστά σε κάθε διασταύρωση ψελλίζοντας χαμηλόφωνα σχεδόν από μέσα σου, όπως ο Βλάχαρος…ο ψηλός είπε στις διασταυρώσεις να πηγαίνουμε πάντα αριστερά. Η απόλυτη απλοποίηση δεν είναι πάντα και η πιο σωστή, οπότε το πάντα αριστερά θα σας βγάλει 15χλμ πριν την Ιερισσό και όχι στην Ιερισσό.


Ξέρουμε τι βρήκαμε, αλλά με τον αποπροσανατολισμό του Βλάχαρου δεν ξέρουμε τι χάσαμε. Για να χαθεί όμως κάποιος, ή να βρεθεί σε απροσπέλαστους για βαριά μηχανάκια χωματοόδρομους, είναι ΜΑΛΛΟΝ δύσκολο. Όποιον δρόμο και να πάρετε θα σας πάει προς Ιερισσό ή το πολύ πολύ θα σας γυρίσει πίσω προς Μεγάλη Παναγιά. Αν το μηχανάκι δεν είναι τόσο βαρύ όσο τα δικά μας καλό είναι να φτάσει κάποιος μέχρι τις Σκουριές. Πρόκειται για μια έκταση 200 στρεμμάτων μέσα στο δάσος όπου δεν φυτρώνει τίποτα εξαιτίας των μεταλλείων. Εκεί μπορεί να συνειδητοποιήσει κάποιος την εικόνα του Χολομώντα και της ευρύτερης περιοχής αν τελικά γίνουν τα μεταλλεία του Μπόμπολα και το μέγεθος της εγκληματικής ενέργειας του άσχετου με το θέμα Παπακωνσταντίνου, που ελαφρά την καρδία έδωσε έγκριση για τις περιβαντολλογικές επιπτώσεις.


Στην διαδρομή δεν υπήρξε τελικά κάποιο απρόοπτο, εκτός από το μόνιμο δεν ξέρω που είμαστε του Βλάχαρου.

Ο Δάσκαλος είχε δίκιο για τον off χαρακτήρα μας και έχει επανέλθει ήδη με νέα πρόταση για την χωμάτινη διαδρομή Νέος Μαρμαράς – Συκιά.

Ο Βαρώνος το ευχαριστήθηκε όπως και η 23χρονη Γκλόριά του.

Εγώ γέμισα μια ολόκληρη κάρτα με φωτογραφίες και άρχισα να αναρωτιέμαι για την απάντηση της γνωστής ρητορικής ερώτησης…

Αν δεν γίνεις εντουράς πώς θα μάθεις να οδηγάς...;;;

Τελευταία τροποποίηση: Δευτέρα, 25 Ιούλιος 2011 23:45
Παύλος

Παύλος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.