Τετάρτη, Δεκέμβριος 12, 2018
Greek English German
Πέμπτη, 24 Μάρτιος 2011 16:19

Νέα Υόρκη: Ταξίδι στην πρωτεύουσα της γης

Αρθρογράφος: Παύλος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(37 ψήφοι)

Αν μια πόλη δεν θα χωρούσε ποτέ ως προορισμός σε ένα μοτοσυκλετιστικό ταξιδιωτικό εγχειρίδιο αυτή είναι η Νέα Υόρκη. Η πόλη που κινείται γρήγορα, αλλά έχει γυρίσει την πλάτη της σε κάτι που κατεξοχήν αγαπάει την ταχύτητα. Είναι γεγονός ότι η πόλη που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το κάθε δευτερόλεπτο, δεν έχει καμία σχέση με το μέσον, ευχαρίστηση, διασκέδαση που λέγεται μοτοσυκλέτα και...

 

...είναι αυτό που άπλετα σου προσφέρει κερδισμένο κερδίζει χρόνο. Στην πάντα πολύτροχη, συνήθως τετράτροχη, αλλά σχεδόν ποτέ δίτροχη Νέα Υόρκη βρεθήκαμε για 8 ημέρες. Τις μοναδικές 8 ημέρες που δεν συναντήσαμε ούτε μια μοτοσυκλέτα, όχι μόνο στον δρόμο αλλά ούτε σε αφίσα, ούτε σε μια βιτρίνα. Κι όμως…αυτή η πόλη χωρίς μοτοσυκλέτες, διαθέτει αυτό το κάτι που μόνο στην μοτοσυκλετιστική σου περιπέτεια συναντάς. Έχει εύκολη και με άποψη επικοινωνία, σου παρουσιάζεται μέσα από συνεχή εναλλαγή εικόνων, διαθέτει απλότητα, είναι διαφορετική, ότι και να σκεφτείς είναι τόσο ξένο από ότι έχεις ζήσει, που λειτουργεί σαν ένας μαγνήτης που μόνο ανεξίτηλα σημάδια μπορεί να αφήσει η έλξη του. Όπως ακριβώς και η μοτοσυκλέτα…


Τυγχάνει να έχω έναν πολύ δικό μου άνθρωπο, που από καθαρή επιλογή και έχοντας γυρίσει ολόκληρο τον κόσμο διάλεξε να ζει στον Manhattan με τις αστερόεσσες. Είκοσι χρόνια τώρα μου έλεγε ότι πρέπει να μπω και να ζήσω όσο περισσότερο γίνεται στον ομφαλό της γης. Ότι έπρεπε να κάνω αυτό το ταξίδι στο κέντρο του πολιτισμού και όχι μόνο, της γης.

Η ερώτηση μου πάντα ήταν γιατί;  Γιατί στην Αμερική;

Αποκλείεται να είναι εκεί το κέντρο της γης για μένα. Εγώ γουστάρω τα Chateau, τα Pichocceri, το τσίπουρο και τα μπαρμπούνια.

Τι να μου πουν τα Empire State και τα burgers; Τι σχέση έχω εγώ με την Wall Street και το Sex and the City;

Ότι και να μου έλεγε ο Κώστας δεν με άγγιζε. Η προκατάληψη είναι  πάντα κακό πράγμα, είτε θετική είναι, είτε αρνητική. Μπορεί να κρυβόμουν και πίσω από τον αεροπορικό φόβο μου, αλλά σίγουρα δεν με άγγιζε. Άκουγα τις ιστορίες  για τα ταξίδια του στο Βιετνάμ, την Βραζιλία, το Μεξικό και αρρώσταινα. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ μπροστά σε αυτά που θα μπορούσα να ζήσω και δεν είχα ζήσει. Μου έλεγε στο καπάκι για την Νέα Υόρκη, προσπαθούσε να μου περάσει το χρώμα και την αίσθηση και το μόνο που κατάφερνε ήταν να κάνει να πιστέψω ότι το πολύ εξωτικό των ταξιδιών του τον έχει κάνει και ρετάρει σαν ξεκούρδιστη Harley. Βρέθηκα τελικά εκεί, χωρίς όμως να μπορώ να εξηγήσω το γιατί, το πώς και το πότε. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα, συγκυριακά και την χειρότερη εποχή. Καταχείμωνο με -10 βαθμούς και την υγρασία να αγγίζει το 100%. Το χιόνι να σκεπάζει αυτοκίνητα, δρόμους και ανθρώπους και κάθε τι να συμβαίνει δύσκολα. Το αεροδρόμιο JFK είχε μόλις μια ημέρα που άνοιξε τους διαδρόμους του.

Οι συνθήκες σίγουρα ήταν οι πιο δύσκολες που θα μπορούσαμε να συναντήσουμε. Η πόλη σε καμία περίπτωση δεν είχε τον ρυθμό της. Κι όμως…Από την πρώτη στιγμή σε βάζει σε μια άλλη διάσταση. Λένε ότι ένα πετυχημένο προορισμό μπορείς να τον καταλάβεις αν με το που πατήσεις το πόδι σου, έχεις την αίσθηση ότι βλέπεις όνειρο. Με το που πάτησα στη Νέα Υόρκη ήταν σαν να έβλεπα 10 όνειρα μαζί. Λες και βρισκόμουν σε ένα τεράστιο κινηματογραφικό πλατώ, που σε κάθε γωνία του γύριζαν και διαφορετική ταινία. Το πιο περίεργο σε όλο αυτό το σκηνικό είναι ότι δεν αισθάνεσαι απλός θεατής ή ένα ξένος κομπάρσος που έτυχε να βρεθεί εκεί, αλλά ενεργό μέρος και κομμάτι ολόκληρης της παράστασης. Ενσωματώνεσαι αμέσως στην δομή της πόλης, καθώς  η φιλικότητα του κόσμου που συναναστρέφεσαι είναι αξιοσημείωτη. Δεν μιλάω για φιλοξενία, γιατί αυτό δύσκολα θα το συναντήσεις, αλλά για φιλικότητα σε ότι και να κάνεις, όπου και να πας, όποιο και να είναι το επίπεδο επικοινωνίας σου λόγω γλώσσας. Η Νέα Υόρκη άλλωστε είναι η μεγαλύτερη μεταναστευτικού χαρακτήρα πόλη στον κόσμο και για αυτό αγαπάει με αποδείξεις τους μη ντόπιους. Με 18.000.000 κόσμο σήμερα και στις αρχές του αιώνα μόλις 800.000, κατακλύστηκε κυριολεκτικά από ανθρώπους που έφτασαν από κάθε άκρη της γης, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τον τρελό ρυθμό ανάπτυξης που παρουσίασε στα 75 από τα 100 χρόνια του προηγούμενου αιώνα και να διαμορφώσουν τον πιο πολυπολιτισμικό χαρακτήρα που μπορεί να υπάρξει συγκεντρωμένος. Πρώτοι κάτοικοι ήταν οι Ολλανδοί που αγόρασαν ολόκληρο το νησί του Manhattan από τους ντόπιους ινδιάνους για 30$.


Στη Νέα Υόρκη όλα είναι μεγάλα και φαίνονται…Κτίρια, αυτοκίνητα, δρόμοι, burgers, μουσεία, σειρήνες, καταστήματα, ποτάμια, πάρκα, θέατρα, όλα έχουν ένα θέμα με το μέγεθος. Το Manhattan που θεωρείται το κέντρο κάτα κάποιο τρόπο της Νέας Υόρκης είναι ότι πιο πυκνοδομημένο μπορεί να υπάρξει. Στις αρχές του 1900 όπου οι ρυθμοί ανάπτυξης χτυπούσαν κόκκινο, κόκκινο χτύπησε και η αρχιτεκτονική φρενίτιδα για το ποιος θα κατασκευάσει το υψηλότερο κτίριο. Οι πρώτες προσπάθειες όπως το γνωστό Flat Iron, διέθεταν και αισθητική εκτός από ύψος και μέγεθος. Σιγά σιγά η αισθητική πέρασε σε δεύτερη μοίρα και όλες οι προσπάθειες συγκεντρώθηκαν στο ύψος και αναγκαστικά στο μέγεθος. Μετά την κατάρρευση των δίδυμων πύργων το ψηλότερο κτίριο είναι το Empire State Building που ολοκληρώθηκε πάνω στο οικονομικό κραχ του 1929, παρέμεινε τελειωμένο και ανεκμετάλλευτο για 30 περίπου χρόνια και οδήγησε τον ιδιοκτήτη του σε αυτοκτονία. Σήμερα αποτελεί την μεγαλύτερη μαζί με το άγαλμα της ελευθερίας, τουριστική ατραξιόν της πόλης, αλλά σίγουρα είναι κάτι που αξίζει, ειδικά αν δεν ανεβαίνεις εύκολα σε ελικόπτερο και αεροπλάνο.


Σε αυτή την πόλη δεν μπορείς να μην κινηθείς τουριστικά. Ειδικά το Manhattan μοιάζει ολόκληρο με ένα τουριστικό πάρκο διαστάσεων 22 Χ 6 χιλιομέτρων, με τέλεια ρυμοτομία που δεν σου επιτρέπει να μην ξέρεις που βρίσκεσαι και αστυνόμευση που σε κάνει να αισθάνεσαι παντού ασφαλής. Μπορείς να δεις, να κάνεις και να βρεις τα πάντα (εκτός από μοτοσυκλέτες, μην ξεχνιόμαστε…). Μουσεία για όλα τα γούστα αλλά με αμερικάνικο χρώμα και στήσιμο, εστιατόρια από όποια κουζίνα της γης βρίσκεις ενδιαφέρουσα, τις ακριβότερες και πιο παράξενες παραγωγές θεαμάτων που δεν μπορείς πουθενά αλλού να παρακολουθήσεις, bars στα οποία μπορείς να ξημεροβραδιαστείς για πλάκα, καταστήματα που λίγο να έχεις μέσα σου το ελληνικό shopping θα κάνεις καμιά εβδομάδα να βγεις, κ.λπ. Είναι αδιανόητο κάποιος να μην βρει κάτι να του αρέσει. Κυριολεκτικά, μεταφορικά, ουσιαστικά, υπάρχουν τα πάντα. Σε κάποια θέματα με συμβιβασμούς, σε κάποια άλλα με ευχάριστες εκπλήξεις ως προς την ποιότητα και την άποψη.
Η πραγματικότητα είναι ότι αυτή η πόλη έχει ένα διαφορετικό πρόσωπο να δείξει σε κάθε επισκέπτη ή μόνιμο κάτοικό της. Στον καθένα έχει κάτι να δώσει και να πεί. Θα πάρει όμως και τα δολάρια σου πριν το καταλάβεις. Πάμφθηνα τα ρούχα, πανάκριβο το φαγητό αν δεν είναι junk food, στα ύψη το κόστος στέγης.


Οι 8 ημέρες που μείναμε πέρασαν σα νερό. Φεύγαμε και αισθανόμασταν ότι δεν προλάβαμε τίποτα. Ήταν σα γνωριμία της μιας βραδιάς που ενώ βολοδέρνεσαι ολόκληρη νύχτα κατά τις 5 το πρωί την γνωρίζεις, χωρίζετε αναγκαστικά και ανυπομονείς να την ξαναδείς. Ζεις με την ανάμνηση από μια γνωριμία που σε ενθουσίασε αλλά δεν μπορείς σε κανέναν να το δώσεις να το καταλάβει, καλά καλά δεν μπορείς να το εξηγήσεις στον εαυτό σου.

Για μένα το θετικότερο ίσως αυτού του ταξιδιού, είναι ότι μπόρεσα επιτέλους να δικαιολογήσω και να καταλάβω την απόφαση του Κώστα. Μπορεί να μην μπορώ να την εξηγήσω σε κάποιον άλλον, αλλά την κατάλαβα. Όπως επίσης ότι η Νέα Υόρκη με ενθουσίασε. Έχει κολλήσει στο μυαλό μου, αλλά αυτή την φορά ξέρω γιατί...

Τελευταία τροποποίηση: Παρασκευή, 22 Απρίλιος 2011 16:42
Παύλος

Παύλος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Περισσότερα σε αυτήν την κατηγορία: « Εικόνες ενός διαφορετικού Ολύμπου