Σάββατο, Σεπτέμβριος 22, 2018
Greek English German
Δευτέρα, 01 Νοέμβριος 2010 19:09

Παρουσίαση BMW R50 Δημήτρης Εικοσιδυός

Αρθρογράφος: Παύλος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(77 ψήφοι)

Γεια χαρά. Με λένε R50, είμαι πολύ καλά και μόλις τελείωσε η ανακατασκευή μου. Για την ακρίβεια το πλήρες όνομά μου είναι BMW R50 και είμαι όπως όλοι καταλάβατε Γερμανίδα. Γεννήθηκα την Άνοιξη του 1959 στο Μόναχο και κάποια στιγμή αφού ενηλικιώθηκα μαζί με αρκετές ξαδέλφες μου, κάπου στην δεκαετία του 1970 βρέθηκα στην Ελλάδα. Τα τελευταία μου χρόνια τα πέρασα στη Νάουσα, όπου με ανακάλυψε το σημερινό αφεντικό μου, ο γνωστός σε όλους φαντάζομαι....

Δημήτρης Εικοσιδυός. Πρόκειται για αυτόν τον περίεργο τύπο με τα χίλια πρόσωπα που έχει ντυθεί νύφη, Θεός, γύφτος, τσολιάς, μάγειρας και άλλα πολλά. Αυτός που όποια πέτρα και να σηκώσεις θα τον βρεις από κάτω με ένα Fiat 500, είτε σύγχρονο είναι είτε παλιό, τις περισσότερες φορές με παπιγιόν.

Από τότε που δεθήκαμε, πέρασα ένα μικρό χρονικό διάστημα στο υπόγειο καταφύγιο μας, παρατηρώντας πώς κινούνται τα πράγματα και πώς είναι διαμορφωμένη η αξιοκρατία εκεί μέσα. Αρχηγός και με διαφορά, παρά το γεγονός ότι εγώ είμαι η μεγαλύτερη σε ηλικία εκεί μέσα, είναι το Fiat 500 Abarth του 1969 που περνάει την φάση ανακατασκευής του. Πρόκειται για την φανερή αδυναμία του αφεντικού και κάτι σαν ορισμένος διάδοχος, αφού φέρει το όνομά του στην πινακίδα του - 2222.

Όλοι εκεί μέσα περάσαμε την φάση μας. Αφού λοιπόν παρατήρησα όλες τις κινήσεις και τις διαβουλεύσεις κατάλαβα ότι το αφεντικό δεν με ξέρει καλά όπως τους λοιπούς συγκατοίκους και δεν εμπιστεύεται να με αναπαλαιώσει ο ίδιος. Παρά το γεγονός ότι θα το ήθελα πολύ και μου φάνηκε κάπως, το συνομήλικό μου τεράστιο Studebaker με καθησύχασε λέγοντας μου ότι άσχετα αν θα με φτιάξει αυτός ή όχι, θα με φροντίσει για το καλύτερο και πέρα από αυτό. Το Studebaker το έχω εμπιστοσύνη όχι γιατί καταλαμβάνει σχεδόν το μισό καταφύγιο, αλλά γιατί είναι ώριμο και σοβαρό, κάτι σαν τον μάγο της φυλής. Αρχηγός μπορεί να είναι το Abarth, αλλά ο σεβάσμιος γέροντας είναι το Studebaker.


Βέβαια και η σουρλουλού, το νεούδι, η μικρή κόκκινη Ινδιάνα της φυλής μου είπε τα ίδια αλλά αυτήν δεν την πιστεύω. Είναι νέα, ενθουσιώδης, επιπόλαιη και το σημαντικότερο ταλαιπωρεί το αφεντικό αφού δεν το αφήνει να κάτσει στο τιμόνι της. Το αφεντικό για να μπει πίσω από το τιμόνι της μικράς, ρουφιέται μισή ώρα με γιόγκα αναπνοές, προσπαθεί να κάνει μαγικά και να εξαφανίσει την κοιλιά του και κάθε φορά τον πιάνει κατάθλιψη γιατί η σουρλουλού του θυμίζει την τρομακτική λέξη δίαιτα. Μόλις την ακούει ή την σκέφτεται αυτή την λέξη τον πιάνει κατάθλιψη την οποία ευτυχώς ξεπερνάει στο σαλόνι του Studebaker που χωράνε άλλοι 10 σαν κι αυτόν κι όχι θλιμμένοι να σκέφτονται δίαιτες και αηδίες, αλλά άνετοι και χαρούμενοι να τρώνε και από ένα χοιρομέρι ο καθένας. Η σουρλουλού είναι ένα κατακόκκινο Caterham (Lotus δηλαδή) Super Seven του 1988 και είναι η τελευταία που ήρθε στο καταφύγιο της φυλής. Η μικρή ινδιάνα όμως τι να μας πει…Αυτή δεν χρειάζεται ούτε αναπαλαιώσεις, ούτε καρδιογραφήματα, ούτε τίποτα.


Εγώ όμως χρειαζόμουνα γιατί παρά το γεγονός ότι όλα τα προηγούμενα αφεντικά μου κάνανε φιλότιμες προσπάθειες να με κρατήσουν νέα, ο χρόνος είναι αδυσώπητος και οι ρυτίδες σε μας έρχονται με λαδοσταξίματα, τα ρευματικά με μονοκύλινδρα δουλέματα και άλλα δύσκολα. Μετά από ώριμη σκέψη και αρκετές συζητήσεις το αφεντικό με εμπιστεύτηκε στα έμπειρα χέρια και το ιατρείο του Αποστόλη. Η εντολή του αφεντικού ήταν να με κάνει καινούρια. Αυτό δεν μου άρεσε καθόλου…τι δηλαδή, να μοιάζω με την σουρλουλού; Ευτυχώς όμως ο Απόστολος ξέρει που και πότε πρέπει να με κάνει ολοκαίνουρια και που να αφήνει την μεστή εικόνα μου να δείχνει μεγαλοπρεπώς αλλά ποθητά την ηλικία μου.


Μου τα έβγαλε όλα γιατί του αφεντικού λέει δεν του αρέσουν οι… μαύρες. Όλα άσπρα τα θέλει και εγώ ήμουν μαύρη. Και τι να είμαι δηλαδή αφού μόνο μαύρες Γερμανίδες γεννιόντουσαν εκείνη την εποχή. Το αφεντικό όμως είχε επιθυμία και έμπνευση και δεν μπορέσαμε να του αντισταθούμε ούτε εγώ ούτε ο Αποστόλης. Για να ξεκαθαρίσω την θέση μου δεν λέω ότι δεν μου πάει…μου πάει και μου παραπάει, αλλά κάποιες στιγμές αισθάνομαι σα να μην είμαι εγώ. Θυμάμαι κάποιες ξαδέλφες που δεν ήταν μαύρες αλλά πράσινες. Αστυνομικές τις φώναζαν οι νοσοκόμες που μας ξεγεννούσαν, αλλά ήταν λίγες. Επίσης υπήρχαν κάποιες ακόμη λιγότερες γαλάζιες που τις φώναζαν αεροπορικές. Άσπρες έγιναν αρκετές από εμάς όταν φύγαμε από τις νοσοκόμες και μετά, από  πρωτοβουλία αφεντικών που δεν γουστάρανε τις μαύρες με τίποτα. Ε, να κι εγώ, μου πήρε 50 χρόνια αλλά τελικά άσπρισα.


Η σουρλουλού με είδε που έφυγα μαύρη και γύρισα άσπρη και με άρχισε στο δούλεμα.

- Λίγο χλωμή σε βλέπω, μήπως είναι μπουκωμένες οι εξατμίσεις σου;
- Γέλα μικρή ανόητη ινδιάνα και έρχεται η σειρά τόσο η δικιά σου, όσο και της πράσινης χελώνας που κάνει την πάπια. Σας βλέπω και τις δύο σε λίγο καιρό με άσπρη φανταχτερή πέρλα να κάνετε τους παραστάτες στον άσπρο αρχηγό Abarth. Όλοι και όλες θα ασπρίσουμε και η φυλή θα ονομαστεί ασπροφυλή ή κατά το διεθνώς λεγόμενο The power of the white race και ελπίζω να μην μας θεωρούν ομοϊδεάτες με κάτι υπερβολικά άσπρους, με άσπρες κουκούλες και ποδιές, ευτυχώς χωρίς ρίγες.


Με την ευκαιρία να σας πω και για την πράσινη χελώνα που είμαστε και συντοπίτες. Πρόκειται για ένα VW, πράσινο όπως καταλάβατε, που γεννήθηκε το 1976. Περίεργη κατάσταση η πράσινη χελώνα. Δεν είναι ούτε τόσο σοβαρό όσο το Studebaker, ούτε τόσο επιπόλαιο όσο η σουρλουλού. Είναι κάπου ενδιάμεσα, αλλά πολλές φορές παίρνει την θέση της Caterham μόνο και μόνο για να μας την σπάσει. Ο αρχηγός την έβαλε στην γωνία μπροστά του για να μπορεί να την ελέγχει και να την απομακρύνει από την σουρλουλού. Έβαλε όμως εμένα δίπλα στην σουρλουλού που δεν την πάω μία. Γύρισα από το ιατρείο του Απόστολου με μια όρεξη να τα πω με τον Baker, να με ακούσει ο αρχηγός να τραγουδάω με τις ολοκαίνουριες εξατμίσεις μου, να καμαρώσω λίγο δίπλα στην είσοδο και με βάλανε με την σουρλουλού. Δεν πειράζει όμως από τότε που με άκουσε να γρυλλίζω τρόμαξε και μαζεύτηκε το κατά δύναμιν.


Οι αρχές μου δεν μου επιτρέπουν να εκφράζω παράπονα και γενικά να δυσκολεύω το αφεντικό μου. Ένα παράπονο όμως θα το πω με όλο το θάρρος. Μου αρέσουν τα ταξίδια. Όσο πιο μακρινά τόσο πιο καλά. Δεν είμαι εγώ για καφετερίες και κοντινές βόλτες. Δεν προλαβαίνω να ζεσταθώ και η πόλη μου φέρνει θλίψη. Θέλω να πάρω το αφεντικό και να το φτάσω μακριά. Προς το παρών όμως απολαμβάνω τις κουβέντες της φυλής και την ζεστασιά του καταφυγίου. Μόλις με πάει βόλτα θα σας το πω…


Όλα αυτά γίνονται σε ένα υπόγειο κάπου στην Σοφούλη και έχουν μεγάλη ομοιότητα με αληθινά πρόσωπα και καταστάσεις. Ευχαριστούμε το αφεντικό που μας επέτρεψε την φωτογράφηση του χώρου του και της καταπληκτικής R50 του.

Τελευταία τροποποίηση: Παρασκευή, 20 Μάιος 2011 18:07
Παύλος

Παύλος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Περισσότερα σε αυτήν την κατηγορία: « Sachs Hercules: Ένας πράσινος Ηρακλής Argo riders »