Τρίτη, Νοέμβριος 20, 2018
Greek English German
Δευτέρα, 18 Οκτώβριος 2010 14:49

Μοτοδιαβαίνοντας το ιταλικό κέντρο. Μέρος 3ο: Τοσκάνη

Αρθρογράφος: Παύλος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(22 ψήφοι)


Το φυσικό καταφύγιο της Τοσκάνης αρχίζει να ξεδιπλώνεται σταδιακά και το παιχνίδι με τον επισκέπτη ξεκινάει. Οι κάτοικοι έχεις την εντύπωση ότι μοναδική τους έγνοια έχουν να ζωγραφίζουν το φλοιό τη γης. Διατηρώντας απόλυτα το φυσικό ανάγλυφο, οι εναλλαγές με γεωμετρικές γραμμές ανάμεσα σε αμπέλια, στάρια, ελιές, ηλίανθους ή ακόμα και ακαλλιέργητα φρεσκοοργωμένα χώματα, σου δίνουν την αίσθηση ότι όλη την ώρα είσαι ένα κινούμενο στίγμα σε έναν πίνακα ζωγραφικής. Έδρα για τις Τοσκανικές εξορμήσεις μας...

... ορίσαμε τυχαία το Castello di Orcia. Μένοντας σε ένα άριστα διαμορφωμένο αγροτουριστικό κτίσμα του 18ου αιώνα στην κορυφή ενός λόφου, με 60€, απ’ ότι αποδείχτηκε κάναμε την καλύτερη επιλογή. Δίπλα στα ιαματικά λουτρά Bagno Vignoni, μετά από μια περιηγητική ημέρα και πριν τη βραδινή γαστρονομική εμπειρία, να βάζεις τα πόδια σου στο γεμάτο μέταλλα νερό των 52oC, ήταν απόλαυση. Αν η συνείδησή σου γίνεται ένοχη μετά από κάθε υπερβολή, η Τοσκάνη είναι σίγουρο πως δεν είναι ο τόπος σου. Δεν είναι εύκολο να μπαίνεις εντός ορίων με τέτοιες προτάσεις κρασιών, γεύσεων και διαδρομών να σε κατακλύζουν. Από αγριογούρουνα και τυριά pecorino,  από pici μέχρι παγωτά, από τα brunello μέχρι το Montepulciano και αρκετά ακόμη (αναφέρω μόνο αυτά που ξεχειλίζουν) είναι πολλοί οι λόγοι που όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά σε βάζουν σε μία ειδυλλιακή κατάσταση διακοπών.

Η Orcia, το San Gimignano και το Montepulciano, το καθένα για διαφορετικούς λόγους ήταν αυτά που μας άρεσαν περισσότερο. Η Orcia γιατί δεν ήταν τουριστική και είχε το καλύτερο αγριογούρουνο, το San Gimignano για τους πύργους του και το καλύτερο παγωτό στον κόσμο (μετά από παγκόσμιο διαγωνισμό, όχι αστεία) και το Monterpulciano για τα κελάρια του, τα κρασιά του και την πλατεία του. Τελειώνοντας τις μέρες μας στην Τοσκάνη ήμασταν σίγουροι ότι αυτός ο τόπος μπορεί να ικανοποιήσει την διάθεση κοινωνικότητας είτε αυτή κινείται σε επίπεδο Κολωνακίου και Αριστοτέλους, είτε σε επίπεδο σκήτης και απομόνωσης. Δεν ξεφεύγει κανείς!

 

Συνεχίζεται στο 4ο μέρος...

Τελευταία τροποποίηση: Τετάρτη, 22 Ιούνιος 2011 13:31
Παύλος

Παύλος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.