Σάββατο, Σεπτέμβριος 22, 2018
Greek English German
Δευτέρα, 18 Οκτώβριος 2010 14:40

Μοτοδιαβαίνοντας το ιταλικό κέντρο. Μέρος 2ο: Assisi - Orvieto - Spoleto

Αρθρογράφος: Παύλος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(25 ψήφοι)

Το υποτυπώδες πρόγραμμα που είχαμε φτιάξει πριν ξεκινήσουμε έλεγε διαμονή στο Assisi (και όχι στην Assisi όπως κακώς συνηθίζουμε να το ελληνοποιούμε) με σκοπό να γίνονται καθημερινά εξορμήσεις των 200 μέχρι 300χλμ. Με τα μεσαιωνικά πανηγύρια είχαμε χάσει ήδη δύο ημέρες, οπότε περιορίσαμε λίγο την εξερευνητική μας διάθεση και εγκατασταθήκαμε σε ένα εξαιρετικό camping 5χλμ. έξω από το Assisi. Το Assisi, η πόλη με την οποία ήταν ερωτευμένος ο Καζαντζάκης, είναι η πραγματικά διαφορετική μεσαιωνική πόλη. Ήταν πιο πλούσια από τις υπόλοιπες κυρίως...

... λόγω του Αγίου Φραγκίσκου, πιο ροζ από τις υπόλοιπες, λόγω της τοπικής πέτρας που χρησιμοποιήθηκε στα κτίρια, είναι πιο τουριστική από οτιδήποτε άλλο στην Umbria και όχι γιατί το αξίζει αλλά γιατί απλά υπάρχει σε όλους τους οδηγούς (θρησκευτικούς, ταξιδιωτικούς, αρχιτεκτονικούς, adventure κλπ) και αποτελεί προορισμό πολλαπλού ενδιαφέροντος. Πιάνει τα πάντα χωρίς να είναι κάπου κορυφαία ή αξιοσημείωτη.  Όλα είναι πολύ τουριστικά και το δείχνουν. Από τα cafe και τα εστιατόρια που έχουν τιμοκατάλογους και υπηρεσίες για πελάτες της μιας φοράς, μέχρι τα θρησκευτικά αξιοθέατα όπως η Βασιλική, που σε περιμένουν να σε υποδεχθούν μαζικά, να πράξεις το τουριστικό καθήκον σου και να αποχωρήσεις και πάλι με αέρινο τουριστικό ταπεραμέντο γεμάτος μαγνητάκια για το ψυγείο, εικονίτσες του Αγίου Φραγκίσκου και σανδάλια σαν αυτά που φορούσε. Η πόλη είναι πραγματικά όμορφη και μεγαλοπρεπής, πρόκειται όμως για τις περιπτώσεις εκείνες που σε ένα ταξίδι με ταχύτητα μοτοσυκλέτας δύσκολα χωράνε. Η περιβάλλουσα περιοχή της πόλης είναι θαυμάσια με εξαιρετική φύση και οικισμούς χωρίς τουριστική αλλοίωση. Το Assisi σαν πόλη για εμάς ολοκληρώθηκε σε τρεις ώρες και θεωρώ ότι πήραμε περισσότερα από όσα έπρεπε. Μην φανταστείτε μαγνητάκια, κορδελάκια και παπάκια, εντυπώσεις, ροζ φωτογραφίες και κρασιά εννοώ. Κάθε μπακάλικο την Ιταλίας κρύβει ένα εξαιρετικό κόκκινο κρασί σε τιμή σπουδαία και με λίγη τύχη βρήκαμε μπακάλη στο Assisi που μιλούσε Ελληνικά και μας πρόσφερε δείγματα από την μη τουριστική γαστρονομία της περιοχής. Η περιοχή της Umbria αλλά και της Τοσκάνης αποτελούν τα γαστρονομικά θησαυροφυλάκια της Ιταλίας ή αν θέλετε γενικότερα τον επίγειο παράδεισο για δύσκολους ουρανίσκους. Κρασιά, αλλαντικά, ζυμαρικά, μανιτάρια porcini, τυριά, σοκολάτες και πάνω απ’ όλα η τρούφα έχουν το δικό τους βασίλειο με πιστούς υπηκόους τα μικρά μπακάλικα και τα μη τουριστικά εστιατόρια.

Χωρίς να προλαβαίνουν να σβήνουν οι γεύσεις από το στόμα  και να αλλάζουν οι ρυθμίσεις στο φωτόμετρο της Canon, πραγματοποιήσαμε δύο διαφορετικές καθημερινές εξορμήσεις στα δύο “eto” της Umbria. Στο Orvieto και στο Spoleto.

Ο δρόμος προς το Orvieto είναι με βεβαιότητα ο καλύτερος ποιοτικά δρόμος που έχω οδηγήσει. Ο SS317 είναι λες και σχεδιάστηκε, χαράχτηκε και κατασκευάστηκε με μοναδικό γνώμονα την δημιουργία οδικής ικανοποίησης. Έχει πολλές στροφές, ορεινός δρόμος είναι άλλωστε, άλλα με σωστές κλίσεις και καταπληκτική σμυριδοφόρο λαμπιρίζουσα άσφαλτο, χωρίς ούτε ένα υψωματάκι, ούτε μια μικρή λακκούβα. Εμπειρία μοναδική, συνοδευόμενη από δασικές εναλλαγές και τμήματα με θέα. Με τέτοια προετοιμασμένη διάθεση πώς να μην σου αρέσει το Orvieto; Βέβαια και άσχημη να είναι η διάθεση είναι σίγουρο ότι η πόλη του βράχου έχει τον τρόπο της να την διορθώσει.

Πρόκειται για ακόμα μια πόλη εποχής που χαρακτηρίζεται από τον επιβλητικό τρόπο ανέγερσής της επάνω σε έναν πέτρινο λόφο. Ο βράχος του Orvieto έχει τη δική του ιστορία και ήταν αυτός που φρόντιζε για το απόρθητο της πόλης. Ακόμη όμως και να έπεφτε η πόλη έχει σκαμμένες διάφορους διέξοδους διαφυγής μέσα στο βράχο, οι οποίες λειτουργούσαν και σαν μεσαιωνικά καταφύγια. Σε περιόδους κατά τις οποίες δεν υπήρχε πολεμική δράση, άλλαζε η χρήση των στοών και από πολεμική μετατρεπόταν σε αποθηκευτική. Με σταθερή θερμοκρασία καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους δεν γνωρίζω πόσο καλά  διατηρούνται τα φρούτα ή τα σιτηρά αλλά το κρασί και τα τυριά παλαίωναν υπέροχα.

Παρά το γεγονός ότι το Orvieto διέθετε αυτά τα τεχνητά φυσικά ψυγεία, γαστρονομικά το Spoleto θεωρείται περισσότερο προηγμένο. Δεν έχει την ομορφιά του Orvieto αλλά σίγουρα έχει περισσότερα να ανακαλύψεις. Ακουμπισμένη σε μια πλαγιά η πόλη είναι το καλύτερο παράδειγμα για να μπορέσει να συνειδητοποιήσει κάποιος με μια ματιά την αισθητική ανωτερότητα των παλαιών πόλεων σε σχέση με τις σύγχρονες. Η νέα πόλη είναι η συνέχεια της παλαιάς, αλλά μόνο γεωγραφικά. Είναι απορίας άξιο πώς όλη αυτή η πρόοδος της τεχνολογίας μας οδήγησε τελικά να φτιάχνουμε τόσο άσχημες πόλεις. Και να σκεφτεί κανείς ότι οι μεσαιωνικές πόλεις είναι χωρίς χώρους πρασίνου, με πολύ στενά σοκάκια και μοιάζουν να είναι μαλωμένες με τον ήλιο. Ποτέ δεν απλώνονται και τα κτίρια τους μοιάζουν με κουτάβια που έχουν κουρνιάσει το ένα δίπλα στο άλλο, σφιχτά και ακίνητα προκειμένου να ζεσταθούν και να προστατευθούν από τον αέρα.

Σε κοντινή απόσταση (20χλμ.) περίπου από το Spoleto βρίσκονται οι πηγές του Clitunno. Μέσα σε έναν κάμπο όπου τα ψηλότερα δέντρα είναι… τα στάχια και με δυσκολία βλέπεις κάτι ψηλό να πρασινίζει, υπάρχει μία όαση πηγών με θεόρατα δέντρα, τρεχούμενα νερά, εκτροφεία πέστροφας και τις καλύτερες μακαρονάδες με θαλασσινά ή ποταμίσια ζωντανά. Το δε ημιαφρώδες λευκό κρασί της περιοχής σου δημιουργεί την εντύπωση ότι φτιάχτηκε για να συνοδεύει  αποκλειστικά τα συγκεκριμένα πιάτα. Μεγάλη εντύπωση μας προξένησε το γεγονός ότι όποιος ήθελε να αγοράσει πέστροφες του δίνανε ένα καλάμι και δολώματα και τον βάζανε να ψαρέψει μέσα στο ιχθυοτροφείο. Αφού έβγαζε τα ψάρια που ήθελε (εκεί όλοι βγάζανε) του τα καθαρίζανε και έφευγε με την ψαριά του έτοιμη για το τηγάνι.

Η Τοσκάνη με την Umbria είναι σχετικά διαφορετικές αλλά σε καμία περίπτωση δεν χαλάνε οι ομοφωνίες του έργου όταν περνάς από την μία στην άλλη. Κατά την μετάβαση στην ανατολική Τοσκάνη ο δρόμος περνάει από την λίμνη Tracimento. Ένα ορεινό θέρετρο, πλήρως αναπτυγμένο,  με παραλίες, πλοιάρια, παραλίμνιες τρατορίες και ότι άλλο θα μπορούσε να επιθυμήσει ο ταξιδευτής που αναζητά χρόνο χαλάρωσης και διακοπών δίπλα σε υγρό στοιχείο. Το θέμα αντέχει σε συγκρίσεις με θαλάσσιες στιγμές μέχρι να βρεθείς μέσα στο νερό. Συγκρίνοντάς τα είναι σαν να προσπαθείς να βρεις ομοιότητες και διαφορές ανάμεσα σε ένα κομμάτι κακής ποιότητας πλαστικό και ένα κρύσταλλο Βοημίας. Το νερό της λίμνης είναι σίγουρο ότι δεν κάνει για μπάνιο και βουτιές. Μπορεί να φταίει και το πώς έχουμε μάθει, αλλά τελικά ευτυχώς που έχουμε μάθει έτσι.

Συνεχίζεται στο 3ο μέρος...

 

Τελευταία τροποποίηση: Παρασκευή, 22 Οκτώβριος 2010 07:23
Παύλος

Παύλος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.