Πέμπτη, Ιούλιος 19, 2018
Greek English German
Δευτέρα, 18 Οκτώβριος 2010 14:29

Μοτοδιαβαίνοντας το ιταλικό κέντρο. Μέρος 1ο: Urbino - Gubbio

Αρθρογράφος: Παύλος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(24 ψήφοι)

Είναι η πρώτη φορά που αποφασίζω να γράψω για ένα ταξίδι πριν τελειώσει...Για πρώτη φορά δαπανώ πολύτιμο χρόνο διακοπών προκειμένου να πιάσω χαρτί και μολύβι. Αυτό που συμβαίνει όμως είναι σίγουρο ότι δεν γίνεται από βαρεμάρα. Γίνεται από φόβο. Έναν φόβο προερχόμενο από την διαπίστωση ότι ο σκληρός δίσκος του μυαλού μου είναι πολύ μικρός για να χωρέσει αυτά που έχω ζήσει τις τελευταίες μέρες. Όλα αυτά που θέλω να αποθηκεύσω και να πάρω μαζί μου. Σε κάθε ταξίδι, ή κρατούσα σημειώσεις ή η φαιά ουσία μου ήταν επαρκής για να κρατάει...

... αυτά που ήθελα να κρατήσει. Τώρα όμως το σημειωματάριο έχει γεμίσει. Το μυαλό μου πάσχει από χωρητικότητα και αυτό είναι πασιφανές. Καταστάσεις και κάδρα με εικόνες, δρόμοι και γεύσεις, ήλιοι και χρώματα, λαχτάρες και αποσυμπίεση, συνθέτουν το δικό τους κουβάρι μέσα μου τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές κάτω από ένα δέντρο (που μακάρι να ήξερα τι είναι…) κάπου στην Umbria. Το κάθε σήμερα σβήνει κάθε τι προηγούμενο. Προσπαθώ να θυμηθώ τι έκανα προχθές και το προχθές έχει σβήσει σχεδόν από ένα δυνατό χθες. Σε λίγο το χθες είναι σίγουρο ότι θα σβήσει από το σήμερα και τελικά από την μια χάνεις δεδομένα αλλά από την άλλη όμως με μία κατ΄ ουσία ανέξοδη κίνηση έχεις καταφέρει να σταματήσεις το χρόνο.

Πρόκειται για ένα ταξίδι στα όρια της ηρεμίας, της αέρινης αναζήτησης, του προσούτου από το πουθενά, του ροζ του 18ου αιώνα, τη μπουγάδα στις μηλιές, τις βαλλίστρες, τα 9όροφα μεσαιωνικά κτίρια, τις σπηλιές παλαίωσης κρασιών, τον δρόμο SS317, τα pici, το Κολωνάκι της Τοσκάνης και άλλα πολλά που έχω γραμμένα στο ξεχειλισμένο σημειωματάριο και προλαβαίνω να θυμηθώ.

Εν αρχή ήταν η παρακολούθηση του Μoto GP της Τσεχίας από την Tavullia, την πατρίδα του Rossi. Περιμένοντας την ανακοίνωση συνεργασίας με την Ducati μας φάνηκε καλή ιδέα και από το καράβι και την Ancona βολευτήκαμε στο cafe 46 της πατρίδας του Valentino για να γιορτάσουμε… Γιορτή όμως πουθενά. Κατήφεια και φόρτιση παρά το γεγονός ότι ο τόπος ξεχείλιζε από κίτρινα 46άρια. Ένας γέρος προσπαθούσε να σπάσει τον πάγο με έξυπνα σχόλια αλλά χωρίς χαμόγελο. Η ζωντάνια και η ευθυμία της Tavullia είχε πάει περίπατο μαζί με την 5η θέση του Rossi. Το χωριό άδειασε πριν προλάβουν να τελειώσουν οι διαφημίσεις του τερματισμού. Για μια ακόμη φορά ο doctor έχει κάνει όλους όσους τον αγαπάνε να ανησυχούν. Όλοι τον έχουν σαν πρώτο στην καρδιά τους αλλά ζουν στην αγωνία τους για το πόσο σύντομα θα είναι πάλι πρώτος (και αν μπορεί…).

Tavullia – Urbino είναι μια πορτοκαλάδα δρόμος (δεν λέω τσιγάρο γιατί οι αντικαπνιστές είναι πλεον περισσότεροι από τους καπνιστές) με φουρκέτες και εξαίσια άσφαλτο. Η μεσαιωνική αρχοντική πόλη, μας έκανε την τιμή, παρά την απογοήτευση Rossi που κουβαλούσαμε κι εμείς, να γιορτάζει τους Δούκες του 16ου αιώνα. Γιορτή παράξενη με ενδυμασίες, τυμπανοκρουσίες, αναπαραστάσεις κατασκευής όπλων και μυρωδιές από το έδεσμα του Δούκα που είναι…φασολάδα με μακαρόνια ή αν προτιμάτε μακαρόνια με φασόλια. Άπειρος κόσμος που έστω και για μια βραδιά ζούσε σε έντονους μεσαιωνικούς ρυθμούς και γινόταν ένα με ότι σχετικό ιστορικό έχει διαβάσει.


Αποφασίσαμε αυτήν την μεσαιωνική διάθεση να την διατηρήσουμε και κατηφορίσαμε προς Gubbio. Την πόλη που έμελλε να είναι η αποκάλυψη του ταξιδιού. Προσωπικά το θεωρώ την ομορφότερη, ανεκτά τουριστική πόλη, με πολύ άποψη και ιδιαίτερο χρώμα. Από το πανηγύρι του Urbino, η γιορτή του Gubbio ήρθε να ολοκληρώσει τη μεσαιωνική φιέστα την οποία είχαμε ξεκινήσει να ζούμε. Έχοντας κλείσει τη μεγάλη πλατεία με το επιβλητικό 9όροφο κτίριο, άρχισαν να καταφθάνουν ομάδες σκοπευτών με βαλλίστρες, ντυμένοι παραδοσιακά με μωβ (!!!) κολάν, υπό τον ήχο πολεμικών κρουστών. Το νόημα της γιορτής ήταν η αναπαράσταση ενός μεσαιωνικού “party” που έδινε ο μέγας άρχοντας και διοικητής της συγκεκριμένης περιοχής προς τιμήν κάποιου επιφανούς φιλοξενούμενου. Βγήκανε οι άρχοντες, στήθηκαν οι απαραίτητοι θρόνοι στα σκαλοπάτια του παλατιού και το γλέντι ξεκίνησε με μεσαιωνικά μπαλέτα. Πολιτισμός και πόλεμος μπορεί να απέχουν ιδεολογικά, σε ένα μεσαιωνικό party όμως το ένα αλληλοσυμπληρώνει το άλλο. Μετά τα μπαλέτα ξεκίνησε ο αγώνας με τις βαλλίστρες που για την πλειονότητα των θεατών, ήταν πρωτόγνωρος. Χωρισμένοι οι σκοπευτές σε τέσσερις ομάδες σημάδεψαν σε στόχους που είχαν στηθεί στα 200μ. και είχανε μέγεθος όμοιο με αυτό των στόχων που σημαδεύεις με αεροβόλο από τα 2μ. στα luna park και δεν μπορείς να πετύχεις ποτέ. Περιττό να αναφέρω ότι όλες οι βολές πήγαν στο κέντρο του στόχου! Η πολεμική έξαρση είχε την κορύφωσή της στην επίδειξη με τις σημαίες. Ο χειριστής σημαίας αποτελούσε το πιο σημαντικό κομμάτι της μάχης κατά τον μεσαίωνα, καθώς ήταν αυτός που έκανε την αναμετάδοση της μάχης στους από ψηλά αγναντεύοντες στρατηγούς. Τον χειριστή φυλούσαν 12 στρατιώτες και η απώλειά του σήμαινε την αποχώρηση του λόχου που αντιπροσώπευε. Αυτό που είδαμε με την επίδειξη του σημαιών, μας είπαν ότι ήταν κάτι αντίστοιχο με την επίδειξη πάλης στα ρωμαϊκά χρόνια. Ο καλύτερος στρατός ήταν αυτός με τους καλύτερους σημαιοφόρους.

Και η καλύτερη πίτσα… αυτή με φρέσκια ντομάτα. Στο Gubbio οι πίτσες είναι άποψη και όχι κάτι γρήγορο. Θέλει υπομονή καθώς το service δεν είναι πάντα το καλύτερο αλλά το αποτέλεσμα είναι κορυφαίο. Πρόκειται για την πόλη που θέλει να γίνει Assisi ευτυχώς όμως δεν έχει γίνει ακόμη. Για όποιον ταξιδεύει με moto ή αυτοκίνητο και ανακαλύπτει,  είναι ο απόλυτος προορισμός καθώς πνίγεται κυριολεκτικά από σπάνιας ομορφιάς διαδρομές.

Σενεχίζεται στο 2ο μέρος...

Τελευταία τροποποίηση: Δευτέρα, 18 Οκτώβριος 2010 21:54
Παύλος

Παύλος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.