Σάββατο, Οκτώβριος 20, 2018
Greek English German
Παρασκευή, 04 Ιούνιος 2010 09:20

GelaendeStrasse (GS): BMW 30 χρονών, εντός και εκτός δρόμων

Αρθρογράφος: Μιχάλης
Βαθμολογήστε το άρθρο
(42 ψήφοι)

To 1979 είχα ένα Morini 500 και πίστευα ότι όποιο μηχανάκι δεν κατασκευάζεται στην Ιταλία, είναι για τα σκουπίδια! Η επικρατούσα άποψη για τα BMW ήταν, ότι είναι καλά για κάτι ηλικιωμένους που γυρίζανε τα R25 ζεμένα με sidecars ιδιοκατασκευή, ή για κάτι ξεπεσμένους μάγκες της δεκαετίας του ‘60 που είχανε R51 (μπεκάτσες), ή R50 (σπαστές) με σημαιούλες και εξάτμιση επίσης ιδιοκατασκευή, βαμμένη με ασημομπογιά, γιατί οι original σαπίζανε το δεύτερο χρόνο και οι Γερμανικές...

...κόστιζαν όσο ένα διαμέρισμα.

Στη Θεσσαλονίκη κυκλοφορούσαν ακόμα πολλά τρίκυκλα. Ένας σύχναζε στη γειτονιά μου με μια R51 ‘φορτηγό’ (έτσι έλεγαν το τρίκυκλο στην Θεσσαλονικη, οι Αθηναίοι το έλεγαν ‘φουρκόνι’) που ήταν βαμμένο ασπρόμαυρο και έγραφε ΠΑΟΚ. Κάποιοι ψαγμένοι , που έβρισκαν και διάβαζαν ξένα περιοδικά, είχαν ακούσει για τα R90S των Butler and Smith που πάτησαν τα τετρακύλινδρα των Ιαπώνων στην Daytona και για τον Helmut Daehne στο Isle of Man το 1976, ο οποίος οδήγησε από την αρχή μέχρι το τέλος  στην κορυφή του Production TT με την προσωπική του μοτοσικλέτα, ένα R75/5, που το είχε μετατρέψει R90S μόνος του!
Κανένας όμως δεν ήξερε τότε τον Herbert Sheck, που είχε μετατρέψει μια R75/5 και πήρε τρεις φορές στη σειρά 1971-‘72-‘73  την open class στο Γερμανικό πρωτάθλημα Enduro, ούτε είχαν ακούσει για τα χωματερά Boxer που μονοπωλούσαν την open class στο ISDT από τη δεκαετία του ‘60 με τον Sebastian Nachtman, τον Schek και τον μηχανικό της BMW Lazslo Peres αργότερα.


Το Δεκέμβριο του 1978- Ιανουάριο ‘79 έγινε το πρώτο Paris Dacar, που το κέρδισε ο Cyril Neveu με Yamaha XT500. Στη λίστα των συμμετοχών ήταν και δύο BMW που δεν τερμάτισαν. Την επόμενη χρονιά εμφανίζεται ένα BMW στην ένατη θέση με οδηγό τον Fenouil. Για οικονομία, αναφέρομαι ως χρονιά του Paris Dakar εκείνη κατά την οποία πραγματοποιείται ο τερματισμός του αγώνα. Ως γνωστόν, εκείνη την εποχή ο αγώνας άρχιζε στις 31/12 του προηγούμενου χρόνου με Park Ferme' στο Trocadero.


Εκείνη την χρονιά ο φίλος μου ο Φώτης αγόρασε ένα XT400, και επειδή ταξίδευε συνέχεια Θεσσαλονίκη- Αγρίνιο, χειμώνα-καλοκαίρι, έβαλε ένα αλεξήνεμο (παρμπρίζ στην καθομιλουμένη), για να προστατεύεται από τα στοιχεία της φύσης. Ολοι τον κοροϊδεύαμε “καλά στο Enduro έβαλες παρμπριζ!!!”, αλλά ο χρόνος έμελλε να τον δικαιώσει γιατί κανένα μεγάλο On Off σήμερα δεν ταξιδεύει χωρίς αλεξήνεμο.

To 1980 εμφανίζεται στο Paris Dakar επίσημη εργοστασιακή ομάδα της BMW, υποστηριζόμενη από τους Γάλλους αντιπροσώπους της εταιρείας. Τις μοτοσυκλέτες προετοίμασε η HPN  (www.hpn.de ) και οδηγούσαν οι Jean Claude Morellet, Αka “Fenouil” (σημαίνει Άνηθος) και ο Hubert Auriol. Ο Auriol έμεινε απο σαζμάν και ο Fenouil τερμάτισε πέμπτος μετά από τέσσερα Yamaha XT. Το φθινόπωρο εκείνης της χρονιάς η BMW παρουσιάζει επίσημα το πρώτο G/S 800  εμπνευσμένο από το Paris Dakar.


Τον Ιανουάριο του 1981 κλειδώνω το Morini στην αποθήκη για δύο χρόνια και πάω να υπηρετήσω τη θητεία μου.

Το Paris Dakar εκείνης της χρονιάς γίνεται πιο δύσκολο, ξεκινά από Γαλλία, μετά Αλγερία Μαλί, Άνω Βόλτα, Ακτή Ελεφαντοστού και Σενεγάλη όπου τερματίζει. Η επίσημη ομάδα της BMW αποτελείται από τους Auriol, Fenouil και ένα Γάλλο ονόματι Bernard Neimer από την ομάδα της Γαλλικής Αστυνομίας ( www.fcmpn.org). Οι μοτοσυκλέτες προετοιμάστηκαν και πάλι από την HPN. Ηταν ένα από τα αγριότερα Dakar με τα δύο τρίτα των αυτοκινήτων να εγκαταλείπουν και από τις 106 μοτοσυκλέτες να τερματίζουν μόνο οι 28! Ήταν όμως και ένας θρίαμβος για την BMW, με πρώτο τον Auriol, τέταρτο τον Fenouil και έβδομο τον Γάλλο χωροφύλακα Neimer!

Το 1982 ήταν  η άτυχη χρονιά για τα GS, o Auriol εγκαταλείπει από σαζμάν και η υπόλοιπη ομάδα μετά από πολλά προβλήματα, αποσύρεται από τον αγώνα χωρίς ούτε μία κερδισμένη ειδική.

Το 1983 απολύομαι από το στρατό και βγάζω το Morini από την αποθήκη.

Εκείνη τη χρονιά, τα GS της επίσημης ομάδας BMW France ετοιμάζει η Γαλλική φίρμα Arcueil (www.arcueilmotor.com) με κινητήρες φτιαγμένους από τον Herbert Sheck έχοντας 72 ίππους και 980cc. Οδηγούν οι : Sheck , Auriol , Fenouil , Loizeau. Εμφανίζεται με ιδιωτική συμμετοχή ο Gaston Rahier, τρεις φορές πρωταθλητής Μοτο Κρος στο Βέλγιο, αλλά μένει από αντλία λαδιού. Στο τερματισμό πρώτος ο Auriol, ένατος ο Fenouil και 14ος ο Loizeau.

Για το Dakar του 1984 οι κινητήρες ετοιμάζονται από την HPN και έχουν 1000 κυβικά και 75 ίππους. Ο κοντούλης Βέλγος Gaston Rahier είναι ο φετεινός νικητής, με δεύτερο τον Auriol και πέμπτο τον Loizeau. Ο αειθαλής Herbert Sheck τερματίζει 21ος με ένα ημιεπίσημο R80GS. Η σαρωτική αυτή νίκη βάζει τη σφραγίδα της και στην εμπορική πορεία του  R800G/S  που γίνεται συνώνυμο με την περιπέτεια και τα μεγάλα ταξίδια.

Το 1985 ο Rahier ξανακερδίζει το Dakar, ίσως το σκληρότερο από όλα, με μόνο 24 μοτοσυκλέτες να τερματίζουν.

Το Morini καίει βαλβίδα εξαγωγής και επειδή η εδώ αντιπροσωπεία είχε κλείσει, φέρνω με χίλια ζόρια ανταλλακτικό από την Ιταλία με την μεσολάβηση του φίλου μου του Θάνου, που σπούδαζε Ιατρική στην Bologna (έδρα του εργοστασίου της Morini). Αποφασίζω να πουλήσω το Morini και επιμένοντας Ιταλικά αγοράζω ένα Moto Guzzi V65! Το καλοκαίρι του 1985 πάω ταξίδι στην Ιταλία με το Guzzi.

Τo Dakar του 1986 σημαδεύεται από το θάνατο του δημιουργού του, Thierry Sabine, σε πτώση ελικοπτέρου κατά την διάρκεια του αγώνα. Στις τρεις πρώτες θέσεις τερματίζει η Honda με πρώτο τον Cyril Nevey.

Καλοκαίρι του 1986 και αποφασίζω το μεγάλο ταξίδι στην Ισπανία, πάντα με το ηρωικό Guzzi, Ιταλία, νότια Γαλλία, Βαρκελώνη, Ανδόρα και πίσω. Στην επιστροφή και ενώ ήμουν δέκα χιλιόμετρα μακριά  από το σπίτι, το σαζμάν του Guzzi μένει με τρεις ταχύτητες επειδή ένα ρουλεμάν παρέδωσε το πνεύμα (άκουγα διάφορους ανησυχητικούς θορύβους από την Βαρκελώνη και μετά, αλλά οι προσευχές μου εισακούστηκαν και χάλασε κοντά στο σπίτι).

Για τον αγώνα του 1986-87 εκτός από την επίσημη συμμέτοχή της BMW/ HPN με οδηγούς τους G.Rahier, G.Findanno, R.Loizeaux , A.Boudou, έχουμε  και το Team L' Ecureil με τρεις μοτοσικλέτες ετοιμασμένες από την Arcueil, και τέλος τους “χωροφύλακες” της CMPN (Companie Motocycliste de la Police National), με τρία GS800 προετοιμασμένα από τους ίδιους! Οι Γάλλοι χωροφύλακες (www.fcmpn.org) συνεχίζουν ακόμη και σήμερα ακάθεκτοι! Από τις πολλές ιδιωτικές συμμετοχές με GS ξεχωρίζει ο Herbert Sheck. Στις δύο πρώτες θέσεις του τερματισμού είναι και πάλι η Honda με τους Neveu και Orioli. O Gaston Rahier είναι τρίτος, ο ομόσταυλός του Boudou 15ος και στην 25η θέση, εκτός χρόνου, ο Χωροφύλακας J-L Mesnil.

Το 1987 σημαδεύει και το τέλος των επίσημων συμμετοχών της BMW στο Dakar για μια δεκαετία.

Το καλοκαίρι του 1988 αποφασίζω να πουλήσω το Guzzi απογοητευμένος από τις συνεχείς βλάβες και την ανύπαρκτη αντιπροσωπεία.

Οι καιροί είναι οικονομικά πολύ δύσκολοι, όμως έχω πειστεί πια ότι η μοτοσικλέτα που μου ταιριάζει, είναι το R100GS. Πουλάω  το αυτοκίνητό μου, βγάζω από την αποθήκη το ποδήλατο, πιάνω δεύτερη απογευματινή δουλειά  και αρχίζω αιματηρές οικονομίες για να μαζέψω το ένα εκατομμύριο εξακόσιες χιλιάδες δραχμές, που ήθελε η ελληνική αντιπροσωπεία για ένα καινούργιο R100GS .

Οι νίκες θα επιστρέψουν για την BMW στο Granada Dakar του 1999 με τον Richard Sainct , και ένα F650 προετοιμασμένο από την BMW με την καθοδήγηση του μηχανικού της Richard Schalber. Με το Νο 60 συμμετέχει, με μια ιδιωτική R100GS HPN, o παλιός μας γνώριμος Raymond Loiseau,  που ήταν αστυνομικός μοτοσυκλετιστής στην Γαλλική προεδρική φρουρά. Η καλύτερη θέση που πέτυχε ήταν πέμπτος το 1984, όμως ο άνθρωπος έγραψε 19 (δεκαεννέα) συμμετοχές στο P.Dakar, όλες με Boxer GS!!

Το Φεβρουάριο του 1989 παραλαμβάνω ένα ολοκαίνουργιο μαυροκίτρινο R100GS Paralever και αρχίζω να αναρωτιέμαι αν τελικά είναι αλήθεια αυτό που ζω. Ίσως ακούγεται υπερβολή σήμερα, που έχουμε συνηθίσει να αγοράζουμε μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα με το εκκαθαριστικό και την ταυτότητά μας, αλλά εκείνη την εποχή  1,6 εκατομμύρια ήταν πολλά λεφτά για έναν χαμηλόμισθο υπάλληλο. Τα λεφτά βέβαια είναι γνωστό ότι δεν χαρίζουν την ευτυχία, όμως το GS μου χάρισε μεγάλη. Δεν έτρεξα στο Dakar, αλλά κατέβηκα σε πολλές απόμερες παραλίες και εξερεύνησα πολλούς δασικούς δρόμους, ξαναπήγα στην Βαρκελώνη χωρίς άγχος μη διαλυθεί το σαζμάν, γύρισα πολλές φορές όλη την Ελλάδα, ξαναπέρασα τις Δαλματικές Ακτές και σήμερα μετά από εικοσιένα χρόνια, μόνο όμορφα πράγματα έχω να θυμάμαι από την Gloria (έτσι την λένε ).

Από το φθινόπωρο του 1980 μέχρι σήμερα, πολλά μοντέλα της BMW παρουσιάστηκαν με το λογότυπο GS, δημιουργώντας σχολή και για τους άλλους κατασκευαστές. Τα μεγάλα δικύλινδρα on off, Enduro, ή όπως αλλιώς τα λένε, είναι πλέον το πιο συνηθισμένο θέαμα στους δρόμους.

Ο Φώτης δικαιώθηκε απόλυτα για το παρμπρίζ και οι κάθε λογής κονδυλοφόροι που θεωρούσαν ότι τα BMW είναι καλές πολυθρόνες, κατάπιαν το καλάμι τους πολλές φορές.

Η Gloria είναι πάντα ετοιμοπόλεμη στο γκαράζ με καινούργιο πίσω αμορτισέρ Wilbers, φρέσκα Metzeler Enduro 3, που αποδείχτηκαν τα καλύτερα και όλα τα υπόλοιπα original.

Να είμαστε γεροί και η επόμενη εικοσαετία είναι μπροστά μας!

Άλλωστε 30 χρόνια με GS και 21 χρόνια με την Gloria πέρασαν...αέρας.

Links σχετικά με τα GS.

http://micapeak.com/bmw/gs/ (όλες οι πληροφορίες που ψάχνετε για τα GS)

http://jhau.maliwi.de/mot/r80gs.html

http://www.boxerclassics.de/

http://www.gunsmoke.com/motorcycling/r100gs/

http://www.nebcom.com/noemi/moto/gsdiff.html

Τελευταία τροποποίηση: Σάββατο, 21 Μάιος 2011 07:37
Μιχάλης

Μιχάλης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.