Σάββατο, Οκτώβριος 20, 2018
Greek English German
Παρασκευή, 02 Απρίλιος 2010 07:27

BMW R90S: Ροντάροντας ανοιξιάτικα

Αρθρογράφος: Παύλος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(86 ψήφοι)

Το Πάσχα φέτος πέφτει νωρίς. Η 25η Μαρτίου έπεσε εκεί που πέφτει πάντα.  Αυτά είναι γνωστά. Όπως επίσης γνωστό είναι ότι παρόλο που έχουμε Απρίλιο η φύση δεν έχει ξυπνήσει από το χειμωνιάτικο λήθαργο και δεν έχει φορέσει τα φωτεινά, χρωματιστά, ανοιξιάτικα. Ε και; Η εποχή παρόλα αυτά είναι τέλεια για στρώσιμο. Ροντάρισμα που το λένε οι παλιοί. Τέλεια περίοδος δηλαδή για το ξύπνημα των κλασικών κινητήρων που το χειμώνα βολτάρανε μόνο σε ρεκτιφιέ και συνεργεία. Ιδανικές συνθήκες για τις  δίτροχες κυρίες που περάσανε την χειμερία νάρκη τους επάνω σε ράμπες. Ό,τι έπαθε το

R90S μας (Fanta). Μετά από δύο χειμωνιάτικους μήνες που υποχρεωθήκαμε σε νέο λύσιμο του μοτέρ λόγω προβληματικής βαλβίδας ανακούφισης στο φιλτροκούτι, ήρθε η ώρα της ταξιδιωτικής απόσβεσης του χειμερινού restoring. Ανήμερα της εθνικής επετείου ξεκινήσαμε από Θεσσαλονίκη με στόχο να καλύψουμε σε 4 ημέρες 1.200 χιλιόμετρα, προκειμένου να πατήσουν οι φλάντζες, να στρώσουνε τα ελατήρια και να πάρουν θέση τα μέταλλα. Η διαδρομή που επιλέχθηκε ήτανε ένας νοητός κύκλος της δυτικής και κεντρικής Ελλάδας, μ' ένα coast to coast σε Ιόνιο και Αιγαίο. Τα βουνά και τα υψόμετρα θα ήταν τα επιδιωκόμενα και οι εθνικές οδοί τα αναπόφευκτα. Για την πρώτη ημέρα ακολουθήσαμε το αναπόφευκτο μέχρι την Κοζάνη και το επιδιωκόμενο ήρθε μέσω Νεάπολης, Τσοτύλι και Πεντάλοφο. Μια διαδρομή εξαιρετική που σχεδόν έχει καταργηθεί η χρήση της από τετράτροχα, κυρίως λόγω κατολισθήσεων. Σε ολόκληρο το κομμάτι Τσοτύλι – Πυρσόγιαννη δεν συναντήσαμε ούτε ένα αυτοκίνητο και δεν βρήκαμε ούτε ένα βενζινάδικο ανοικτό. Το αποτέλεσμα ήταν η 'Fanta' να διανύσει 365 χιλιόμετρα με ένα ρεζερβουάρ, μέχρι την Κόνιτσα δηλαδή, καθώς οι λιγοστοί βενζινάδες φαίνεται ότι είχανε πάει για την σημαία ή κάνανε οι ίδιοι παρέλαση. Μετά από τα χιόνια του Πενταλόφου η λιακάδα και ο παραδοσιακός μπακαλιάρος στην Πυρσόγιαννη είναι βάλσαμο. Η Πυρσόγιαννη είναι ένα αντικειμενικά όμορφο πέτρινο χωριό και αποτελεί το πιο φημισμένο μαστοροχώρι, καθώς πρόκειται για την πατρίδα πολλών φημισμένων πετράδων. Η διανυκτέρευση στα Ζαγόρια έχει πάντα αναζωογονητικό χαρακτήρα και η ανασκόπηση της ημέρας τελικά μόνο θετικά είχε να δώσει. Τα φρένα λειτουργούσαν άψογα, σκασίσαματα και σκορτσαρίσματα στο κλείσιμο του γκαζιού δεν υπήρχαν, η κατανάλωση ιδιαίτερα χαμηλή (365χλμ-16,5 lt), τα τραβήγματα από χαμηλά αρκετά δυνατά. Η πίσω ανάρτηση είναι λίγο νευρική, ίσως περισσότερο αγωνιστική από ότι πρέπει σε μια τέτοια μοτοσυκλέτα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν προβληματίζει.

Η δεύτερη ημέρα έχει λίγο Γιάννενα και πολύ κατηφόρα προς Πρέβεζα. Η στάση στην Πάργα μου προκάλεσε ακριβώς τα ίδια αισθήματα με τις δύο προηγούμενες φορές. Μια πόλη σε ένα καταπληκτικό φυσικό τοπίο, με τόσο πολύ βρωμιά που θέλεις να φύγεις την επόμενη στιγμή. Αυτή τη φορά ντράπηκα και βαρέθηκα ταυτόχρονα, να βγάλω φωτογραφία τα σκουπίδια της, καθώς τρία χρόνια μετά λες και τα ίδια σκουπίδια βρίσκονται στην ίδια θέση. Δοκιμάσαμε την τύχη μας στην παραλία του Αι Γιαννάκη που ήταν λίγο πιο υποφερτά τα πράγματα, αλλά δυστυχώς τα μπουκάλια χλωρίνης και οι πλαστικές σακούλες αριθμητικά ήταν λιγότερες, αλλά ήταν υπαρκτές. Η 'Fanta' ευτυχώς δεν πτοείται από μυρωδιές και εικόνες αυτού του τύπου, αλλά σου έδινε την  εντύπωση ότι δυσανασχετεί σε κάθε στάση. Ακόμη και όταν σταματήσαμε στην πεντακάθαρη παραλία του Λυγιά ήταν σα να βιαζότανε να ξαναξεκινήσουμε. Το δούλεμά της ήταν πραγματικά ράθυμο και σε κάθε στροφή με έκανε να μονολογώ «Γειά στα χέρια σου Βαρώνε». Βλέπετε αν δεν ήταν ο  Βαρώνος και τα βιβλία του, ούτε εγώ ούτε η Fanta θα ήμασταν στην Λυγιά. Έχοντας κλείσει 500 χιλιόμετρα ο ρυθμός ανέβαινε γλυκά και στις 4.500 στροφές  συναντούσες το όνειρο. Ζώντας αυτό το όνειρο και μετά από Κρανιές και Βρυσούλες, βραδιάσαμε στην Άρτα. Κάποια σταξίματα από το διαφορικό δεν προκαλούν ανησυχία αλλά επαγρύπνηση μην χοντρύνει το παιχνίδι.

Η τρίτη ημέρα ήταν η μέρα της αποκάλυψης. Η διαδρομή Άρτα Τρίκαλα από το Βουλγαρέλι έχει τα πάντα (συγνώμη, για το τετριμμένο της έκφρασης, αλλά τα έχει!). Τοπία που σε καθηλώνουν, στροφές που σε απογειώνουν και τον Αχελώο που σε τρομάζει. Ιδιαίτερα γεμάτο και δυνατό ποτάμι που σε συντροφεύει στο μεγαλύτερο μέρος μιας διαδρομής με τούνελς στο πουθενά, κατολισθήσεις παντού και φράγμα μεγέθους στα ψηλά. Συναντήσαμε γρήγορη παρέα με R6, GSXR, κ.λπ. που είχανε κάνει τον δρόμο πίστα και τα παρατηρητήρια pit stop. Καθένας με τον ρυθμό του φτάσαμε όλοι μαζί στο Βουλγαρέλι, αυτοί επιστρέψανε προς Άρτα και εμείς συνεχίσαμε προς Μεξικό. Λέω Μεξικό γιατί παρόλο που δεν έχω πάει,  το τοπίο με τους κόκκινους χωματόδρομους, τα κομμένα σαν λεπίδες βράχια και τα χαοτικά γκρέμια, μου έφερναν εικόνες από διάφορα ταξιδιωτικά που έχω διαβάσει για την συγκεκριμένη χώρα. Η Fanta λες και είχε βρεί το περιβάλλον της, είτε σε άσφαλτο περπατούσε, είτε σε χώμα, το έκανε με υποδειγματική ευκολία και αξιοσημείωτη άνεση. Στα 170 χιλιόμετρα της διαδρομής οι εναλλαγές τοπίου είναι πάρα πολλές, οι στροφές ακόμη περισσότερες και το ότι η Fanta φοράει ζάντες με ακτίνες και  ζυγίζει μόλις 185 κιλά, το καλύτερο. Μετά από αυτή την διαδρομή το Τρίκαλα – Βόλος είναι αυτό που σε προσγειώνει στην εθνική πραγματικότητα. Φτάνοντας στον Βόλο Σάββατο απόγευμα και αντικρίζοντας γυαλιστερά R6 έξω από τα καφέ και τα τσιπουράδικα της πόλης, συγκριτικές σκέψεις με αυτά που συναντήσαμε στο Βουλγαρέλι, δημιουργούν μια κατήφεια. Η θέση αυτών των μηχανών είναι στους δρόμους και δεν πρόκειται για μοντέλα που φτιάχτηκαν για να ποζάρουν δίπλα σε ατσαλάκωτους γιακάδες κάτω από τα φώτα μιας καφετέριας. Η Fanta δίπλα τους, με τα μυγάκια της, τις λάσπες της και τα λαδοσταξίματά της, έδειχνε ότι έχει έρθει από έναν άλλο κόσμο. Η κατανάλωση λαδιού της ήταν εντός των ορίων που δίνει ο κατασκευαστής, δηλαδή 500ml στα 1.000 χιλιόμετρα. Το γεγονός γιορτάστηκε με το παραδοσιακό βολιώτικο τσίπουρο (που παρεμπιπτόντως ήταν από τον Τύρναβο).

Η επιστροφή, είναι πάντα επιστροφή. Η αναπόφευκτη εθνική, βαρετή και κρύα. Η παράκαμψη των Τεμπών γεμάτη λεωφορεία και γλιστερή άσφαλτο. Το 210 χιλιόμετρα κανονικής διαδρομής Βόλου Θεσσαλονίκης έχουν γίνει 268. Η 'Fanta' με ταχύτητα ταξιδιού στα 150χλμ/ώρα δικάβαλος και φορτωμένος κάνει πραγματικά άνετο ταξίδι, που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν τελικά έχει εξελιχθεί καθόλου η άνεση στην μοτοσυκλέτα μετά από 35 χρόνια. Κάποιοι θα πουν υπερβολές. Πριν βιαστούν όμως θα τους πρότεινα όχι απλά να οδηγήσουν, αλλά να ταξιδέψουν με μια οποιαδήποτε BMW της δεκαετίας του 1970. Προφανώς, δεν μπορείς να πας με την ταυτότητα στο στόμα. Μπορείς όμως να κάνεις ταξίδια με τα οποία θα απολαύσεις την δίτροχη μετακίνηση και θα συνειδητοποιήσεις βασικές αρχές του μοτοσυκλετισμού.

Σήμερα, έχοντας αλλάξει λάδια κινητήρα, βαρβολίνες σε σασμάν, διαφορικό και άξονα, χαίρομαι που η 'Fanta' είναι ετοιμοπόλεμη και σε άριστη φυσική κατάσταση, προβληματίζομαι όμως καθώς τα 150.000 χιλιόμετρα μέχρι το επόμενο ροντάρισμα είναι κομμάτι μακριά!

Τελευταία τροποποίηση: Πέμπτη, 08 Απρίλιος 2010 13:51
Παύλος

Παύλος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.