Τετάρτη, Δεκέμβριος 12, 2018
Greek English German
Τετάρτη, 25 Μάρτιος 2009 02:00

Ελευθερώνοντας ένα πειραματόζωο...

Αρθρογράφος: Παύλος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(30 ψήφοι)

Έχοντας ήδη μπει στον χώρο της κλασικής μοτοσυκλέτας αρκετά χρόνια πριν και όντας κάτοχος ενός BMW R25/3 του 1952, καθώς και ενός BMW R100RS του 1979, με είχε πιάσει τρομερή φαγούρα να φέρω νέο αίμα στον στάβλο. Για την ακρίβεια δεν ήταν τόσο η ανάγκη απόκτησης ακόμη μιας κλασικής μηχανής, (άλλωστε ο φίλος Βασίλης εκ Γερμανίας με είχε πείσει ότι έναν κώλο έχουμε και δεν μπορούμε να αποφασίσουμε που θα τον πρωτοβάλουμε), όσο το γεγονός ότι οι

εργασίες συντήρησης, αναδιαμόρφωσης και βελτίωσης είχαν τελειώσει και για τα δύο μου μηχανάκια. Άλλωστε το R25 το είχα αποκτήσει από τον Βαρώνο και το R100RS από την Γερμανία, οπότε και τα δύο ήταν σε πολύ κατάσταση, απροβλημάτιστα και δεν υπήρχαν πολλά πράγματα να πειράξεις και να ασχοληθείς. Τα BMW δεν χαλάνε και εύκολα και έτσι απλά πήρα την απόφαση ότι πρέπει να βρω μια μάσκα οξυγόνου διαρκείας, δηλαδή ένα μηχανάκι που θα το ξεκινήσεις από την αρχή και θα σου κρατήσει κανα δύο χειμώνες restoring.

Η απόφαση είχε παρθεί αλλά το μηχανάκι δεν βρισκόταν. Οι επιλογές ήταν πολύ συγκεκριμένες καθώς ανήκα στους boxers4fun, αλλά δεν είχα ένα S. Έπρεπε να βρω κάτι σε R50S, R69S, R90S ή R100S. Τα δύο πρώτα είναι πολύ σπάνια στην Ελλάδα, καθώς ήταν ελάχιστα αυτά που κυκλοφόρησαν στους Βαλκανικούς ανύπαρκτους δρόμους και τα καταπληκτικά χωράφια. Όχι ότι τα υπόλοιπα τα βλέπεις κάθε μέρα μπροστά σου, αλλά η αποστολή γινόταν σαφώς πιο εύκολη εκτελεστικά και πιο εύπεπτη οικονομικά.

Μετά από ψάξιμο ενός έτους περίπου ο Φώκυ εκ Χαλκίδας μου έδωσε μια σημαντική πληροφορία. Υπήρχε ένα R90S στην Χαλκίδα που το ήξερε από το 1980 και το εντόπισε παροπλισμένο σε ένα συνεργείο. Trailer, εθνική οδός και το απόγευμα στην Χαλκίδα. Αποφασισμένος ότι σε όποια κατάσταση και να βρίσκεται, αν είναι σωστά τα νούμερά του (πλαίσιο, κινητήρας) θα το αγοράσω, έφτασα στο μαγαζί. Η τιμή είχε συμφωνηθεί τηλεφωνικά. Πρωτοαντικρίζοντας το έκανα μεταβολή και πήγα να φύγω. Για την ακρίβεια έφυγα και έφτασα μέχρι την γέφυρα της Χαλκίδας. Δεν ήταν η πολύ κακή του κατάσταση ή η πολυετής εγκατάλειψή του (περισσότερα από 5 χρόνια όπως μας είπαν, 10 όπως πιστεύω), αλλά το γεγονός ότι το μηχανάκι κάποιος το είχε στην κυριολεξία βιάσει.

Αλλαγμένα όλα τα πλαστικά του με κάτι καταπληκτικής ποιότητας ελληνικά, που προσπαθούσαν να το μετατρέψουν σε R100RT, Goldwing και Harley ταυτόχρονα (μάλλον η κυρία του προκατόχου δεν ήξερε τι ήθελε). Το χρωματάκι εξαιρετικό γκρι από τον ίδιο κωδικό χρώματος που είναι βαμένα τα ταξί στα χωριά. Όλες σχεδόν οι βίδες είχαν αντικατασταθεί με hand made δημιουργήματα ελληνικών σιδηρουργείων, ήταν μεγαλύτερης διαμέτρου και μπορούσες να τις χρησιμοποιήσεις και σε τρακτέρ (αν είχες?). Ένας εξαίρετος Έλληνας ηλεκτρολόγος έχοντας εντοπίσει τις άπειρες εργοστασιακές ατέλειες στα κυκλώματά της, τα «βελτίωσε» προσθέτοντας τρεις άσχετους διακόπτες και τροποποιώντας μέχρι και τις δύο πλεξούδες της μηχανής, έτσι ώστε να μην μπορείς να βγάλεις άκρη με τίποτα και να αναρωτιέσαι πώς δεν πήρε φωτιά το μηχανάκι. Με βάση τις εμφανείς φθορές και τα αναλώσιμα που είχαν αντικατασταθεί έβγαινε το συμπέρασμα ότι το μηχανάκι είχε ταξιδέψει πολύ?Πάρα πολύ?Ο Μάστορης σαν πιο ειδικός, έβαζε στοίχημα ότι το μηχανάκι είχε πάνω από 400.000χλμ. Ο προκάτοχος δήλωνε 200.000χλμ.

Τελικά την πήρα, όχι γιατί μου άρεσε η κατάστασή της (μπρρρρ?.), αλλά γιατί έμαθα την ιστορία της. Ήταν ένα ευρωπαϊκών προδιαγραφών μοντέλο σε πορτοκαλί χρώμα, αγορασμένο από την όποια ελληνική αντιπροσωπεία του 1975, από έναν αμερικάνο στρατιωτικό που βρισκόταν στην βάση της Σούδας στην Κρήτη. Το 1977 φεύγοντας ο Αμερικάνος το μεταβίβασε σ' έναν Κρητικό που το κράτησε μέχρι το 1979 και στην συνέχεια το πήρε ο προκάτοχος.

Ο Βαρώνος δεν είχε έρθει στην Χαλκίδα. Όταν το είδε στην Θεσσαλονίκη είχε μια έκφραση ενθουσιασμού με ταυτόχρονη λύπη. Ενθουσιασμό γιατί σώσαμε ακόμα ένα, λύπη για το πόσο βάρβαρος είναι ο κόσμος που ζούμε. Η αισιοδοξία τελικά κυριάρχησε καθώς είχε ελευθερωθεί ακόμη ένα πειραματόζωο.

Δύο χρόνια κράτησε το restoring. Με περιόδους πλήρης απογοήτευσης, αλλά και θαυματουργές βραδιές, όπου με μαγικό τρόπο έβρισκαν λύση θέματα εβδομάδων και μηνών (ηλεκτρολογικά). Αυτά που κρατήθηκαν ήταν το πλαίσιο (που ευτυχώς ήταν ίσιο), το block από το μοτέρ και οι ζάντες. Κυριολεκτικά τίποτα άλλο! Ο Βαρώνος με τον Μάστορη το ξαναέφτιαξαν το μηχανάκι από αέρα. Ούτε μηχανικοί της BMW δεν έχουν διαβάσει τόσο και δεν έχουν την εμπειρία τους.

Και μία συμβουλή?Αν δεν έχεις πολύ καλές γνώσεις, μεγάλη υπομονή ή πολύ καλούς φίλους μην ονειρευτείς κλασικό ελληνικό μηχανάκι σε φάση αναγέννησης. Κάποια ευφάνταστα ελληνικά μυαλά, πολλές βαριοπούλες και αδιάφοροι ιδιοκτήτες θα έχουν φροντίσει να σου μετατρέψουν το όνειρο σε ουτοπία?.Προσωπικά πάντως δεν έχω κατασταλάξει. Μετά από αυτό που πέρασα δεν ξέρω αν είναι τελικά καλύτερα να ελευθερώνεις τα ελληνικά πειραματόζωα ή να τα αφήνεις στην γαλήνια ευθανασία τους. Θα κατασταλάξω, όμως, σίγουρα μόλις αντικρύσω το R69S που ψάχνω.

Τελευταία τροποποίηση: Κυριακή, 10 Ιανουάριος 2010 01:48
Παύλος

Παύλος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Περισσότερα σε αυτήν την κατηγορία: « Εγχειρίζοντας τον boxer Επιστροφή στο μέλλον »