Τετάρτη, Νοέμβριος 21, 2018
Greek English German
Τρίτη, 02 Φεβρουάριος 2010 08:59

Ace cafe London: Ένας ναός της μοτοσυκλετιστικής ιστορίας

Αρθρογράφος: Θωμάς
Βαθμολογήστε το άρθρο
(11 ψήφοι)

Κατεβαίνοντας από το μετρό στο σταθμό Stonebridge park, συναντάς στα δεξιά σου μια αερογέφυρα. Περπατώντας από κάτω της, ξαφνικά, το μάτι πιάνει τη μορφή μιας μοτοσυκλέτας. Δεν είναι όμως αληθινή, είναι ένα έργο τέχνης από μέταλλο, κολλημένο πάνω στην περίφραξη του δρόμου και δημιουργεί την αίσθηση ότι κάτι κρύβεται στην περιοχή. Περπατάς 200m πιο κάτω και

μπροστά σου ξεδιπλώνεται ένα μεγαλοπρεπές κτίριο που στην αρχή το περνάς για συνεργείο ή βουλκανιζατέρ. Και αυτή η αίσθηση δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα.

Το Ace cafe London ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1938 (!) ακριβώς δίπλα στον τότε καινούργιο North Circular road του Λονδίνου ως ένα καφέ που εξυπηρετούσε όσους χρησιμοποιούσαν τον συγκεκριμένο περιφερειακό δρόμο της πόλης. Λειτουργούσε σε 24ωρη βάση και εξαιτίας της θέσης που βρισκόταν ήταν ένα πέρασμα για όλων των ειδών τα οχήματα. Έτσι ο ιδιοκτήτης του αποφάσισε να το μετατρέψει και σε service point, προσφέροντας υπηρεσίες επισκευής, πλυσίματος και ανεφοδιασμού. Δυστυχώς όμως κατά τη διάρκεια του πολέμου και επειδή βρίσκεται πολύ κοντά σε σιδηροδρομική γραμμή, το κτίριο βομβαρδίστηκε ατυχώς, καθώς τα αεροπλάνα αστόχησαν στην προσπάθεια τους να καταστρέψουν το σιδηρόδρομο.

Επανήλθε σε λειτουργία το 1949, έγινε στέκι μοτοσυκλετιστών που πήγαιναν στο καφέ για να συναντηθούν με τους "ομοϊδεάτες" τους ή να επισκευάσουν τις μοτοσυκλέτες τους, αλλά και για ένα ακόμη λόγο που συνδέεται άρρηκτα πλέον με την ιστορία του καφέ: τη rock μουσική. Πουθενά αλλού δεν μπορούσες να ακούσεις τέτοια μουσική, τα ραδιόφωνα της εποχής την απέφευγαν ως μίασμα, οπότε τέτοιου είδους καφέ - σταθμοί με jukebox ήταν η μόνη λύση για τους ροκάδες. Εξαιτίας της ένδυσης τους (δερμάτινα κτλ) αλλά και της μουσικής και της συμπεριφοράς τους, ονομάστηκαν από την αστυνομία και τους διώκτες τους ως Rockers. Μέχρι και το 1969, που έκλεισε λόγω των οικονομικών συγκυριών και της αύξησης των τιμών των μοτοσυκλετών στην Αγγλία, το καφέ ήταν ένα κομμάτι της πολιτιστικής ιστορίας, καθώς πολλές μουσικές μπάντες γεννήθηκαν εκεί, όπως επίσης χρησιμοποιήθηκε και στα γυρίσματα μιας κινηματογραφικής ταινίας (The Leather Boys, 1963).

Το moto4fun βρέθηκε στο ιστορικό καφέ ένα παγωμένο βράδυ του Ιανουαρίου, 9 χρόνια μετά την πλήρη επανεκκίνηση της λειτουργίας του το 2001. Αν και έγινε μια προσπάθεια νωρίτερα, το Σεπτέμβριο του 1994, βασισμένη σε μία ιδέα του Mark Wilsmore με μια μεγαλοπρεπή συγκέντρωση 12.000 ατόμων για την 25η επέτειο από το κλείσιμο του καφέ (το 1969) που καθιερώθηκε ως Ace Day, το καφέ παρέμεινε κλειστό και η περιοχή αποκτούσε ζωή κάθε χρόνο από τις τεράστιες συγκεντρώσεις που διοργάνωνε ο Mark. Από το 1997 λειτουργούσε (ένα κομμάτι του κτιρίου μόνο) κάθε Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, στις αργίες και κάθε πρώτη Τετάρτη του μήνα! O Wilsmore κατάφερε να πάρει την απαιτούμενη άδεια, να αγοράσει εξ'ολοκλήρου το χώρο και εν τέλει να επανεκκινήσει τη λειτουργία του Ace Cafe το 2001 μετά από μια τεράστια διαδικασία ανανέωσης και ανακατασκευής του καφέ.

Κάπου εδώ έρχεται η έκπληξη για εμάς (μία από αυτές), όταν μπαίνοντας στο καφέ και ρωτώντας για τον διευθυντή, μας οδήγησαν στο πρώτο τραπέζι δίπλα στη μπάρα, όπου ήρεμα έτρωγε ένας τύπος με γυαλάκια και fly μπουφάν. Μας συστήθηκε ως Carl Garner, μέλος του events team όπως γράφει η επαγγελματική του κάρτα και ήδη είχαμε μείνει με το στόμα ανοιχτό. Επαγγελματική κάρτα σε μοτοσυκλετιστικό club - καφέ; "Yes mate, it's a full time job for me and 40 more!" (είναι δουλειά πλήρους απασχόλησης για μένα και άλλους 40) μας είπε. Σαράντα άνθρωποι εργάζονται στο Ace για να καλύπτουν τις ανάγκες του χώρου σε καθημερινή βάση 364 μέρες το χρόνο και όχι 365 όπως χαρακτηριστικά είπε ο Carl, καθώς η μόνη μέρα που το καφέ είναι κλειστό είναι ανήμερα τα Χριστούγεννα. Το καφέ είναι ανοιχτό καθημερινά από 7πμ μέχρι και 11μμ, ενώ πλήρες πρόγραμμα λειτουργίας μπορείτε να βρείτε στο απίθανο site του Ace εδώ.

Εξηγώντας του ότι είμαστε από την Ελλάδα τον έκανε να ενθουσιαστεί, καθώς ο άμεσος προϊστάμενος του, ο operations manager του Ace είναι ελληνικής καταγωγής (!), ονομάζεται George Tsouknikas, αλλά δυστυχώς την ημέρα της επίσκεψης μας έλειπε στην Ελλάδα. Οι δυο τους είναι υπεύθυνοι για ολόκληρο το ετήσιο πρόγραμμα των εκδηλώσεων του καφέ, από τις συναυλίες μέχρι τις διοργανώσεις και τα φεστιβάλ, καθώς στο Ace πάντα κάτι συμβαίνει. Οι εκδηλώσεις είναι χωρισμένες ως προς το αντικείμενο τους με γνώμονα είτε τη μοτοσυκλέτα, είτε το αυτοκίνητο που πλέον αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι του Ace. Από Yamaha day, Triumph day, Bmw day κτλ σε Valentine night dinner, από εκεί σε cafe racer review και σε ladies day. Βέβαια, το "παράπονο" του Carl ήταν ότι δεν υπάρχει μεγάλος αριθμός μελών που να ανήκουν στο γυναικείο φύλο, όμως ευελπιστεί αυτό να αλλάξει. Στην ερώτηση μας πόσα περίπου μέλη υπολογίζει ότι έχει το Ace, δεν ήξερε να μας απαντήσει με ένα σαφή αριθμό, "κάποιες χιλιάδες νομίζω" μας είπε και ήταν αρκετό.

Η συζήτηση μας περιπλανήθηκε κυρίως στα ιστορικά δεδομένα που αφορούν το Ace, με κύριο θέμα τη διαμάχη μεταξύ των teds και των mods. Οι teddy boys (σας θυμίζει κάτι;), που οδηγούσαν εκείνη την εποχή μοτοσυκλέτες, έστηναν ομηρικούς καυγάδες πίσω στα 60's με τους mods, όσους δηλαδή οδηγούσαν mopeds (scooters) και προέρχονταν κυρίως από την μεσαία τάξη. Η διαμάχη αυτή αποτέλεσε επίσης και έναν από τους λόγους για τους οποίους το Ace σταμάτησε τη λειτουργία του για λόγους συμπεριφοράς. Κάθε χρόνο οι teds έκαναν μια διαδρομή προς τη θάλασσα με κατεύθυνση το Brighton όπου και έπαιζαν στην κυριολεξία ξύλο με τους mods και επέστρεφαν από την ίδια διαδρομή στο Λονδίνο. Από τη στιγμή λοιπόν που το Ace επανήλθε σε λειτουργία, κάθε χρόνο τον Σεπτέμβριο διοργανώνεται μια ετήσια εκδρομή προς το Brighton από την ίδια ακριβώς διαδρομή της εποχής εκείνης. Οι συμμετοχές είναι χιλιάδες, όχι μόνο βέβαια από μέλη του Ace και καλύπτεται πλήρως από δημοσιογραφικά μέσα.

Μέσα στο Ace cafe ξετυλίγεται και μια ιστορία ενός αγγλικού μοτοσυκλετιστικού club, όμως το συγκεκριμένο έχει ιδιαίτερη φύση, μεταφυσική! Το 59 Club ξεκίνησε ως ένα club νέων το 1959, όμως το 1962 ένας πάστορας - μοτοσυκλετιστής ο William Shergold, θέλησε να συμμαζέψει τις ατίθασες συμπεριφορές των τότε μοτοσυκλετιστών που δημιουργούσαν προβλήματα. Επισκέφθηκε το Ace cafe, όπου γνώριζε ότι σύχναζαν, μοιράζοντας φυλλάδια για την ενορία του και ευλόγησε όλες τις μοτοσυκλέτες που υπήρχαν στην περιοχή! Κατάφερε σε μικρό χρονικό διάστημα να μαζέψει αρκετούς Rockers στην εκκλησία του, παρέχοντας τους φαγητό και στέγη, δημιουργώντας έτσι ένα μεγάλο κομμάτι μοτοσυκλέτας μέσα στο νεανικό του club, τόσο που αργότερα μετονομάστηκε σε '59 Motorycle Club'. Ο ίδιος ο Shergold πήγαινε στο club αλλά και στο Ace πάνω στη μοτοσυκλέτα του φορώντας πάντα το λευκό κολάρο από το ράσο του, μέχρι και που πέθανε, αφήνοντας τη συνέχεια της δουλειάς του στον Scott Anderson, επίσης πάστορα - μοτοσυκλετιστή!

Η συζήτηση με τον Carl ήταν τόσο γεμάτη που ήδη είχε νυχτώσει και θα χάναμε το τρένο της επιστροφής, ενώ είχε πέσει τόσο το φως που οι φωτογραφίες μας σίγουρα θα έχαναν σε ευκρίνεια. Μας ανέβασε όμως στον πάνω όροφο, όπου και υπάρχει ένα φωτογραφικό αφιέρωμα στην ιστορία του Ace cafe από την αρχική του μορφή πριν τον πόλεμο, μέχρι και την σημερινή του μετά την πλήρη ανακατασκευή του χώρου. Φεύγοντας, υποσχεθήκαμε στον Carl να του στείλουμε σε mail το άρθρο μας για το Ace.

"Να γράψεις τίποτα καλό, γιατί θα το διαβάσει στα ελληνικά ο George και τότε δεν σε σώζει τίποτα" μας συμβούλεψε γελώντας. Ελπίζω Carl να σου άρεσε, cheers mate...

 

 

Τελευταία τροποποίηση: Παρασκευή, 20 Μάιος 2011 22:54
Θωμάς

Θωμάς

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

2 σχόλια

  • Σύνδεσμος σχολίου Θωμάς Δευτέρα, 01 Μάρτιος 2010 09:42 δημοσίευση από Θωμάς

    Αυτό ΕΙΝΑΙ το καφέ φίλε Βασίλη, αλλά δυστυχώς (ή ευτυχώς;) το έθιμο δεν υπάρχει πια. Η ιστορία όμως του χώρου και ο τρόπος που την αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που διαχειρίζονται το καφέ μόνο συγκίνηση προκαλεί. Χαίρομαι που σου άρεσε και ελπίζω να μπορέσεις να πας κάποια στιγμή, είναι εμπειρία ζωής!

    Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
  • Σύνδεσμος σχολίου Κυριακή, 07 Φεβρουάριος 2010 14:37 δημοσίευση από Βασίλης

    Κάποτε, σε κάποιο περιοδικό νομίζω, είχα διαβάσει μια ιστόρια, για μια παρέα(άγγλων) μηχανόβιων που μαζεύονταν σε ενα cafe, και ειχαν ενα περίεργο έθιμο.. Έβαζαν ενα κομμάτι στο jukebox να παίζει και έπρεπε να κανουν μια διαδρομή και να επιστρέψουν πριν τελειώσει το κομμάτι..

    Αυτό ήταν το cafe?

    Ωραίο άρθρο..!

    Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.