Σάββατο, Οκτώβριος 20, 2018
Greek English German
Τρίτη, 26 Ιανουάριος 2010 12:28

Το moto4fun στο Λονδίνο για fish n' chips

Αρθρογράφος: Θωμάς
Βαθμολογήστε το άρθρο
(15 ψήφοι)

Βαρύς ο μπακαλιάρος. Ειδικά τηγανισμένος σε λάδι και βούτυρο συνοδεία τηγανητών πατατών (!) δεν χωνεύεται με τίποτα. Και είναι να απορεί κανείς πως τα αγγλάκια καταφέρνουν και διατηρούνται αδύνατοι μ' όσα τρώνε και πίνουν σε καθημερινή βάση. Αλλά το παραδοσιακό fish n' chips είναι γευστική εμπειρία, πόσο μάλλον μετά από ξενύχτι. Πας για ύπνο, ξυπνάς και το νιώθεις τούβλο στο στομάχι,

αξίζει όμως τον κόπο για να λες μετά ότι γεύτηκες την κουζίνα τους. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή γιατί μου άνοιξε και η όρεξη:

Ιανουάριο μήνα, μετά από πρωτοφανή χιονιά και με θερμοκρασίες που γυρνούν γύρω από το μηδέν, το Λονδίνο δεν είναι ότι καλύτερο για ταξιδάκι αναψυχής. Βαλίτσα, μετρό, αεροδρόμιο, τρεις ωρίτσες και κάτι η πτήση και τσουπ, προσγειώνεσαι σε ευρωπαϊκή μεγαλούπολη.

Από που θέλετε να ξεκινήσω; Από τους ανθρώπους; Ζεστοί, φιλικοί, με χαμόγελο, τους σκουντάς κατά λάθος και σου ζητούν εκείνοι συγγνώμη (!), ενώ σε οποιονδήποτε απευθύνεις το λόγο θα λάβεις απάντηση σε πληθυντικό ευγενείας, με αμεσότητα και χωρίς ξυνίλες και μούτρα. Στο super market να μπεις, πριν φτάσεις στο προϊόν που ψάχνεις, θα ακούσεις και 3-4 καλημέρες από υπαλλήλους που τυχαία περνούν από μπροστά σου. Σε κοιτούν στα μάτια και νιώθεις πάντα ότι δεν είναι στημένο αυτό που βλέπεις, δεν είναι δήθεν, τόσο που γίνεται υπερβολικό, λες δεν μπορεί, κάποιος μου κάνει πλάκα. Και μέχρι να το συνηθίσεις θες κανά δυο μέρες, αλλά μετά γίνεσαι και συ έτσι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο παιδικός φίλος που φιλοξένησε τον γράφοντα, μέσα σε κατάστημα με ρούχα, ενώ ψωνίζουμε, χρειαστήκαμε μια έξτρα σακούλα, τη ζητήσαμε από τον υπάλληλο (can you give me a spare plastic bag?) και στο αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο βλέπουμε τα ξυνισμένα μούτρα και του υπαλλήλου και του φίλου: "Ε, πες και ένα please ρε @@@κα" μου είπε και είχε δίκιο! Αυτονόητες συμπεριφορές, που στην χώρα μας πλέον είναι οι εξαιρέσεις. Το κακό, όμως, είναι ότι πίνουν οι Άγγλοι και πολύ μάλιστα και τότε βλέπεις τις εικόνες που έχουμε συνηθίσει τους καλοκαιρινούς μήνες στα νησιά μας, με κόκκινα πρησμένα μάγουλα, ατελείωτες φωνές και σεξουαλικές προκλήσεις. Το περίεργο είναι ότι κάθε πρωί όλοι τους πηγαίνουν κανονικά στις δουλειές τους, ενώ δύο είναι οι λέξεις που τους χαρακτηρίζουν: queue και register! Το μεν γιατί κάνουν απίθανες ουρές για τα πάντα (αδιαμαρτύρητα φυσικά) και το δε γιατί ότι θελήσεις να κάνεις πρέπει κάπου να γραφτείς!

Η οργάνωση που έχουν στην καθημερινότητα τους είναι για μας εξωπραγματική, για εκείνους ακόμα ένα λιθαράκι στην ευκολία που τους παρέχεται να μην ασχολούνται με ανούσια πράγματα. Μετρό με αχανές δίκτυο, λεωφορεία για κάθε προορισμό, αλλά και τρένα. Αυτά τα τρένα είναι μαγεία, ξέρεις ανά πάσα στιγμή ότι θα βρεις κάποιο να σε εξυπηρετεί, χωρίς καθυστερήσεις που ακόμα και αν προκύψουν είναι προγραμματισμένες (!) και πάντα υπάρχει εναλλακτική λύση. Περνούν από μαγευτικά τοπία στη φύση και είναι άνετα να κοιμηθείς ή να διαβάσεις στα ειδικά quiet βαγόνια που διαθέτουν. Σσσσσσ, μη κάνετε φασαρία, κοιμούνται οι Έλληνες...

Στο δρόμο οδηγούν με ηρεμία, σέβονται όλοι τους κανόνες, δεν ακούγονται παρά μόνο τα πουλιά και όχι κόρνες και φασαρία, ενώ αν βρεθείς πεζός στη μέση του δρόμου θα ακούσεις και ευχαριστώ την ώρα που θα σταματήσουν για να σε αφήσουν να περάσεις! Οι ταξιτζήδες αν και σε γδέρνουν, είναι ευγενικοί, στον πληθυντικό πάντα, σε βοηθούν με τα πράγματα σου και ενίοτε πετυχαίνεις και κάποιον που ακούει στο full τα τραγούδια που ο ίδιος και η μπάντα του έχουν γράψει. Μόνο που δεν είναι sakis, αλλά γνήσιο blues! Επίσης οι ποδηλάτες έχουν πάντα προτεραιότητα, άτυπα περισσότερο και από τους πεζούς, ενώ κανείς δεν τολμάει να περάσει πάνω από τον ποδηλατόδρομο που ξεχωρίζει από μια απλή γραμμή βαμμένη στην άσφαλτο. Στα γύρω πάρκα υπάρχουν άπειροι ποδηλάτες αλλά και όσοι τρέχουν με τα αθλητικά τους στο κέντρο του Λονδίνου, δεν έχουν να φοβούνται τίποτα παρά μόνο την κούραση. Έτσι εξηγείται που το ποσοστό παχύσαρκων που συναντήσαμε ήταν συντριπτικά μικρό σε σχέση με τα δικά μας δεδομένα. Φανταστείτε στην Ομόνοια ελληνάρες να κάνουν jogging...

Άλλο μεγάλο σοκ ήταν το πανεπιστήμιο. Ο γράφων βρέθηκε στο Warwick University καλεσμένος (με πρόσκληση παρακαλώ διότι δεν μπαίνεις διαφορετικά...) σε παραδοσιακή τελετή ορκομωσίας μεταπτυχιακών τίτλων. Η τελετή, γνήσια αγγλική, ήταν βαρετή, όμως δεν είναι εκεί το θέμα. Το πανεπιστήμιο είναι, που τα ελληνικά δεν πιάνουν το βαθμό οργάνωσης του ούτε στις τουαλέτες τους. Το campus είναι μια μικρή πόλη, κάθε τμήμα έχει το δικό του κτήριο, υπάρχουν κάθε λογής αθλητικά γήπεδα, ενώ οι οργανώσεις των φοιτητών είναι τόσο απίθανες που λίγο έλειψε να κάνουμε και μεις register στα skydiving μαθήματα του αντίστοιχου club! Τα μπαράκια, οι pub, τα εστιατόρια, οι αίθουσες σινεμά, η αίθουσα για θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες, αλλά και οι ειδικοί χώροι για να κάνουν πρόβες οι φοιτητικές μπάντες, είναι απλά ακόμα μια αυτονόητη καθημερινή δυνατότητα στο Warwick και προφανώς σε όλα τα πανεπιστήμια. Μοτοσυκλέτες δεν είδαμε, ούτε κάποιο club στο πανεπιστήμιο υπήρχε, δυστυχώς...

Πίσω στην πρωτεύουσα, λόγω καιρού στο Λονδίνο κυκλοφορούσαν ελάχιστες μοτοσυκλέτες (μόνο πέντε μετρήσαμε) και όλες ήταν supersport! Για κράνη, εξοπλισμό και προστασίες δεν το συζητάμε, αυτονόητα και εδώ όλα. Μέχρι και κίτρινα ειδικά γιλέκα φορούσαν πάνω από τα δερμάτινα τους για να είναι ευδιάκριτοι μέρα - νύχτα. Όλα αυτά στο κέντρο του Λονδίνου, γιατί στα περίχωρα χτυπά η μοτοσυκλετιστική καρδιά της πόλης. Είχαμε την τύχη να επισκεφτούμε ένα μοτοσυκλετιστικό "ναό" για τον οποίο λεπτομέρειες θα διαβάσετε σε νέο μας άρθρο. Μέχρι τότε μείνετε συντονισμένοι, αξίζει τον κόπο...

Επειδή ως γνήσιοι Έλληνες έπρεπε να φέρουμε πίσω και τη γνωστή σακούλα από τα Harrods, βγήκαμε για ψώνια. Λάθος μεγάλο, γιατί αν και αγοράσαμε απίθανα πράγματα σε απίθανες τιμές μας έπιασε θλίψη. 70% έκπτωση στα πάντα, αυτή την εποχή και μέχρι το τέλος του μήνα. Και εκεί είναι πραγματικές οι εκπτώσεις, όχι ελληνικές που ανεβάζουμε την τιμή, βάζουμε την έκπτωση και ερχόμαστε πίσω στην παλιά! Γενικώς, οι τιμές, από τα ρούχα μέχρι το φαγητό και τα ποτά είναι εξωπραγματικές και για ακόμη μια φορά επιβεβαιώνεται ότι ζούμε στην πιο ακριβή χώρα της Ευρώπης με τους χειρότερους μισθούς! Μόνο το νερό είναι ακριβό, όπως και σε όλη την Ευρώπη, με την δικαιολογία ότι δεν έχουν πηγές. Έχουν βρει τη λύση όμως και πίνουν μπύρες!

Η επιστροφή μας ήταν όπως πάντα επεισοδιακή. Λονδίνο - Αθήνα σε 3 ώρες και 10 λεπτά με πτήση της νέας Ολυμπιακής (αξιοπρεπέστατη). Αθήνα - Βόλος 4,5 ώρες (μέσω Μπράλου!) με την ευγενική χορηγία των αγροτών. Να τους δώσουμε τα συγχαρητήρια μας για την φασιστική συμπεριφορά τους να κλείνουν τους δρόμους που όλοι εμείς πληρώνουμε. Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!

Τελευταία τροποποίηση: Τετάρτη, 27 Ιανουάριος 2010 22:52
Θωμάς

Θωμάς

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.