Σάββατο, Σεπτέμβριος 22, 2018
Greek English German
Πέμπτη, 12 Μάρτιος 2009 02:00

Το moto4fun και στο Bordeaux

Αρθρογράφος: Φίλος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(13 ψήφοι)

Είναι να μην συναντηθείς με τους φίλους και να πεις «φέτος λέω να πάω στο Bordeaux».
Ο καθένας θα πει την άποψή του, που απέχει τόσο από τη δική μου όσο και το Bordeaux από τη Θεσσαλονίκη.
"Και γιατί ρε Μήτσο δεν πάμε «εκεί», να έρθω κι εγώ,

αφού δε μου αρέσουνε ιδιαίτερα τα κρασιά; Τι να κάνουμε στο Bordeaux;"
Καλά... Πήρε ο καθένας το δρόμο του κι εγώ με τον αδερφό μου και τη Νατάσα πήραμε το δρόμο του καλού κρασιού. Για να μη διυλίζουμε τον κώνωπα με τις ετοιμασίες, φορτώσαμε ο καθένας το ιπποφορβείο του (Fazer 1000 & Z 750) και φύγαμε.
Το καράβι από την Ηγουμενίτσα για Ανκόνα έχει ώρα αναχώρησης στις 18.00. Ξεκινάς με το πάσο σου για την πολύ ωραία διαδρομή Νεάπολης Θεσσαλονίκης -Κόνιτσας, κάνεις ένα μπάνιο στον Βοϊδομάτη, πίνεις ένα τσίπουρο στην Αρίστη και φτάσεις εγκαίρως στην Ηγουμενίτσα. Για να σου πουν ότι το πλοίο έχει τρίωρη καθυστέρηση...
Αλλά, να που η ρήση του λαού «κάθε εμπόδιο σε καλό» εκεί στην αναμονή της αποβάθρας, αποδείχθηκε αληθινή. Γνωριστήκαμε με έναν ψηλό Γάλλο -τον Ντομινίκ- άρτι αφιχθέντα στην Ηγουμενίτσα από Μολδαβία-Ρουμανία, ο οποίος ταξίδευε μόνος του - ολομόναχος χωρίς παρέες και «ανίερες» συμμαχίες- με ένα GS1200. Και το πιο θαυμαστό: ο μοναχικός ταξιδιώτης ήταν ετών μόλις- 68! Πολλές και ωραίες οι αφηγήσεις του Ντομινίκ, από το όμορφο Anecy, για τα πολλά- ταξίδια του. Ακόμα, πιο όμορφη η αυθόρμητη πρόσκλησή του να τον επισκεφθούμε, όποτε θέλουμε και για όσο θέλουμε στο Anecy, αφού όμως πρώτα συνεννοηθούμε μέσω e-mail μήπως και λείπει σε κάνα ταξίδι! Μακάρι κάθε φορά η αργοπορία του πλοίου να φέρνει τέτοιες γνωριμίες.

Στην Ιταλία

Μετά από ένα ήσυχο 19ωρο ταξίδι στο κατάστρωμα, ως καλοί κατασκηνωτές- φτάσαμε στην Ανκόνα, γκρινιάζοντας προκαταβολικά για το σχήμα που θα πάρουν τα οπίσθιά στις σέλες μας προκειμένου να κερδίσουμε τον χαμένο χρόνο και να φτάσουμε στα σύνορα Ιταλίας-Γαλλίας για την πρώτη διανυκτέρευση, όπως σχεδιάζαμε αρχικά. Κατόπιν αρκετών χιλιομέτρων, γκρίνιας, πείνας και πόνου φτάνουμε, κατά τις εννιά το βράδυ να ψάχνουμε κατάλυμα ξενοδοχείο παρά τις αντιρρήσεις μου- στα Σούσα της Ιταλίας, στους πρόποδες των ?λπεων. Αλλά το δύσκολο τελικά αποδείχθηκε ότι είναι η εύρεση φαγητού μετά τις δέκα το βράδυ καθώς οι κουζίνες των εστιατορίων κλείνουν κατά τις εννιά. Ευτυχώς, όμως, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις των αραβικών εστιατορίων όπου τελικά καταλήξαμε και απολαύσαμε ένα γεύμα-γέφυρα μεταξύ της ιταλικής και της αιγυπτιακής κουζίνας -ενώ κάναμε και οικονομία στα τυροπιτάκια της μάνας.
Την επομένη η περιπλάνησή μας με το φως του ήλιου και τα τυροπιτάκια- στην πόλη, η οποία είναι μια μικρή και καθόλου φανταχτερή επαρχιακή πόλη, φανέρωσε για άλλη μια φορά πόσο μακρινή από την ελληνική πραγματικότητα είναι η πρόθεση να αποδεχθούμε το παρελθόν και να προχωρήσουμε όχι ποδοπατώντας αλλά συνεχίζοντας και εξελίσσοντας αυτά που κληρονομήσαμε.
Και μετά από το πρωινό, άρχισε η περιπλάνηση στις ?λπεις που είναι και θα είναι μια από τις πιο ωραίες εμπειρίες -αρκεί βέβαια να μη ρίχνει χιονόνερο καταμεσής στον Αύγουστο! Η τύχη ήταν με το μέρος μας κι έτσι απολαύσαμε τέσσερα coles ή passo ή αυχένες όπως λέμε εμείς οι ντόπιοι.

La France!

Κατηφορίζοντας προς την Grenoble, ο γαλλικός κάμπος ένα σύνθετο τοπίο αλληλουχίας λόφων, ποταμών και αγρών- συνέχισε να μας τροφοδοτεί με οδηγική απόλαυση μέχρι το βράδυ όπου διανυκτερεύσαμε σε ένα μικρό οικογενειακό κάμπινγκ στο Mars έναν μικρό οικισμό σε έναν από τους πολλούς δρυμούς της κεντρικής Γαλλίας- όπου γνωρίσαμε άλλη μια φορά την όμορφη πλευρά της γαλλικής φιλοξενίας.
Συνεχίζοντας την επόμενη μέρα, σύμφωνα με τις υποδείξεις του φίλου Ντομινίκ, ακολουθήσαμε μια διαδρομή γεμάτη από γραφικά χωριά και μεσαιωνικά κάστρα. Στις παρυφές του Rocamadour, (μιας καστροπολιτείας- σταθμού ενός από τους πολλους δρόμους των προσκυνητών, κτισμένης βαθμιδωτά με θέα στο φαράγγι) κατασκηνώσαμε τελικά το βράδυ.
Από κει, την επόμενη μέρα, ακολουθήσαμε μια διαδρομή παράλληλα στον ποταμό Dordogne μέσα από πανέμορφα χωριά και ειδυλλιακές τοποθεσίες για να φτάσουμε τελικά έξω από το Bordeaux στο πολυδιαφημισμένο -κι όχι άδικα- Saint Emillian, το οποίο δεσπόζει πάνω στον λόφο πάνω από τις ατέλειωτες εκτάσεις των διάσημων- αμπελώνων του Bordeaux. Το πιο εντυπωσιακό, ωστόσο, με το Saint Emillian είναι ότι πρόκειται για μια πόλη παλιά, άριστα συντηρημένη, η οποία δεν είναι απλά ένα τεράστιο μουσείο του παλιού εαυτού της αλλά ένα σύνολο που μπορεί να ισορροπεί μεταξύ της τουριστικής ατραξιόν και της καθημερινότητας. Ο απίστευτος αριθμός από τις κάβες και η πληθώρα των κρασιών μπορεί εύκολα να σε ξεμυαλίσει και να ξεπεράσεις το όριο του αλκοτέστ.
Μετά από ένα ποτήρι κρασί και αρκετά αμαρτωλά- τοπικά γλυκά συνεχίσαμε για το Bordeaux προς ανεύρεση καταλύματος για τις επόμενες δύο νύχτες. Παρά τις ύπουλες προσπάθειες να μείνουμε σε ξενοδοχείο κατασκηνώσαμε τελικά στο κάμπινγκ του Gradignian, προάστιο του Bordeaux, 16 χλμ από κέντρο της πόλης, το οποίο μας βρήκε ο ευγενέστατος υπάλληλος του δημοτικού τουριστικού γραφείου. Με το που αρχίσαμε να στήνουμε τα αντίσκηνα μας εμφανίστηκε ο επιστάτης και ιδιοκτήτης του κάμπινγκ -όπως αποδείχθηκε- φέρνοντας μας καρέκλες και ένα τραπέζι και ένα βαρύ σφυρί και τεράστια καρφιά 20άρια που λεν τα μαστόρια- για να τα χρησιμοποιήσουμε για πασαλάκια γιατί το έδαφος ήταν τόσο σκληρό που μόνο η ΨΑΛΙΔΑΣ ΑΕ μπορούσε να τα καρφώσει και ο καιρός προμηνύονταν άστατος. Κάτι το οποίο δεν πιστέψαμε βγαίνοντας για μια πρώτη βραδυνή βόλτα στην πόλη.
Το Bordeaux είναι μια όμορφη πόλη πάνω στον ποταμό Garone, με παλιά, καλοδιατηρημένα (στην πλειοψηφία τους) κτίρια, πλατείες και πάρκα, που δεν χορταίνεις να περιδιαβαίνεις. Μέχρι που μας βρήκε η βροχή 16χλμ μακρυά από τα αντίσκηνα αλλά το κυριότερο από τα αδιάβροχά μας. Ευτυχώς, την άλλη μέρα ανακαλύψαμε την χαρά του στεγνωτηρίου του κάμπινγκ, στο οποίο βάλαμε από τα παπούτσια μέχρι τα γυαλιά μας.

Στην Ανδόρα

Την επόμενη μέρα η κοντινή εκδρομή στην περιοχή Dune de Pilat είναι ένα καλό δείγμα συνεργασίας ανθρώπου και φύσης, όπου οι άνθρωποι φύτεψαν ένα φράγμα από πεύκα και η φύση με τους δυνατούς ωκεάνιους αέρηδες έφτιαξε τεράστια αναχώματα από άμμο για να προστατεύει την ενδοχώρα από τις παλίρροιες αλλά όχι από τους τουρίστες που συρρέουν για να σκαρφαλώσουν και μετά για κατρακυλήσουν από τους αμμόλοφους. Αλλά τελικά να μη μακαριστούμε σε ένα μέρος και το χαρούμε παραπάνω- η αδελφική μου πίεση να προλάβουμε να είμαστε στην Ανδόρα πριν το σαββατοκύριακο, μας οδήγησε να αφήσαμε πίσω το Bordeaux για την κοσμοσυρροή του αγοραστικού κοινού της Ανδόρας. Μια υποβλητική ανάβαση μέσα στην ομίχλη και το κρύο κατέληξε στην άλλη πλευρά του βουνού μέσα στην εκπληκτική λιακάδα του πριγκηπάτου της Ανδόρας. Ο παράδεισος της μοτο-αγοράς σε όλα τα είδη με τιμές εξαιρετικά δελεαστικές τη στιγμή που εδώ νιώθεις ότι θέλουν να σε πάρουν αιχμάλωτο... Μετά από αρκετά χιλιόμετρα περπατήματος και αρκετές δοκιμές εξοπλισμού αρχίσε η αντίστροφη πορεία της επιστροφής ακολουθώντας διαδρομές μέσα από κοιλάδες και οροπέδια, πολλές από τις οποίες περιλαμβάνονται στον ποδηλατικό γύρο της Γαλλίας, με οδόστρωμα που κάνει την πίστα των Σερρών να μοιάζει με παλιό μωσαϊκό.

«Ζήτω η ζητιανιά»

Γιατί; Γιατί την Κυριακή στην Γαλλία τα βενζινάδικα είναι κλειστά και μόνο τα αυτόματα μηχανήματα λειτουργούν. Κι αυτά μονό με ειδική κάρτα, κι όχι βίζα και αηδίες. Οπότε κάναμε παγανιά στο βενζινάδικο και όποιος ερχόταν, με νοήματα και άπταιστα ελληνικά έτσι για γούστο- προσπαθούσαμε να του δώσουμε να καταλάβει ότι αυτό που μας λείπει είναι λίγη βενζίνη κι ότι έχουμε τα λεφτά να την πληρώσουμε. Η αλήθεια πάντως είναι ότι με το που καταλάβαιναν τι συμβαίνει το πρόβλημά μας λυνόταν.
Στο Φαράγγι του Verdon συναντήσαμε το ατελείωτο αμφορεάρισμα που λέει και ο Αστερίξ- ενός τουριστικού προορισμού με την εξαίσια ομορφιά του ποταμού, που βρίθει κανό και ποδηλάτων, διασχίζοντας το φαράγγι και της πολύ ωραίας λίμνης του, που βρίθει κολυμβητών.
Δυστυχώς, για μας τους άντρες όταν η γυναίκα μυρίσει αρώματα και μάλιστα της Grasse τίποτα δεν μπορεί να τη σταματήσει. Έτσι, λοιπόν, έγινε ένα «μικρό» ταξίδι 250χλμ στον δρόμο του Ναπολέοντα, για αρώματα. Μετά τον εφοδιασμό μας σε μυρωδικά γυρνώντας προς το Verdon σταματήσαμε στο πανηγύρι του Moustier με μια πολύ ωραία μπάντα να παίζει στην πλατεία και διάφορα με γαλλικά γλυκά, ορεκτικά με σκόρδο και άφθονο κρασί κλείνοντας το «γαλλικό» κομμάτι του ταξιδιού.
Ακολουθώντας την παραθαλάσσια διαδρομή προς Ιταλία, όπου εναλλάσσονται τα τούνελ με τα «μπαλκόνια» προς την Μεσόγειο, φτάσαμε στο χωριό του Πινόκιο, το Collodi, ένα χωριό μετά την Lucca, στο δρόμο προς τη Φλωρεντία. Εκεί βρεθήκαμε στο στοιχείο μας καθώς εμφανισιακά είμαστε ξαδέρφια με τον Πινόκιο με τέτοια μύτη που έχουμε, όσο για τα ψέματα που λέμε και γράφουμε είσαστε ήδη μάρτυρες.
Τελικά, αλήθεiα ή ψέμα, γυρίσαμε πίσω από εκεί που ξεκινήσαμε.

Τελευταία τροποποίηση: Πέμπτη, 12 Νοέμβριος 2009 07:47
Φίλος

Φίλος

Ιστότοπος: www.moto4fun.gr E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.