Κυριακή, Δεκέμβριος 09, 2018
Greek English German
Πέμπτη, 30 Απρίλιος 2009 23:36

Από την Πόλη έρχομαι...

Αρθρογράφος: Στέφανος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(5 ψήφοι)

Δεν ξέρω αν το γεγονός ότι δεν παίρνω σχεδόν ποτέ ταξιδιωτικό οδηγό μαζί μου, όπου κι αν πάω, έχει να κάνει με μια διάθεση εξερεύνησης ή είναι απλά τεμπελιά. Όπως και να 'χει και αυτή τη φορά στην Κωνσταντινούπολη τα πόδια ήταν το μέσο και η μύτη, που οσφραινόταν τις μυρωδιές -άρα τις γεύσεις-, η πυξίδα για την περιήγηση στην περιώνυμη Επτάλοφο, την Πόλη του Ελληνισμού, την Κωνσταντινούπολη της Ανατολής και της Δύσης, την γλυκιά Istanbul.

Κοκορέτσι, ντοντουρμάς, μπακλαβάς, μπαλίκ εκμέκ κτλ

Το ότι δεν θα δείτε φωτογραφίες από φαγητά σημαίνει μόνο ένα πράγμα, ότι ...τα φάγαμε όλα.Μα όλα! Αυτή η πόλη σε αντίθεση με την συντριπτική πλειοψηφία των ευρωπαϊκών πόλεων σου δίνει αμέτρητες επιλογές γεύσεων τόσο στα εστιατόρια όσο και στο δρόμο. Η συγκεκριμένη διαφορά είναι πολύ σημαντική, μια και μπορεί κάποια πρωτεύουσα να είναι τρομερός γαστριμαργικός προορισμός, όπως ας πούμε το Παρίσι, όμως απευθύνεται σε μεγάλα βαλάντια μόνο. Αντίθετα, στην Κωνσταντινούπολη μπορείς να φας ό,τι μπορείς να φανταστείς σε προσιτές τιμές είτε στα αμέτρητα εστιατόρια που υπάρχουν είτε ακόμα και στα υπαίθρια φαγάδικα (μην τα φοβηθείτε) όπου διαπρέπει το κουμπίρ, μια πατάτα βόμβα.
Μια πόλη άνω των 13 εκατομμυρίων κατοίκων, όποιος πει ότι την έχει γυρίσει, είναι μάλλον ψεύτης. Μπορεί ωστόσο αν πιαστούν οι γάμπες του να έχει δει καλά την πυρίκαυστο ζώνη της και να έχει πάρει αμπάριζα όλα τα μνημεία της, που δεν είναι και λίγα...Μόνο που με δέκα τζαμιά, μια Αγιά Σοφιά και ένα Καπαλί Τσαρσί, η κλειστή αγορά- με τα 5000 καταστήματά του, δεν κάνεις ακριβώς περιήγηση, κάνεις βόλτα συνηήθως με την ασφάλεια του ταξιδιωτικού γκρουπ.
Αν δεν αισθάνεσαι άνετα φυσικά να το κάνεις αλλιώς, ακόμα κι έτσι η Πόλη αξίζει μια επίσκεψης, μόνο που αν αφεθείς στη μαγεία της και περπατήσεις μόνος σου σε γωνιές όπως ο απίστευτος κήπος με τις τουλίπες στο Τοπ Καπί ή τα σοκάκια στα νότια του κεντρικού πεζόδρομου στο Ταξίμ, απλά θα περάσεις καλύτερα. Highlight είναι σίγουρα η επίσκεψη στην Αιγυπτιακή αγορά, ειδικά για όσουςσέβονται τον ουρανίσκο τους και ψάχνουν διαφορετικές γεύσεις και μπαχάρια που μόνο στην Ανατολή μπορείς να βρεις. Γενικά, μια και μιλάμε για Ανατολή το παζάρι παίζει ακόμα αλλά για όσους είχαν πάει και παλιά στην Πόλη, μάλλον έχει μειωθεί η διάθεση από αμφότερες τις πλευρές. Όσοι διακατέχονται από φοβίες για την εύθραστη πολιτική κατάσταση στην Τουρκία, να διευκρινίσω ότι ως συνήθως τα media μας δημιουργούν ανούσιες φοβίες, για τις οποίες έχουν δημιουργηθεί άλλωστε, ενώ για όσους βλέπουν εθνικιστικά την όλη ιστορία και λένε τα αστεία τους επιχειρήματα του στυλ δεν δίνω λεφτά εγώ στους Τούρκους και άλλα τέτοια μισαλλόδοξα, να τους ενημερώσω ότι στον 21ο αι. που ζουν αλλά δεν το έχουν καταλάβει τα λεφτά δεν πάνε σε τούρκικες ή ελληνικές τσέπες, πάνε απλά σε επιχειρήσεις (άλλωστε, να ξέρατε μόνο πόσα τούρκικα έπιπλα αγοράζουμε στην Ελλάδα και ούτε που το παίρνουμε χαμπάρι...) Η εξυπηρέτησή τους με τις μικρές εξαιρέσεις του κανόνα ήταν καλύτερη από ελληνικό τουριστικό προορισμό και πάντα θα λέω ότι δεν υπάρχει περίπτωση να σου κεράσει Έλληνας μπάρμαν έναν καπουτσίνο- και το ποτό της γυναίκας μου-, επειδή κατά τη γνώμη του δεν πέτυχε το αφρόγαλα (καλούτσικοήταν μεταξύ μας)....Απλά δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση.

Τα Πριγκηπονήσια

Μια εμπειρία που πρέπει κάθε ένας από σας να ζήσει είναι ένας περίπατος στα Πριγκηπονήσια. Ενενήντα, περίπου λεπτά από την Κωνσταντινούπολη με το καραβάκι, ολίγον μπαχατέλα είναι η αλήθεια αλλά με ωραίο onboard τσαγάκι μόλις με μισή λίρα (0,2 ευρώ!) και φτάσατε στην απόλυτη ηρεμία. Δρόμοι χωρίς αυτοκίνητα μόνο αμέτρητες άμαξες με άλογα και πάρα πολλά ποδήλατα. Ισώς ως φυσικό κάλλος το τελευταίο από τα νησιά που επισκεφτήκαμε εμείς να μην είναι κάτι ιδιαίτερο αλλά μόνο και μόνο αν δει κανείς τα σπίτια και τις αναπαλαιώσεις τους θα καταλάβει γιατί αξίζει να ενθουσιαστείς. Και φυσικά η αίσθηση ότι δεν είσαι ανάμεσα σ' ένα στόλο από τετράτροχα κουτιά (θυμάμαι την Ελαφόνησο της Πελοποννήσου και θλίβομαι, γιατί όλοι παίρνουμε και την... κούρσα στην Ελλάδα όπου και να πάμε) είναι αναζωογονητική για τα μάτια αλλά και τα πνευμόνια...

Μοτοσυκλέτες

Μπορεί και να είδα τρεις σπορ μοτοσυκλέτες σ'όλη την Πόλη, ενώ είναι λυπηρό το ότι στην πίστα ταχύτητας που έχουν, ένα στολίδι στα Βαλκάνια, δεν διοργωνώνονται καθόλου track days καθ'όσον γνωρίζω. Πολλές μικρές μοτοσυκλέτες, απ' αυτές που στην πλειοψηφία τους δεν εισάγονται στην Ελλάδα, υπήρχαν αλλά και πάλι νομίζω ότι συνολικά οι μοτοσυκλέτες στην Πόλη σε αριθμό ίσως να είναι λιγότερες από τις μοτοσυκλέτες που κυκλοφορούν στο ...Βόλο! Τις ίδιες μέρες για να καταλάβετε γινόταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Motocross στα 60 χλμ έξω από την Πόλη και κανένα κανάλι δεν έδωσε σημασία. Και μπορεί να μην είναι, λοιπόν, μοτοσυκλετιστικός προορισμός η Κωνσταντινούπολη, όμως πάντα θα θυμάμαι ότι τον πρώτο αγώνα του motoGP για το 2009 στο Κατάρ τον είδα με τούρκικη μετάδοση!

Τελευταία τροποποίηση: Τετάρτη, 11 Νοέμβριος 2009 16:58
Στέφανος

Στέφανος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Περισσότερα σε αυτήν την κατηγορία: « Ich bin ein Berliner Φωτογραφίες του Konstantino από την Namibia »