Πέμπτη, Ιούλιος 19, 2018
Greek English German
Πέμπτη, 19 Φεβρουάριος 2009 01:32

Φλωρεντία-Βαρκελώνη μέσω Άλπεων

Αρθρογράφος: Στέφανος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(8 ψήφοι)

H Τοσκάνη είναι έτσι κι αλλιώς προορισμός μαγικός αλλά με την διεξαγωγή του ιταλικού gp την πρώτη μέρα του Ιούνη, η αφορμή ήταν ιδανική. Αποφασίσαμε να φύγουμε με τον Παύλο μόνοι, αλλά στην πορεία μας προέκυψε ένας νέος φίλος, ο Πασχάλης, και πολλές εμπειρίες για να μοιραζόμαστε όλο τον χειμώνα.

Η Ελλάδα μας αποχαιρέτισε με μια ξαφνική μπόρα στο Μέτσοβο, σαν άσκηση ετοιμότητας

ένα πράγμα, για να διαπιστώσουμε αν έχουμε τοποθετήσει σωστά τα αδιάβροχα στις αποσκευές. Τελικά, δεν το είχαμε κάνει και αυτό σήμανε και τις πρώτες απώλειες. Ωστόσο, τι να σε κόψει από την προσμονή να ξαναδείς το σιρκουί του Mugello ανάμεσα στους λόφους της Τοσκάνης; Τίποτα?.Ένας καπουτσίνο, λοιπόν, στο πλοίο μαζί με τους ελάχιστους που ξεκίνησαν από Ηγουμενίτσα και τους περισσότερους από Πάτρα μοτοσικλετιστές, ένας υπνάκος το βράδυ και φτάσαμε. Οι λύσεις όταν φτάνεις στην Ανκόνα και θέλεις να οδηγήσεις ως την Φλωρεντία σε πρώτη φάση είναι είτε να πας από την autostrada ως την Μπολόνια και από κει πάλι από την autostrada να γυρίσεις προς τα πίσω στη Φλωρεντία, είτε να πάρεις?τα βουνά. Οι περισσότεροι προτιμούν την ανάβαση και την κατάβαση των Απέννινων Όρεων μέσω Φορλί ώστε να ευχαριστηθούν στροφιλίκι, μόνο που και το συγκεκριμένο κομμάτι πια είναι γνωστός προορισμός, οπότε?Παραλιακά μέχρι το Pesaro με 60 χλμ λόγω κίνησης, φαναριών και εκνευρισμού του Παύλου που δεν λειτουργούσε το Gps, στρίψιμο προς Ταβούλια και μετά μέσω Ούρμπινο και Σαν Τζιουστίνο, φτάνεις στα νότια της Φλωρεντίας.

Η Φλωρεντία ως ένα υπαίθριο μουσείο που είναι φιλοξενεί κάθε φορά ορδές τουριστών, Αμερικανών φοιτητών συνήθως, οι οποίοι ξεχωρίζουν σαν την μύγα μες στο γάλα και έτσι δεν σου δίνουν την δυνατότητα αν κινηθείς στο ιστορικό κέντρο να γίνεις ένα με τους ντόπιους, αν αυτό επιθυμείς. Μ' έναν χάρτη της πλάκας και με διάθεση στα πόδια η πόλη περπατιέται ειδικά, όταν αντικρίζεις όλα αυτά τα τόσο καλοδιατηρημένα μνημεία της, που σου θυμίζουν τον?σεβασμό με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τη δική μας πολιτιστική κληρονομιά στην Ελλάδα. Από την άλλη πάντως η διάχυτη ανησυχία για τις μηχανές (μας φέρανε στην Ιταλία, μην τις κλέψουν πριν δουν καν τον αγώνα) μας ανάγκασε να τις βάλουμε σε πάρκινγκ. Το αναφέρω τούτο γιατί αν πάτε κι εσείς θα πρέπει να υπολογίζετε ένα αξιοσέβαστο ποσό (3 ημέρες από 18 ευρώ την ημέρα, ίσον 54 ευρώπουλα πληρώσαμε). Η διχρονίλα στον αέρα της Τοσκάνης σου ερεθίζει τα ρουθούνια όπως και η αναμενόμενη νίκη του Rossi την Κυριακή. Σε μια Rossiκη παρέα όπως ο Παύλος και ο Πασχάλης, ήταν μάλλον επιβεβλημένο ένα ακόμα εξαιρετικό μπουκάλι κόκκινο κρασί στη Φλωρεντία?


Οδεύοντας προς τις Άλπεις


Κάνοντας τη δική μας εντουράδα, σε δασικούς χωματόδρομους (!), αφήσαμε τους Ιταλούς να κάνουν trackday στο Mugello ακριβώς την επόμενη μέρα! Εκτός κι αν αυτό ήταν εξαρχής το σχέδιο του Παύλου, να αναδείξει την ανωτερότητα του GS με μια διαδρομή εκτός δρόμου? Με τα πολλά οι δυο μας φτάσαμε στο πανέμορφο Como και στην ξακουστή λίμνη του. Η διανυκτέρευσή μας, ωστόσο, έγινε στην γραφική και αρκετά πιο ήρεμη πόλη του Lecco, τριάντα χιλιόμετρα πιο πέρα. Με θέα τη λίμνη και όλους τους επισήμους της περιοχής στα πόδια μας (στο ξενοδοχείο μας μαζεύτηκαν για να γιορτάσουν την εθνική γιορτή της Ιταλίας που ήταν εκείνη τη μέρα) το πράγμα κύλησε όπως έπρεπε στον ιταλικό βορρά. Με καλό φαγητό και πολλά σχέδια επί χάρτου (είπαμε, όχι δικού μου) για τις επόμενες τρεις ημέρες μέχρι την ώρα της άφιξης στη Βαρκελώνη για το επόμενο gp.
Αν και επρόκειτο για παρεκτροπή από τη διαδρομή που οδηγούσε δυτικά, χωρίς σκέψη πήραμε τα βουνά. Και τι βουνά, τις Άλπεις... Περνώντας μέσα από το ελβετικό κομμάτι και το St Moritz φτάσαμε μέσω παγωμένων λιμνών και περίεργων Ελβετών συνοριοφυλάκων και εν τέλει μέσω ?Bormio στο απίστευτο (και αφορολόγητο) Livigno. Ένας παράδεισος για τους σκιέρ το χειμώνα, ένας απίστευτος προορισμός για μοτοσικλετιστές το καλοκαίρι. Με βενζίνη μόλις στο ένα ευρώ τη στιγμή που στην Ιταλία ήταν 1,5 και στη Γαλλία 1,6, με ειδικά biker hotels που αξίζει να τα ψάξετε με το παραδοσιακό pizzocheri να μην αφήνει κανένα γευστικό κάλυκα ανικανοποίητο, με τα καταπληκτικά λευκά κρασιά της περιοχής Valtelina σε σωστή θερμοκρασία και φυσικά με δροσερό -το λιγότερο- κλίμα θα λέγαμε ότι σε κάνει να ξεχνάς εύκολα τα δεδομένα της Ελλάδας. Ο χιλιομετροφάγος φίλος μας Πασχάλης έφτασε κι αυτός από άλλο δρόμο και έτσι ολοκληρώθηκε η παρέα, η οποία έμελε τις επόμενες τρεις ημέρες να συζητά για μηχανάκια, γυναίκες, κρασιά και φυσικά motoGP?

Ο δρόμος του γυρισμού ήταν υπόθεση για δυο στις στροφές (εμού και του Παύλου) και ενός στις ευθείες (του τρένου Κ1200). Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, καταφέρναμε να μένουμε μαζί πάντως μέχρι λίγο έξω από το Τορίνο όταν και καταφέραμε να χαθούμε (είπαμε με στυλ, πάντα). Ανανεώσαμε το ραντεβού μας για τις γαλλικές Άλπεις μια ώρα μετά και συγκεκριμένα την πόλη της Briancon. Ένα θα σας πω, όταν βρεθήκαμε δεν είπαμε τίποτα άλλο, παρά μόνο πόσο νιώθαμε ότι μας είχαν «σκίσει» στα διόδια!


Η γαλλική εμπειρία


Για ένα δηλωμένο ιταλόφιλο όπως εγώ και με δεδομένη τη σχετική αδυναμία συνεννόησής μας στη Γαλλία λόγω γλώσσας είναι σίγουρο πως η γαλλική εμπειρία δεν θα ήταν το ίδιο ενδιαφέρουσα. Γι' αυτό και πήραμε ένα σουφλέ τυριών που το μετανιώσαμε, γι΄αυτό φάγαμε το tartar του Πασχάλη για να μετανιώσει κι αυτός γι' αυτό και μείναμε στο χειρότερο ξενοδοχείο της νότιας Ευρώπης στην Gap, όπου και καταλύσαμε?. Φυσικά, η Προβηγκία ήταν γενναιόδωρη προς εμάς, αφού μας έδειξε την πανέμορφη φύση της και τις ωραίες διαδρομές της, άσχετα αν εμείς ήμαστε απασχολημένοι με τα αδιάβροχα και την ασυμφωνία των Gps των δυο συνοδοιπόρων (άτιμο πράγμα η τεχνολογία, βρε παιδάκι μου). Με αυτά και μ' αυτά πήραμε τη γαλλική autoroute, που οδηγεί στα νότια και στον ?ήλιο και σιγά σιγά (με 170 περίπου) πήγε ο καθείς εκεί που ήθελε. Εγώ με τον Παύλο στην Carcassonne με το μεσαιωνικό Κάστρο και ο Πασχάλης στην Andorra, έναν κλασικό μοτοσικλετιστικό προορισμό, ειδικά αν θες να ψωνίσεις. Για τον τελευταίο δεν ξέρω πως πέρασε αλλά εμείς στη γαλλική επαρχία για δεύτερη συνεχόμενη μέρα, το μόνο που θα μπορούσαμε να κάνουμε θα ήταν να σφυρηλατήσουμε τη φιλία μας?Καλό, ε; Στο κάστρο με τους τουρίστες, στην πόλη με τους ντόπιους το πράγμα είχε αρχίσει να μυρίζει αναμονή για τον αγώνα και συγκεκριμένα για τα δοκιμαστικά της επόμενης μέρας.


Ο ένας φεύγει, ο άλλος έρχεται


Η ώρα της επιστροφής για τον Παύλο σήμανε. Μάλιστα έβαλε στοίχημα και τελικά το κέρδισε να κάνει 1012 χιλιόμετρα ως τον ?γιο Μαρίνο με βροχή και αέρα. Εγώ από την άλλη που ήθελα μόλις 282 για τη Βαρκελώνη κόντεψα να σκοτωθώ, όταν ένας ιμάντας που έδενε τα σαμάρια έσπασε και μπλέχτηκε στον πίσω τροχό. Η ταχύτητα σώζει καμιά φορά, αφού αντί να τον μπλοκάρει τελικά κόπηκε? Με αυτά τα ευχάριστα κατά νου έφτασα και στην πίστα του Montmelo που σε σέβεται, αφού έχει ήδη από την εθνική όλες τις ταμπέλες που χρειάζεσαι μέχρι για να φτάσεις και στο motorhome του Elias που λέει ο λόγος.
Η Κυριακή φτάνει πριν το καταλάβω, ο Dani φεύγει μπροστά πριν το καταλάβει οποιοσδήποτε και η νίκη έρχεται όσο φυσιολογικά όσο και οι πανηγυρισμοί των Ισπανών. Ο μικρόσωμος αναβάτης ανεμίζει μια σημαία που στηρίζει τον αγώνα ενάντια στις μπαριέρες στους αυτοκινητοδρόμους και μας θυμίζει ότι σε λίγες ώρες θα πρέπει να πάρουμε τον μακρύ δρόμο του γυρισμού. Αυτή τη φορά δεν θα έχει Άλπεις, ούτε κρύα και χιόνια, μόνο Κυανή Ακτή, εθνικές οδούς και δρόμους δοξασμένους μεν αψιλοαδιάφορους δε? 895 χιλιόμετρα για να δεις το Πόρτο Φίνο όμως, έστω και για 10 λεπτά, αξίζουν!


Ο γυρισμός


Η στάση μας στο θέρετρο της San Marguerita με τον Πασχάλη ήταν βάλσαμο. Ένα καλό πιάτο φαγητό στην κεντρική πλατεία με τους Ιταλούς, που βλέπουν τον αγώνα της εθνικής τους ομάδας με την Ολλανδία, να δίνουν το δικό τους σόου είναι όμορφη εμπειρία. Χαλαρή βολτίτσα με τη μηχανή ως το Porto Fino, μαρκάρισμα του σημείου στο χάρτη και καλός ύπνος γιατί αύριο είναι η τελευταία μέρα. Το πώς γυρίσαμε ίσως να μην έχει σημασία, για κάποιους δεν έχει ούτε καν το πώς φτάσαμε. Αν τυχόν, όμως ανήκετε σ' αυτούς που δεν διστάζουν να ξεκουνηθούν στη ζωή τους, καλό θα είναι να ξέρετε τελειώνοντας την ανάγνωση ότι αυτά τα ταξίδια είναι πραγματικά απλά.

Το προσκήνυμα στην Ταβούλια

Δεν χρειάζεται να είσαι φίλος του Rossi για να αντιληφθείς ότι κάτι ιδιαίτερο συμβαίνει εδώ. Εδώ που όλα είναι κίτρινά, που οι σημαίες με το 46 κυματίζουν μεσίστιες ακόμη και έξω από την εκκλησία και τα αυτοκόλλητα με το ίδιο νούμερο σε κάθε βιτρίνα και σε κάθε αμάξι είναι αυτονόητα. Εδώ, που θα πετύχεις όταν πας το μεγαλύτερο φαν κλαμπ αθλητή μοτοσικλέτας (και πιθανότατα όχι μόνο), μια πιτσαρία και ένα καφέ που είναι μικρά μουσεία προς τιμή του και φυσικά, εδώ που οι δρόμοι οι οποίοι οδηγούν στο χωριό είναι τέτοιοι που δεν απορείς πως έμαθε να οδηγά έτσι ο μικρός πριν 15 χρόνια Valentino. Στην Paride's Pizza, η επιλογή φαγητού ήταν αναπόφευκτη?.Παραγγέλνεις πίτσα «Rossifumi», το παρατσούκλι του Vale δηλαδή την εποχή που έτρεχε στα 125cc και σου έρχεται μια τρικολόρε πίστα στα χρώματα φυσικά της Ιταλίας με το 46 γραμμένο πάνω της με μαγιονέζα. Κι αν αναρωτιέστε για τις τιμές, με πέντε ευρώ περίπου ένα άτομο μπορεί να χορτάσει και την όρεξή του και το μυαλό του από τις αναμνήσεις που του φέρνουν όλες οι φωτογραφίες στους τοίχους του μαγαζιού. Μετά την πίτσα ολοκληρώστε με ένα καπουτσίνο στο σχετικό Vale cafe, με το σχετικότατο νούμερο 46 να σχηματίζεται καλλιτεχνικά με ειδικό σιρόπι καφέ στο άριστα χτυπημένο αφρόγαλα. Αυτός ο πραγματικά απολαυστικός από κάθε άποψη καφές κοστίζει 1,20ευρώ.

Tips από ένα επιτυχημένο ταξίδι με μηχανή

Στην Φλωρεντία αντί για parking για την μηχανή σας κλείστε της καλύτερα ένα μονόκλινο δωμάτιο στο ξενοδοχείο?το ίδιο σχεδόν θα σας κοστίσει και θα φάτε και διπλό πρωινό!!!!

Ο δρόμος από Φλωρεντία για Μιλάνο είναι όλος άσφαλτος (αλήθεια?). Αν βρεθείτε σε χωματόδρομο ή κάποιος χάθηκε ή κάποιος κάνει πλάκα?. Η μπιστέκα μπορεί εύκολα να καλύψει οποιαδήποτε κανιβαλική διάθεση. Μην δαγκώσεις δηλαδή τον Ιταλό που πέρασε από πάνω σου σε κλειστό στροφιλίκι. Σταμάτα και φάε μία μπιστέκα (αν μπορείς?). Διάλεξε οποιοδήποτε κρασί στην Ιταλία ή την Γαλλία με την βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μην είναι καλό, ούτε μία στα χίλια. Στις Άλπεις κάνει πάντα κρύο!!!! Το Livigno παρά το γεγονός ότι έχει σαν έμβλημα τον ήλιο, δεν έχει πάντα ήλιο?. Όποιος έφτιαξε το Saint Moritz, ας περάσει κι από το σπίτι μου?. Μην ψάχνεις στο Como οδούς και ξενοδοχεία που βρίσκονται στο Lecco και γενικότερα σε άλλες πόλεις?. Στα γαλλικά ξενοδοχεία μην κλείνετε τιμή με πρωινό. Είναι κοροϊδία αυτό που σου βγάζουν για να ονομάζεται πρωινό. Σαν γνήσιοι Έλληνες βρείτε έναν φούρνο και τσακίστε τον. Η Carcassone είναι η Disneyland της αναστύλωσης ανύπαρκτου μεσαιωνικού κάστρου.

Τελευταία τροποποίηση: Πέμπτη, 12 Νοέμβριος 2009 08:04
Στέφανος

Στέφανος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.