Σάββατο, Οκτώβριος 20, 2018
Greek English German
Δευτέρα, 16 Φεβρουάριος 2009 16:19

Πάπιγκα σημαίνει Δρακόλιμνη

Αρθρογράφος: Παύλος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(23 ψήφοι)

Είναι παράξενο να προσπαθείς να δώσεις μοτοσικλετιστικό στίγμα για έναν προορισμό, που τον πλησιάζεις επάνω σε δύο τροχούς αλλά τον αντικρίζεις χωρίς κράνος. Για την ακρίβεια ύστερα από τέσσερις ώρες ανέβα και άλλες τόσες κατέβα μετά το παρκάρισμα της δίτροχης λύτρωσης σου στο Μικρό Πάπιγκο. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα εν συντομία μεν, από την αρχή δε. Τα Ζαγόρια αποτελούν έναν ιδανικό μοτοσικλετιστικό προορισμό, ειδικά...

...όταν το έτερον ήμισυ ή γενικά το έτερον δικάβαλον είναι θηλυκού γένους. Αποτελούν μαγνήτη τόσο για τον οδηγό, γιατί υπάρχει αδιαμφισβήτητη οδηγική απόλαυση λόγω του σχετικά απομακρυσμένου προορισμού από τα μεγάλα αστικά κέντρα, όσο και για τον θηλυκού γένους συνοδηγό, καθώς η λανθασμένη άποψη της απομόνωσης δημιουργεί ρομαντική διάθεση, που σε συνδυασμό με την μεταγενέστερη αλά καπουτσίνο περιγραφή, κάνει το κοκτέιλ προκλητικό.

Με λίγα λόγια και καλά...

Τα Ζαγόρια είναι ένα μέρος που όλους θα τους αφήσουν ικανοποιημένους. Και αυτούς που οδηγούν και αυτούς που συνοδηγούν και ταξιδεύουν. Όταν, όμως, στο κοκτέιλ Ζαγόρια προσθέσεις και Δρακόλιμνη, τότε όλη η ρευστή απόλαυση γίνεται εκρηκτική.

Ως προορισμός δεν θα σε αφήσει να πλήξεις από καμία άποψη. Είτε θέλεις να δεις τις τελευταίες εκδόσεις τύπου jeep κάθε εταιρείας, είτε θέλεις να θαυμάσεις τις νέες Louis Vuitton που θα κάνουν την υφήλιο να παραμιλάει τουλάχιστον για φέτος, είτε θέλεις να στρέψεις το βλέμμα σου στην Γκαμήλα και να μείνεις εκστασιασμένος για τις εμπνεύσεις της φύσης. Μιλάμε πάντα για το δυτικό Ζαγόρι, γιατί το ανατολικό είναι άλλη ιστορία.

Τα Πάπιγκα (μικρό και μεγάλο) είναι πέτρινα, απομακρυσμένα σχετικά από την λοιπή Ζαγοριανή οικιστική ανάπτυξη, πεντακάθαρα παρά τον τουρισμό, πολύβουα τα Σαββατοκύριακα, με πολλούς ξενώνες (άνευ σχολιασμού) και με καταπληκτικές βάθρες-γκιόλες ανάμεσά τους. Θα βρεις να γευτείς εδέσματα στολισμένα (π.χ. αρνάκι εξοχής με χωραφίσιες πατάτες και πρώιμες πιπεριές κομμένες στο χέρι) και μη (κεφτέδες). Παρόλο που τα μη στολισμένα είναι σαφώς λιγότερα από τα στολισμένα. Η πατσαβουρόπιτα όμως, στολισμένη ή μη, αποτελεί κάτι που μόνο από το γεγονός ότι κανένα ζαχαροπλαστείο δεν την διαθέτει αξίζει να την δοκιμάσεις.

Το πρωινό (έως πολύ πρωινό) ξημέρωμα στα Πάπιγκα είναι μοναδικό. Όποια περιγραφή και να δώσεις, όποια ηλιαχτίδα, μυρωδιά ή χρώμα προσπαθήσεις να αποτυπώσεις με λέξεις θα το αδικήσεις και στο τέλος θα εκνευριστείς με τον εαυτό σου. Ολόκληρος ο σκληροτράχηλος ορεινός όγκος που σκεπάζει κάθε μέρος της ματιάς σου και που τον θαυμάζεις το 2008 έχοντας καταλήξει δίπλα του μετά από ένα πολύ ωραίο φιδίσιο στροφιλίκι με την +100 ίππων δίτροχη λύτρωσή σου, σε οδηγεί μοιραία να σκεφτείς με ποιόν τρόπο η ανάγκη, η επιθυμία ή η τρέλα, έσπρωξε μια μικρή κοινότητα να συμβιώνει μαζί του για περισσότερα από 200 χρόνια. Μιλάμε για εποχές που δεν υπήρχε στροφιλίκι, αλλά βραχώδης ανάβαση, δεν υπήρχε δίτροχη λύτρωση, αλλά τετράποδη γκαρίζουσα συμπόρευση και βεβαίως οι 100 ίπποι αποτελούσαν ουτοπική πολυτέλεια καθώς το ένας και καλός δεν σήκωνε αμφισβήτηση και αποτελούσε πολυτέλεια.

Την αίσθηση του πώς έφτασε, αναπτύχθηκε και έζησε σε ένα τόσο απομακρυσμένο και σχετικά αφιλόξενο τόπο η κοινότητα αυτή μπορείς να την αντιληφθείς σε μικρογραφία και σαφώς διαφορετικές συνθήκες, παίρνοντας την απόφαση να συναντήσεις τον αλπικό τρίτωνα που ζει στην Δρακόλιμνη.

Το καταφύγιο που βρίσκεται 2,5 ώρες ανάβαση μετά από το Μικρό Πάπιγκο, φτιάχτηκε από υλικά και λειτουργεί με προμήθειες που έφθασαν ή φθάνουν σε αυτό από extreme μουλαρομάδες που εκτός από το να μεταφέρουν φροντίζουν και για την σήμανση των μονοπατιών που οδηγούν στον καταπληκτικό αυχένα που βρίσκεται το καταφύγιο.

Κατά την ανάβαση υπάρχουν βρύσες ανά μισή ώρα πεζοπορίας που δροσίζουν και εμψυχώνουν την ανάβαση (έλα μωρέ, δύο βρύσες έμειναν ακόμη). Δεν είναι εύκολη η ανάβαση για κάποιον μη ορειβάτη φανατικό λάτρη της σπαλομπριζόλας (όπως εγώ). Όταν όμως βλέπεις το καταφύγιο μπροστά σου συνέχεια, λες δεν είναι τίποτα, ένα σάλτο θα δώσω και θα φτάσω στην φασολάδα.

Η πλαγιά, όμως, είναι άτιμη.

Οι βρύσες δεν έρχονται.

Λαχανιάζεις αφόρητα.

Μυθοποιείς την φασολάδα που σε περιμένει.

Και το χειρότερο... Ψάχνεις δικαιολογίες για το γεγονός ότι στον από δίπλα βράχο έχει αναπτύξει ταχύτητα και σε προσπερνάει η δικάβαλη Louis Vuitton σου. Που πλέον δεν την πειράζει η μουλαροευωδιαστή σήμανση των μονοπατιών και βρίσκεται σε μια απίστευτη κατάσταση ευφορίας.

Το καταφύγιο είναι πραγματικό καταφύγιο. Απαλύνει κούραση, δημιουργεί ψυχική ανάταση, προσφέρει απλό καταπληκτικό φαγητό, ενορχηστρώνει την θέα, σε κάνει ήρωα λόγω του ότι έφτασες και βρίσκεσαι εκεί (τα μουλάρια μπορεί να το κάνουν 2 φορές την εβδομάδα αλλά όπως λέει και ο Μητσούλης είναι πιο ψηλά και έχουν και 4 πόδια). Ο χρόνος αποκτάει άλλη διάσταση. Δεν σταματάει! Αποκτάει άλλη διάσταση όταν νομίζεις ότι έχοντας φτάσει στο καταφύγιο, έφτασες και στην Δρακόλιμνη. Δεν είναι μυστικό. Η δρακόλιμνη απέχει από το καταφύγιο άλλη 1,5 ώρα. Και η παγίδα ίδια. Την κορυφή την βλέπεις! Ένα σάλτο να δώσεις έφτασες.

- Λυπάμαι αλλά μόνο δύο σάλτα έχουν απομείνει. Ένα για την φασολάδα και ακόμη ένα για την κατάβαση.

Ενάντια, όμως, στα σάλτα σου είναι ολόκληρος ο πληθυσμός του καταφυγίου.

- Έφτασες ως εδώ και δεν θα πας στην Δρακόλιμνη?
- Παιδιά ως εδώ ήρθα για την φασολάδα. Ξύπνησα πρωί στα Πάπιγκα και με έπιασε η μυρωδιά της καζανίλας.
- Ναι αλλά δες την κοπελιά. Θα την αφήσεις να πάει μόνη της;
- Όχι θα κάτσει μαζί μου και θα της κάνω το τραπέζι.

Αλλά ούτε το τραπέζι μπορεί να γίνει γιατί το αφεντικό του καταφυγίου λέει ότι αν είναι να πας Δρακόλιμνη μην την φας την φασολάδα τώρα αλλά στην επιστροφή...

- Γιατί σερβίρεις φασολάδα και μέσα στο ελικόπτερο ρε μεγάλε; Άν είναι να φτάσω Δρακόλιμνη μόνο με ελικόπτερο θα φύγω.

Τελικά στραγάλια φάγαμε στο καταφύγιο!

Ο δρόμος από το καταφύγιο στην Δρακόλιμνη έχει λίγο κατάβαση στην αρχή και λίγο ανάβαση μετά. Για την ακρίβεια η λίγο κατάβαση γίνεται κουτρουβαλώντας και η λίγο ανάβαση γίνεται στα τέσσερα. Συναντάς στον δρόμο φρέσκους σπαλομπριζολίτες να κατεβαίνουν και απορείς για το τι μπορεί να συμβαίνει εκεί πάνω.

Τι έχουν;

Κανένα φυσικό spa με ντεκόρ του αλπικούς τρίτωνες που μηδενίζει κούραση και πιασίματα; Έμαθα αργότερα ότι οι σπαλομπριζολίτες είχαν διανυκτερεύσει στο καταφύγιο και κουβαλούσαν μόνο 1,5 ώρα πορείας επάνω τους.

Κι όμως υπάρχει το φυσικό spa.

Δεν είναι απλά μια λίμνη σε ένα απίστευτα βραχώδες τοπίο που τρελαίνεσαι για να καταλάβεις πώς δημιουργήθηκε στα 2.200 μέτρα υψόμετρο. Είναι η ηρεμία, που μόνο λανθάνουσα δεν είναι. Είναι το παιχνίδι του ουρανού με τα νερά της Δρακόλιμνης. Είναι η απόλυτη εναρμόνιση σου με τις εικόνες και φύσης. Είναι και αυτός ο καταπληκτικός μύθος που δέχεται την ύπαρξη της λίμνης και προσπαθεί να εξηγήσει το πώς γύρω από την λίμνη βρίσκονται απολιθωμένοι κορμοί δέντρων, σε ένα τοπίο που η ψηλότερη βλάστηση δεν καλύπτει ούτε μερμήγκι.

Ήταν, λέει ο μύθος που έμαθα στην φασολάδα της επιστροφής που δεν έφαγα, δύο οι δράκοι. Ένας που ζούσε στην Δρακόλιμνη της βραχοκατάστασης όπου κάναμε το spa μας και ένας στα Γρεβεννά σε μια λίμνη που είναι μέσα σε δάσος. Προσπαθώντας ο ένας δράκος να εξοντώσει τον άλλον πετούσαν ότι έβρισκαν γύρω τους. Ο δικός μας πέτρες και ο Γρεβενιώτης κορμούς δέντρων. Έτσι εξηγείται πώς βρίσκονται βράχια μόνο γύρω από την λίμνη των Γρεβεννών και κορμοί δέντρων σε μια περίμετρο σχετικά κοντά από την Δρακόλιμνη. Ποιος βρήκε στόχο δεν ξέρω, αλλά είμαι σίγουρος ότι ο γιος μου ο Λάμπρος χωρίς να το καταλάβω μου έχει δημιουργήσει υποσκάπτουσα μυθαρέσκεια για τους δράκους.

Φασολάδα ούτε στην επιστροφή έφαγα γιατί είχε τελειώσει.

Η επιστροφή δεν είναι τίποτα δύσκολο. Θέλει λίγο λεπτό χειρισμό προκειμένου το εμπροσθόβαρος να μην κάνει την κατάβαση κατακόρυφη πτώση. Σαφώς ευνοούνται οι οπισθόβαροι, οι οποίοι πρώτοι θα αντικρύσουν την βρύση έξω από το Μικρό Πάπιγκο, κάτω από το ξωκλήσι με την καμπάνα που ακούγεται σαν αυτή την Ανάστασης, είτε χτυπάει είτε όχι.

Στο Μικρό Πάπιγκο τριήμερα ή Σαββατοκύριακα μετά από την κατάβαση μάλλον με την όρεξη θα μείνετε.

Όπως και η βόλτα με την μοτοσυκλέτα θα χρειαστεί λίγο βοήθεια. Όχι τίποτα σπουδαίο, απλά κάποιος πρέπει να σας βάλει στη σέλα, λόγω πιασίματος. Αν τον βρείτε αυτόν τον κάποιο πηγαίνετε στον Ελαφότοπο. Δεν έχει καμία σχέση με κανένα από τα ανεπτυγμένα Ζαγόρια. Φτάνεις από έναν δρόμο που σταματάει στον οικισμό των 40 ατόμων. Ένα από αυτά τα 40 άτομα είναι η κυρά Ελένη. Την ξέρουν όλοι στο χωριό. Μία καταπληκτική μαγείρισσα, με δικό της μικρό ξενώνα, περιποιημένη αυλή με θέα και το σπουδαιότερο με δικό της τσίπουρο. Όχι δικό της τσίπουρο σαν όλες τις ταβέρνες. Τσίπουρο από δικό της αράντιστο αμπέλι, σε δικό της καζάνι 40 κιλών, με καζανιά μονοποικιαλιακή χωρίς μελάσες και πρόσθετα (για αυτούς που ξέρουν). Πρόσφατα είδα καταχώρηση στο περιοδικό της Aegean (αεροπορική εταιρεία) για την κυρά Ελένη. Μάλλον θα την μάθουνε πολλοί, οπότε προλάβετε. Το τι και πώς ανακαλύψτε το...

Από τα Ζαγόρια τον Γυφτόκαμπο αγάπησα (και την Louis Vuitton). Κυρίως την διαδρομή και το ότι δεν ξανασυναντάς μποτιλιάρισμα μετά την Αρίστη.

Το μπάνιο στον Βοϊδομάτη αποτελεί μοναδικά ίδια εμπειρία καθώς όποια εποχή του χρόνου και να το δοκιμάσεις το νερό έχει την σαφώς σταθερή θερμοκρασία.-40οC (υπερβολή, αλλά είναι πολύ μπρρρ...).

Το σπήλαιο της Προβατίνας πάνω από τα Πάπιγκα έχει μια παράξενη ιστορία που διαδραματίστηκε την δεκαετία του 1950. Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο εμφανίστηκε ένα τάγμα ειδικών αποστολών του αγγλικού στρατού με εκπαιδευμένους σπηλαιολόγους, για να κάνει κάποιες έρευνες στο συγκεκριμένο σπήλαιο. Ανέβασαν μέσα στο σπήλαιο, που αποτελεί μάλλον το μεγαλύτερο βάραθρο της Ελλάδας, ειδικό, ιδιαίτερα βαρύ εξοπλισμό σε μια περιοχή απόλυτα δύσβατη. Μείνανε 4 χρόνια και κάθε καλοκαίρι αφού έλιωναν τα χιόνια συνέχιζαν τις έρευνές τους. Κάθε ημέρα από το δεύτερο έτος και μετά, μία ομάδα συνοδείας κατέβαζε ένα ξύλινο κιβώτιο στον καταυλισμό έξω από το Καλπάκι. Ποτέ κανείς δεν κατάλαβε και δεν έμαθε τι περιείχε το κασελάκι. Άλλοι λένε ουράνιο, άλλοι χρυσό. Το σίγουρο είναι ότι αρκετά κομμάτια του εξοπλισμού των Άγγλων βρίσκονται σε εμφανή σημεία στο σπήλαιο.

Η επιστροφή είναι καλό να φέρει στάση στην Πυρσόγιαννη. Το χωριό με τους σπουδαιότερους μάστορες πέτρας. Με ένα και μοναδικό καφενείο/εστιατόριο, που οι απανταχού δίτροχοι γίνονται δεκτοί με ιδιαίτερη περιποίηση. Αν τύχει και είναι ο Φάνης εκεί ψωνίστε από την πραμάτεια του και πιείτε τσίπουρο μαζί του.

Όλη η εκδρομή ενθουσίασε και την Louis Vuitton!!!

 

Τελευταία τροποποίηση: Παρασκευή, 20 Μάιος 2011 23:22
Παύλος

Παύλος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Περισσότερα σε αυτήν την κατηγορία: Στη Σταυρούπολη του Νέστου »