Για τον αετό του Giοvanni Ravelli
Τετάρτη, Αύγουστος 15, 2018
Greek English German
Παρασκευή, 10 Ιούλιος 2009 02:00

Για τον αετό του Giοvanni Ravelli

Αρθρογράφος: Παύλος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(35 ψήφοι)

Αετός στην μοτοσυκλετιστική ορολογία σημαίνει Moto Guzzi. Moto Guzzi σημαίνει ιστορία με ιταλικό πάθος και δίτροχο design που ξεκίνησε λίγο μετά τον 1o παγκόσμιο πόλεμο από τρεις φίλους. Ένας μηχανουργός ο Carlo Guzzi και

δύο πιλότοι αεροπλάνων, ο Giorgio Parodi και ο Giovanni Ravelli, μετά από παρότρυνση του τελευταίου, αποφάσισαν να μορφοποιήσουν την τρέλα τους για μετακίνηση χωρίς φτερά, δημιουργώντας μια μοτοσυκλετιστική επιχείρηση με έμβλημα αεροπορικό. Δυστυχώς ο εμπνευστής αυτής της ιστορίας Giovanni σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα πριν ξεκινήσουν, γεμίζοντας θλίψη από την μια τους φίλους τους, αλλά και πείσμα από την άλλη προκειμένου να δημιουργήσουν κάτι σπουδαίο όπως το φανταζόταν ο φίλος τους. Έτσι προέκυψε ο αετός σαν αέρινο σύμβολο της προσπάθειας και για να θυμίζει τους ουρανούς του Giovanni.Η πρώτη μοτοσυκλέτα ολοκληρώθηκε σχεδιαστικά δια χειρός Carlo το 1920. Επρόκειτο για την μεγάλης συλλεκτικής αξίας σήμερα Normale 500. Η πρώτη Normale παραγωγής βγήκε το 1922 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία τόσο εμπορικά, όσο και αγωνιστικά. Δεν ήταν η μοτοσυκλέτα που έφερε πάνω της τα τεχνολογικά gadgets της εποχής, αλλά μια γρήγορη για τα δεδομένα της δεκαετίας του 1920 μηχανή, με εύκολη συντήρηση και κυρίως αξιόπιστη. Ο μοτοσυκλετιστικός κόσμος αγκάλιασε την προσπάθεια των αεροπόρων και το αέρινο, ιπτάμενο σύμβολο, έγινε αμέσως συνώνυμο της μοτοσυκλετιστικής ελευθερίας δημιουργώντας φανατικούς οπαδούς. Παρά το γεγονός ότι η Normale δεν ήταν αρχικά κόκκινη, όλα τα μεταγενέστερα μοντέλα κυκλοφόρησαν στο λαμπερό κόκκινο που έγινε ταυτόσημο με τον αετό. Την επιτυχία της Normale διαδέχτηκαν η GT Tour το 1928, η Sport 15 το 1931, η καταπληκτική Condor του 1938 και η Dondolino του 1940. Για λογαριασμό του ιταλικού στρατού σχεδιάστηκαν τα οχήματα 3Χ3 με τον κινητήρα των 750 cc, ο οποίος αργότερα φορέθηκε και σε πολιτικές εκδόσεις. Το 1935 έρχεται η σπουδαία διάκριση της κατάκτησης του Isle of Man με οδηγό τον Stanley Wood. Ήταν η πρώτη φορά που μετά από 24 χρόνια δεν ήταν εγγλέζικη η μοτοσυκλέτα που κέρδιζε τον αγώνα.

Η δεκαετία του 1950 χαρακτηρίζεται για την Moto Guzzi ως η δυναμικότερη και παραγωγικότερη στην διάρκεια του αιώνα μας. Κυκλοφορώντας το Falcone, που ήταν βασισμένο ιδεολογικά και συναισθηματικά στο Normale, γράφτηκε η ιστορία του μακροβιότερου μοντέλου της, όχι σαν όνομα αλλά ως μηχανή που κυκλοφόρησε για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 20 ετών χωρίς αλλαγές παρά μόνο με κάποια face lifting. Το τελευταίο Falcone παραγωγής βγήκε το 1976. Στην δεκαετία του 1960 έκανε την εμφάνισή της η V7. Πρόκειται για την μηχανή που καθιέρωσε στο μυαλό όλων την Moto Guzzi ως την εταιρεία κατασκευής μεγάλου κυβισμού μηχανών. Δύο ακόμη εκδόσεις που γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία ήταν η V7 Sport και η V7 Special. H μοτοσυκλέτα μέσα από την οποία όμως γνώρισαν οι νεότεροι την Moto Guzzi ήταν η Le Mans. Μια εκπληκτική sportser με καινοτομίες και τεχνολογία μοναδική. Από 850cc είχε δημιουργήσει ένα πραγματικά εκπληκτικό για την εποχή δίτροχο, το οποίο δεν είχε πέσει στο λάθος των ιαπωνικών ανταγωνιστών να κυνηγήσει απλά την ιπποδύναμη, αλλά να δημιουργήσει ένα ιδιαίτερα ομοιογενές σύνολο, που και έστριβε και σταματούσε.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 το εργοστάσιο της Guzzi απαριθμεί 1.500 άτομα περίπου. Οι γραμμές παραγωγής πολλές, οι ιδέες ακόμη περισσότερες, αλλά και τα οικονομικά προβλήματα μεγάλα μετά την εμφάνιση των Ιαπώνων με τιμές αντίστοιχες των κινεζικών σήμερα. Μην έχοντας άλλη επιλογή η διοίκηση κηρύττει την εταιρεία υπό πτώχευση και περνάει το 1973 στα χέρια του αργεντινού Alejantro De Tomaso. Οι οπαδοί του αετού εναπόθεσαν τις ελπίδες τους για επενδύσεις και εκ νέου ανάπτυξη στα κεφάλαια του αργεντινού, που από ότι αποδείχτηκε όμως δεν υπήρχαν και οι ελπίδες έμειναν ελπίδες. Στην δύσκολη δεκαετία του 1970 η εταιρεία συντηρήθηκε κυρίως από τις πωλήσεις του V7 στην αμερικανική αγορά και πολλοί αναρωτιόντουσαν πώς μια εταιρεία που χρεοκοπεί και παραπαίει καταφέρνει να κυκλοφορήσει ένα δίτροχο σαν το Le mans. Η βελτίωση και η ανάπτυξη του Le Mans οφείλεται κυρίως σε έναν οπαδό, ερασιτέχνη, αγωνιζόμενο, μηχανικό τον John Wittner. Δυστυχώς όποιες προσπάθειες έγιναν την δεκαετία του 1970 δεν κατάφεραν να καταστήσουν την Guzzi υγιή.

Οι δεκαετίες 80 και 90 δεν έχουν καμία σχέση με το ένδοξο παρελθόν του αετού. Ο αετός σήμερα βρίσκεται υπό την κυριότητα της Aprilia και τα βήματα που γίνονται μπορούμε να πούμε ότι ναι μεν είναι αργά, αλλά είναι σταθερά. Μακάρι να ξαναγεμίσουν οι δρόμοι αετούς.

Τελευταία τροποποίηση: Κυριακή, 29 Νοέμβριος 2009 20:42
Παύλος

Παύλος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.