Σάββατο, Οκτώβριος 20, 2018
Greek English German
Τετάρτη, 22 Οκτώβριος 2014 20:51

Moto Morini: Μια πλούσια ιστορία

Αρθρογράφος: Παύλος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(18 ψήφοι)

Η Ιταλία έχει την δική της πλούσια μοτοσυκλετιστική ιστορία που σήμερα ουσιαστικά συνεχίζουν η Ducati (η οποία όμως ήδη πέρασε σε γερμανικά χέρια) και ο όμιλος Piaggio (που υπό την σκέπη του μάζεψε όσες περισσότερες ιταλικές φίρμες μπόρεσε). Ξεχωριστή θέση στην ιταλική εγκυκλοπαίδεια της μοτοσυκλέτας κατέχει η MotoMorini. Μια εταιρεία συνιφασμένη με το ιταλικό ταπεραμέντο, την γρήγορη οδήγηση και το απόλυτο φινίρισμα. Η πραγματική της αρχή προσδιορίζεται στις 22 Δεκεμβρίου 1898, ημερομηνία γέννησης του AlfonsoMorini, στην Μπολόνια.

Ο Alfonso μεγάλωσε στην περίοδο που τα μηχανοκίνητα ποδήλατα είχαν αρχίσει να εξαπλώνονται στην αναπτυγμένη υφήλιο και οι δρόμοι της Ιταλίας έσφυζαν από την πρώτη μηχανοκίνητη δράση. Σε ηλικία 16 ετών είχε ήδη αποκτήσει έναν χώρο σαν συνεργείο όπου επισκεύαζε τα μοτοποδήλατα της εποχής, κάτι που όμως διακόπηκε σύντομα από την έναρξη του α’ Παγκόσμιου Πολέμου. Μπορεί να διακόπηκε η εξέλιξη του συνεργείου εξαιτίας του πολέμου, όχι όμως και η σχέση του με τα δίτροχα αφού κατατάχθηκε στην 8η Μοτοσυκλετιστική Μονάδα της Πάντοβα. Την θητεία του κατά την διάρκεια του πολέμου την εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο κερδίζοντας σημαντική γνώση πάνω στους κινητήρες και στην τεχνολογία των μοτοσυκλετών.

Μετά την λήξη του πολέμου συνέχισε να επισκευάζει μοτοσυκλέτες και η φήμη του ως μηχανικός είχε αρχίσει να εξαπλώνεται σε ολόκληρη την Ιταλία. Το 1925 ο MarioMazzetti που είχε σημαντική εμπλοκή με τους αγώνες, πρόσεξε την ποιότητα της δουλειάς του AlfonsoMorini και του ζήτησε να του φτιάξει με δικιά του χρηματοδότηση μια μοτοσυκλέτα δίχρονη 125cc αποκλειστικά για αγωνιστική χρήση. Το MM125 ήταν το πρώτο μηχανάκι που σχεδίασε ο Morini από λευκό χαρτί, το κατασκεύασε και το έτρεξε ο ίδιος σε αγώνες με απόλυτη επιτυχία. Οι δύο τους σαν ομάδα MM γνώρισαν μεγάλες επιτυχίες κατακτώντας έξι ρεκόρ στην φημισμένη πίστα της Monza κατά τη διάρκεια του GrandPrix των Εθνών.

Η ομάδα δούλευε τέλεια, οι επιτυχίες και τα βάθρα τους άνοιγαν συνέχεια την όρεξη. Ο Morini θέλοντας να ανεβάσει τον πήχη ακόμη περισσότερο, αποφασίζει να σχεδιάσει έναν παντελώς νέο δίχρονο κινητήρα 175cc, με πολλές καινοτομίες και κατά κοινή ομολογία μπροστά από την εποχή του. Γεννιέται λοιπόν το ΜΜ175 που το 1933 βάζει την ΜΜ στο πάνθεον των παγκοσμίων ρεκόρ ταχύτητας με 162χλμ/ώρα.

Το 1937 τα δύο Μ της MoriniMazzetti χωρίζουν, η φήμη όμως της ομάδας είναι μεγάλη και παρά το γεγονός ότι ο καθένας πήρε το δρόμο του, υπήρχαν προτάσεις συνεργασίας και για τους δύο. Ο Morini τότε αλλάζει παντελώς την επιχειρηματική του δράση, εγκαταλείπει τα δίτροχα και τους αγώνες και εστιάζει στην κατασκευή 350cc και 500cc τρίτροχων οχημάτων. Ήταν η εποχή που για πρώτη φορά σαν φίρμα ακούγεται το όνομα ‘MotoMorini’ σε οχήματα παραγωγής. Η Ιταλική κυβέρνηση ενθάρρυνε και χρηματοδοτούσε την κατασκευή και πώληση των τρίτροχων οχημάτων εργαλείων δουλειάς όπως του Morini. Με κρατική επιχορήγηση σχεδίασε το φημισμένο MotoMoriniM610 το οποίο ήταν ένα από τα πιο προηγμένα οχήματα της εποχής παρουσιάζοντας για πρώτη φορά το αρθρωτό ημιαξόνιο.

Το εργοστάσιο του Morini πήγαινε αρκετά καλά και οι πωλήσεις των τρίτροχων έδειχναν να έχουν προοπτική, καθώς ήταν εργαλεία σκληρής χρήσης, σχετικά οικονομικά στην κτήση και την συντήρηση και μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ακόμη και σαν οικογενειακά οχήματα μεταφοράς. Ο β΄ παγκόσμιος πόλεμος όμως διέκοψε την παραγωγή των Morini, επιτάχθηκε το εργοστάσιο από την Ιταλική κυβέρνηση και υποχρεώθηκε η εταιρεία να κατασκευάζει αεροναυτικά υλικά. Το εργοστάσιο ανατινάχθηκε και καταστράφηκε εξ ολοκλήρου από τις συμμαχικές δυνάμεις το 1943.

Μετά το τέλος του πολέμου, το 1946 και έχοντας εξασφαλίσει χρηματοδότες για μια νέα προσπάθεια χάριν της προπολεμικής του φήμης ως σχεδιαστής και μηχανικός, στήνει νέο εργοστάσιο με έδρα το ViaBerti στην Μπολόνια. Η πρώτη μεταπολεμική κατασκευή της Morini είναι δίτροχη, sport και έχει εμφανείς αγωνιστικές φιλοδοξίες. Η Τ125, μια τριτάχυτη, μονοκύλινδρη, δίχρονη, μεσουράνησε σε όλους τους αγώνες ελαφρών μοτοσυκλετών από το 1947 έως το 1952, σε ιταλικό και διεθνές επίπεδο ανταγωνισμού. Με οδηγούς τους RaffaeleAberti και EmilioMendogni απέκτησε η Morini μια ιδιαίτερη σχέση με το 1ο σκαλί του βάθρου.

Το 1953 ξεκινάει η παραγωγή ενός τετράχρονου κινητήρα 175cc. Ο κινητήρας αυτός αποτέλεσε την βάση για πλήθος από διάφορα μοντέλα τα επόμενα χρόνια. Ο κόσμος λάτρεψε τον συγκεκριμένο κινητήρα λόγω της απλότητάς του και της αξεπέραστης για τα δεδομένα της εποχής αξιοπιστίας του. Σε πρώτη φάση κυκλοφορούν δύο μοντέλα. Το Turismo και το Settebello. Το Settebello συνεχίζοντας την αγωνιστική δράση του Τ125, κέρδισε σε πολλούς αγώνες στην Ευρώπη, καταξίωσε το όνομα του ιταλικού εργοστασίου και οι επιτυχίες του στερέωσαν για τα καλά το αγωνιστικό υπόβαθρο της MotoMorini.

Την επόμενη χρονιά, το 1954, κυκλοφορούν το 175 GrandTurismo, to 175 Settebello και το 175 Rebello. Το Seteebelo και το Rebello κερδίζουν γρήγορα την φήμη των τέλειων μοτοσυκλετών, αποκτούν μυθικό status και αξιοσημείωτη ζήτηση, τόσο για μη επαγγελματική αγωνιστική όμως χρήση όσο και για πολιτική. Τo 1955 φαινόταν ότι το Rebello ήταν απλώς ανίκητο. Κερδίζοντας σε μια σειρά Ιταλικών αγώνων και κατακτώντας κορυφαίες διακρίσεις και ολοκληρωτικές νίκες σε όλους σχεδόν τους αγώνες αντοχής μεγάλων αποστάσεων, γίνεται ο πιο αξιόπιστος αγωνιστικός δίτροχος μύθος της δεκαετίας του ’50.

Η φήμη εξαπλώνεται, η ζήτηση αυξάνεται, οι σχεδιαστές δουλεύουν ακατάπαυστα, το εργοστάσιο γνωρίζει ημέρες δόξας και αμέσως μπαίνουν στην παραγωγή ακόμη δύο επιτυχημένα μοντέλα των 175cc το 175 Supersport και το 175 Briscola.

Το 1956 είναι η χρονιά που τελειώνει η καριέρα του μοντέλου που στήριξε την ανάπτυξη του εργοστασίου τα δέκα μεταπολεμικά χρόνια. Το Τ125 βγαίνει εκτός παραγωγής και αντικαθίσταται από ένα ακόμη αξιοσημείωτο μοντέλο το τετράχρονο 98ccSbarazzino, που επίσης θα μείνει στην παραγωγή για μια δεκαετία.

Οι αγωνιστικές επιτυχίες είναι διαδοχικές και πολλές. Οι πωλήσεις πηγαίνουν από το καλό στο καλύτερο. Η εταιρεία είναι εύρωστη, οπότε και λαμβάνεται η μεγάλη απόφαση για εμπλοκή στα GP. Παρά το γεγονός ότι ο Morini λειτουργούσε πλέον εποπτικά στην δημιουργία των νέων μοντέλων, η πρόκληση είναι μεγάλη για αυτόν και αναλαμβάνει προσωπικά τον σχεδιασμό και την κατασκευή της νέας Morini 250GP. Με βοηθούς τον DanteLambertini και τον NeroBiavati κατάφεραν να φτιάξουν το ταχύτερο μονοκύλινδρο στον κόσμο, κάτι που επιβεβαιώθηκε με την επικράτησή της το 1958 στο GP του γρηγορότερου σιρκουί του κόσμου που ήταν η Monza.

Την επόμενη χρονιά ήρθε ακόμα μια μικρή και φιλική μοτοσυκλέτα, το Corsaro 125, που είναι ίσως και η γνωστότερη από τα κλασικά Morini.

Οι επιτυχίες της Morini στο αγωνιστικό κομμάτι είναι αδιαμφισβήτητες και η κυριαρχία της κοινά αποδεκτή. Με οδηγούς τον TarquinioProvini και τον GiacomoAgostini σαρώνουν τα βάθρα των αγώνων μέχρι το 1964.

Η δεκαετία του 60 ήταν η καλύτερη για την Morini. Ηταν η εποχή που μετακόμισε στην Αμερική και πούλησε σημαντικό αριθμό μοτοσυκλετών όμοιων με τα μοντέλα που είχαν διατεθεί και στην Ευρώπη, τροποποιώντας όμως τα ονόματά τους ώστε να μπορούν να προσαρμοστούν στην νέα αγορά. Στην περίοδο αυτή έχουμε έναν καταιγισμό μοντέλων και ονομάτων όπως Sbarazzino 100, Corsaro 125, VeloceCompetition, VeloceSportLusso, VeloceSuperSport, VeloceCountry και VeloceRegolarita. Ολη η παραγωγή των Corsaro ανέβηκε το 1964 στα 150cc.

Το Regolarita ήταν άλλη μια επιτυχία που οφειλόταν στην διορατικότητα του γερασμένου πλέον AlfonsoMorini. Βλέποντας τον ανταγωνισμό στα σιρκουί να γιγαντώνεται με την είσοδο των γιαπωνέζων κατασκευαστών και θέλοντας να διατηρήσει το καλό αγωνιστικό όνομα της εταιρείας του, εμπλέκεται στους χωμάτινους αγώνες και το enduro. Το Regolarita σύντομα κυβερνάει στο χώρο του offroad στην Ευρώπη και προσφέρει στην Morini σημαντικά πρωταθλήματα, κερδίζοντας ακόμη και τον Διεθνές 6ημερο αγώνα Enduro στη Σουηδία που αποτελούσε την απόλυτη δοκιμασία.

Το 1969 τελείωσε η ιστορικότερη περίοδος της Morini με τον θάνατο του εμπνευστή και ιδρυτή της AlfonsoMorini στην ηλικία των 71 ετών. Το κενό που αφήνει είναι πολύ μεγάλο και η κόρη του GabriellaMorini που αναλαμβάνει την ιδιοκτησία και διαχείριση της εταιρείας θα συναντήσει σύντομα μεγάλα προβλήματα. Μέχρι τότε η Mοrini επιβίωσε όλα τα χρόνια χάρη στο ότι πάντοτε βρισκόταν ένα βήμα μπροστά από τον ανταγωνισμό. Τώρα ο ανταγωνισμός είχε θεριέψει, ο διορατικός παππούς, έμπειρος επιχειρηματίας και σπουδαίος μηχανικός Morini δεν υπήρχε και η Gabriella αδυνατούσε να βρει λύσεις που θα διατηρούσαν το μέγεθος της εταιρίας και θα συνέχιζαν την ανάπτυξή της.

Την λύση σε αυτή την σύντομη μίζερη περίοδο έδωσε η πρόσληψη του χαρισματικού μηχανικού FrancoLambertini. Την δεκαετία του 70 διαδραματίστηκε η δεύτερη σπουδαία συνέχεια στην ιστορία της Morini, με τον Lambertini να τραβάει τον δικό του δρόμο σε καινοτομίες και παραγωγικές πρωτοτυπίες. Βάζει ‘flathead” κινητήρα στο Regolarita, σχεδιάζει το CorsaroSuperScrambler με τηλεσκοπικό υδραυλικό πιρούνι και η εταιρεία πραγματοποιεί πωλήσεις και αρχίζει να ξεφεύγει από την δύσκολη διετία.    

Έχοντας εξασφαλίσει πόρους για ανάπτυξη ο Lambertini ξεδιπλώνει την ιδιοφυία του, με την δημιουργία του γνωστού V-twin κινητήρα MotoMorini. Αυτή η επαναστατική σχεδίαση ήταν ανέξοδη κατασκευαστικά, ιδιαίτερα συμφέρουσα στην παραγωγή, είχε βελτιωμένη ισχύ και οικονομία καυσίμου. Το πρώτο μοντέλο με αυτόν τον κινητήρα είναι το θρυλικό Morini 3 ½ Strada. Ακολούθησε το sport μοντέλο το 1974 με αυξημένη ισχύ, χαμηλό τιμόνι και μικρότερο κάθισμα. Η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα κέρδισε τον ειδικό τύπο της εποχής, τα testsreviews ήταν το ένα καλύτερο από το άλλο και σύντομα έγινε μια από τις πιο περιζήτητες μοτοσυκλέτες της εποχής.

Δυστυχώς την επιτυχία του πρώτου 3 ½ δεν είχαν τα παράγωγα μοντέλα του που κατασκευάστηκαν τα επόμενα χρόνια. Αν εξαιρεθεί το Kanguro που ήταν η adventure πρόταση της εταιρείας και πραγματοποίησε έναν ικανοποιητικό αριθμό πωλήσεων, όλες οι υπόλοιπες δημιουργίες της Morini δεν μπόρεσαν να σταθούν απέναντι στον ανταγωνισμό.

Το 1977 ανεβάζει τον V-twin κινητήρα στα 500cc παράγοντας παράλληλα και πιο sport μοντέλα. Το 1981 προσθέτουν 6τάχυτο κιβώτιο φτιάχνοντας έτσι την πιο δυνατή και πιο γρήγορη μοτοσυκλέτα παραγωγής στην ιστορία της Morini. Ο κινητήρας ταιριάζει ακόμα και σε μια off-road και στέκεται άξια σε αρκετούς αγώνες της εποχής. Είναι το γνωστό Camel 500 με αρκετές επιτυχίες σε αγώνες, αλλά όχι και σε πωλήσεις.

Η δεκαετία του 1980 ήταν η χειρότερη για την Morini. Παρά το προβλήματα κρατήθηκε στην δεκαετία του 70, αλλά πλέον είχαν τελειώσει οι άσσοι από το μανίκι. Η GabriellaMorini παίρνει την μεγάλη απόφαση και μεταβιβάζει την εταιρεία στην Cagiva. Η οικογένεια Castiglioni κατέχει και διαχειρίζεται την ομάδα Cagiva και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και εκτός από την Morini αγοράζει και τις Ducati και MVAgusta. Ο αρχιμηχανικός της MoriniFrancoLambertini θεωρεί λανθασμένα ότι η οικογένεια Castiglioni θα διαθέσει τα απαραίτητα κεφάλαια για μια πολύ καλή νέα πρόταση για κινητήρα V-twin που είχε ετοιμάσει, οπότε ο νέος κινητήρας δεν βλέπει ποτέ τα φώτα της παραγωγής. Απεναντίας το 1988, η Cagiva παρουσιάζει την Dart 350 και 400. Ένα μοντέλο με τον παλιό κινητήρα της Morini σε ένα σασί CagivaFreccia, το οποίο αποτυγχάνει οικτρά και σε συνδυασμό με την αποχώρηση του Lambertini οδηγεί στη οριστική διάλυση του μοτοσυκλετιστικού τμήματος της Morini.

Το 1996 η Cagiva αποφασίζει να πουλήσει το όνομα MotoMorini. Η TexasPacificGroup που αγοράζει την Ducati, προσφέρει και ένα πολύ τίμημα για το όνομα της Morini. Η TPG ενδιαφερόταν μόνο για την Ducati, με αποτέλεσμα το όνομα της Morini να μαραζώνει περιμένοντας κάποιον να το αναβιώσει.

Τον Απρίλιο του 1999, η οικογένεια Morini ξαναγοράζει την κυριότητα του ονόματος και τα δικαιώματα για την παραγωγή μοτοσικλετών MotoMorini. Ο ανιψιός του AlfonsoMorini γίνεται ο επικεφαλής της εταιρείας, MoriniFrancoMotoriSpA, η οποία εξαγοράζει την MotoMorini.

Το νέο εργοστάσιο εγκαταστάθηκε στο CasalecchiodiReno και η πρώτη μοτοσυκλέτα που θα βγεί είναι η Corsaro 1200. Όλα τα μοντέλα βασίζονται κυρίως πάνω στον κινητήρα, των 1187c.cBialberoCorsaCorta 87 ° V-Twin που παράγεται από την MotoMorini. Η γραμμή περιλαμβάνει το Corsaro 1200, το 9 ½, 1200 Sport, το CorsaroAvio, το Corsaro 1200 Veloce, το Granpasso και το Scrambler. Η διαφορετικότητα είναι εύκολα αναγνωρίσιμη όταν βλέπεις όλα τα μοντέλα μαζί, για παράδειγμα, η CorsaroVeloce έχει κατασκευαστεί καθαρά για με 140HP, ενώ το Granpasso για τις σφιχτές στριφτερές ορεινές διαδρομές.

Δυστυχώς, η νέα προσπάθεια όμως δεν ελκύει αγοραστές και η εταιρεία MotoMorini καταθέτει φάκελο για πτώχευση το Σεπτέμβριο του 2009.

Στο όνομα όλης της ιστορίας της εταιρείας, στην ομορφιά, το πάθος, την παρουσία καθώς και την αγνή θέληση να κατασκευαστούν κάποιες από τις καλύτερες μοτοσυκλέτες, θέλουμε και μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα συνεχίσουν να επιβιώνουν και- γιατί όχι -να ευημερήσουν και πάλι στο μέλλον!

Τελευταία τροποποίηση: Τρίτη, 30 Νοέμβριος 1999 02:00
Παύλος

Παύλος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.