Τετάρτη, Δεκέμβριος 12, 2018
Greek English German
Πέμπτη, 22 Νοέμβριος 2012 21:29

Στα ορεινά των Γρεβενών

Αρθρογράφος: Παύλος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(18 ψήφοι)

Όσο περισσότερο ταξιδεύω στην Ελλάδα, τόσο περισσότερο με εκπλήσσει. Κάθε φορά κάτι διαφορετικό, όχι απαραίτητα πρωτόγνωρο, αλλά σίγουρα μη αναμενόμενο. Ξεκινάω λοιπόν από το τέλος, για τις δύο ημέρες μιας σύντομης εξόρμησης στα δασοβραχοβούνια του Νομού Γρεβενών. Έχοντας ταξιδέψει πωλύ (με ω λόγω μεγέθους…) στα ελληνικά βουνά, περίμενα...

...την πολύχρωμη φθινοπωρινή παλέτα του δάσους, την αναζωογονητική εισπνοή καθαρού οξυγόνου και την ευεργετική μοναξιά, γιατί ποιος πάει φθινόπωρο στο βουνό; Από τα παραπάνω βέβαια τελικά μόνο οξυγονώθηκα, καθώς με πολύ προσπάθεια και κόπο κατάφερα να χαθώ από το πλήθος κυνηγών, που είχαν κατακλύσει κάθε στροφή, ξενώνα και ταβέρνα του βουνού. Αλλά ούτε την φθινοπωρινή παλέτα του δάσους απόλαυσα αφού με αυτές τις ζέστες τα δέντρα νομίζουν ότι ακόμη είναι Αύγουστος και διατηρούν το θερινά μοδάτο πρασινάκι τους (φθινόπωρο έχει μόνο το χιονοδρομικό που πέρσι τέτοια εποχή είχε 1 μέτρο χιόνι).

Το ίδιο και οι αρκούδες που δεν λένε να πάνε για ύπνο. Το ίδιο και τα μανιτάρια που δεν λένε να βγουν παρά το γεγονός ότι αποτελούσαν έναν από τους βασικούς λόγους επιλογής του συγκεκριμένου προορισμού (1.400 είδη μανιταριών έχουν ταυτοποιηθεί στην συγκεκριμένη περιοχή). Τι ήταν λοιπόν αυτό που δεν περίμενα και χαρακτήρισε την εξόρμηση; Οι δρόμοι…ευχαριστήθηκα οδήγηση όσο λίγες φορές. Ειδικά τις ώρες που οι κυνηγοί ήταν σε καρτέρια και τα τζιπάκια τους άραζαν κάτω από τα έλατα. Εξαιρετική ασφαλτάδα και προκλητικές στροφές που εμβολίζουν ένα τοπίο πλούσιο, υγιές, πραγματικά γήινο! Με το μεγαλύτερο μέρος του οδικού δικτύου να έχει ασφαλτοστρωθεί και διανοιχτεί την τελευταία δεκαετία και χωρίς να έχει καταπονηθεί από βαριά ή πολλά φορτία, βρίσκεται σε σπάνια για την Ελλάδα κατάσταση. Υπάρχουν βέβαια και οι καθιζήσεις κυρίως λόγω του πλούσιου υδροφόρου ορίζοντα, αλλά αυτά τα συναντάς ακόμη και στις Άλπεις…


Τα Γρεβενά από την Θεσσαλονίκη κανονικά είναι 90΄λεπτά δρόμος. Αν βιάζεσαι όμως η συγκεκριμένη ασφαλτάδα επιτρέπει γλυκόγκαζα και μπορεί άνετα να γίνει σε 60΄λεπτά. Βαρετή Εγνατία μέχρι απελπισίας και αναγκαίο κακό, με αίσθηση ανακούφισης την στιγμή που την αφήνεις και στρίβεις για Βασιλίτσα. Αλλαγή τοπίου, ατμόσφαιρας και θερμοκρασίας. Σφίγγει λιγάκι η δροσιά αλλά σε λογικά και ζητούμενα μεγέθη. Αρχίζουν οι ανηφόρες και παίρνεις την πρώτη αίσθηση του ιδιαιτέρως χρωματιστού και μυρωδάτου ελληνικού βουνού. Πολυχρωμία και καθάριες κορυφογραμμές συνεχιζόμενες, τεμνόμενες, παράλληλες, λες και θέλουν να χωθούν  στον ουρανό. Κι αν όλα αυτά κάποιος τα βρίσκει συνηθισμένα σε όλα τα ελληνικά βουνά δεν είναι έτσι. Κάθε ένα έχει την δικιά του ταυτότητα και τον δικό του ξεχωριστό τρόπο προσέγγισης του κινούμενου επισκέπτη. Το συγκεκριμένο τμήμα του βουνού πχ δεν το θεωρείς άγριο, δεν σε τρομάζει και δεν σε καθηλώνει. Σε ρουφάει…μέσα του. Και είναι αναπάντεχα μεγάλο. Τα χωριά αρχίζουν να ξεδιπλώνονται το ένα μετά το άλλο και θέλεις πραγματικά να χαθείς. Είναι πολύ εύκολο να χαθείς, αλλά όπου και να καταλήξεις εύκολα ξεχνάς ότι χάθηκες και είναι σα να έψαχνες το συγκεκριμένο μέρος.


Σε αυτές τις σύντομες δύο ημέρες ανακάλυψα κυρίως τα Κουπατσοχώρια και προτίμησα να αφήσω τα Βλαχοχώρια για την επόμενη φορά. Τα Βλαχοχώρια είναι αυτά που βρίσκονται στα υψηλότερα υψόμετρα, ενώ τα Κουπατσοχώρια είναι τα χαμηλά. Ανακάλυψα λοιπόν το Ζιάκα, τη Λάβδα, το Σπήλαιο, την Αετιά, τους Φιλιππαίους και τους… Γρεβενιώτες. Άνθρωποι ντρόμπροι, γκουρμέδες, με όρεξη για κουβέντα, σε άλλους ρυθμούς και εξωπραγματική ζωντάνια. Αυτά σίγουρα εκτίμησε η Βασίλισσα της Ισπανίας και γευμάτισε ένα καλοκαιρινό μεσημέρι με όλη την κουστωδία στην απόμερη Αετιά και στην εκπληκτική ταβέρνα Τσιούργακα του Στέργιου και του Γιώργου. Φεύγοντας μάλιστα η αυτού μεγαλειότης πήρε μαζί της και 10 κιλά εξαιρετικό ντόπιο ξινοτύρι, παράδειγμα που το ακολούθησα πιστά…


Το βουνό δεν είναι μόνο η πατρίδα της αρκούδας, αλλά και των αγριογούρονων και των αρνιών και των μανιταριών. Με λίγα λόγια θα βρεις πολύ εύκολα να φας οικολογικά, καλά και σίγουρα όχι ελαφριά…Το τσιπουράκι είναι σε όλα τα τραπέζια ταβερνών και σε όλους τους ξενώνες σε πρώτο ρόλο. Τα καταλύματα σκαρφαλωμένα σε ραχούλες και πλαγιές, πάρα πολλά και μεγάλης ποικιλομορφίας. Υπάρχουν τα απλά ενοικιαζόμενα των 20€ την βραδιά μέχρι και ξενοδοχείο 5 αστέρων με τιμές γύρω στα 120€ την βραδιά (να σημειωθεί ότι μιλάμε για περίοδο εκτός σαιζόν) με την πλειονότητα των επιλογών να βρίσκεται κάπου εκεί στα 30 με 50 € την βραδιά.

Και μερικά αξιοσημείωτα…

Ο συγκεκριμένος ορεινός όγκος διαθέτει πολλά και καθαρά νερά. Όρεξη για περπάτημα και ποταμίσιες βουτιές να υπάρχει.

Οι διαδρομές που έκανα μου έδωσαν την εντύπωση τριών τεμνόμενων κύκλων, κάτι σαν το επάνω μέρος του σήματος της Audi Ducati…

Εξαιρετικές οι ασφαλτάδες αλλά αν το μηχανάκι έχει δυνατότητα και για βατά χώματα, τότε μιλάμε για τον παράδεισο.

Οι αρκούδες στην περιοχή δεν είναι μόνες τους. Έχουν και τους λύκους για παρέα. Λίγες ημέρες πριν μια αρκούδα ξεκίνησε να τρώει ένα άλογο και το αποτελειώσαν οι λύκοι. Έτσι λέγανε τουλάχιστον αυτοί που έχασαν το άλογο…

Εξαιρετικό χιονοδρομικό κέντρο η Βασιλίτσα, ακόμη και χωρίς χιόνι…

Από την Σαμαρίνα έχει φτιαχτεί νέος δρόμος για Πεντάλοφο, Νεάπολη. Πολύ ενδιαφέρον…Ακόμη ένας κύκλος!

Τελευταία τροποποίηση: Κυριακή, 25 Νοέμβριος 2012 10:47
Παύλος

Παύλος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Περισσότερα σε αυτήν την κατηγορία: « Με off χαρακτήρα στα μεταλλεία του Χολομώντα