Παρασκευή, Σεπτέμβριος 21, 2018
Greek English German
Πέμπτη, 22 Σεπτέμβριος 2011 19:38

Γυναίκες & Μοτοσυκλέτα (ή και το αντίστροφο)

Αρθρογράφος: Αναστασία
Βαθμολογήστε το άρθρο
(32 ψήφοι)

Όταν ακούς συνήθως αυτόν τον συνδυασμό σου έρχονται στο μυαλό (στο ανδρικό κυρίως και μόνο) εικόνες με καλλίγραμες γυναίκες σε αισθησιακές πόζες πάνω σε μοτοσυκλέτες, «ντυμένες» με τα απολύτως απαραίτητα. Δεν θα περιγράψω φυσικά αυτές τις εικόνες, αλλά την προσωπική μου εμπειρία όχι ως αναβάτης αλλά ως συν-αναβάτης. Δεν φοβόμουν ποτέ τις μοτοσυκλέτες, όπως συμβαίνει σε πολλές γυναίκες...

...(και σε πολλούς άνδρες, μη ξεχνιόμαστε). Αντιθέτως, όταν ήμουν μικρή και καθόμουν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου του πατέρα μου και μας προσπερνούσαν στο δρόμο μηχανές με οδηγούς και συνοδηγούς πλήρως εξοπλισμένους, σκεφτόμουν τι ωραία να έκανα κι εγώ κάποτε ντυμένη έτσι μια εκδρομή! Βασικά, ενθουσιάστηκα με το outfit περισσότερο... Όταν μεγάλωσα την έκανα τη βόλτα, όχι βέβαια με το «ονειρεμένο outfit», γιατί πολύ απλά η βόλτα έγινε εντός πόλης, φορώντας όμως κράνος.

Ήρθε κάποτε η στιγμή και μου πρότειναν μια βόλτα εκτός πόλης. Στην αρχή προβληματίστηκα. Αφού είχα κάνει ήδη το test drive με τον υποψήφιο οδηγό σε μια σύντομη διαδρομή εκτός πόλης και εφόσον διαπίστωσα πως ήταν στα μέτρα μου, δέχτηκα με ενθουσιαμό. Τι εννοώ «στα μέτρα μου»: δεν έτρεχε ιδιαίτερα, ήταν σταθερός στην οδήγηση, δεν έκανε απότομες και επικίνδυνες προσπεράσεις, και φυσικά ήταν και το ντύσιμο.

Η πρώτη μου εμπειρία δεν ήταν αυτή που περίμενα. Η μηχανή ήταν ωραία, σε μπλε ρουά μεταλλικό χρώμα, μεγάλη, (και σε κυβισμό και σε μέγεθος) ο οδηγός ο καλύτερος, αλλά η σέλα... Αχ! Εκεί δυσκολεύτηκα πολύ! Ήμουν ψηλότερα από τον οδηγό, στην κατηφόρα και στις στροφές γλιστρούσα επάνω του (αυτό ήταν πολύ καλό βέβαια), αλλά λόγω της ταχύτητας νόμιζα πως το κεφάλι μου θα ξεκολούσε από το λαιμό και θα πετούσε στον αέρα. Τέτοιο στροβίλισμα! Ούτε ελατήριο να είχα στο λαιμό μου.

Τι να κάνω όμως, να αρχίζω να γκρινιάζω από την πρώτη βόλτα; Φυσικά ενημέρωσα τον οδηγό πως η σέλα δεν είναι και τόσο βολική... ξέρετε, με εκείνο τον τρόπο που περιγράφεις στον άλλο κάτι που ενώ δεν σου πολυάρεσε, το παρουσιάζεις σαν να σου άρεσε, αλλά για να γίνει καλύτερο θα έπρεπε να γίνει έτσι κ.λπ., κ.λπ., ξέρετε, με τον γυναικείο τρόπο...

Δεν ήταν όμως η σέλα το μοναδικό μειονέκτημα. Άντε και αλλάξαμε μηχανή (γιατί έχουμε και άλλες επιλογές), τα πράγματα μου για το ταξίδι πού θα χωρέσουν; Για ένα Σαββατοκύριακο χωράνε, αλλά για παραπάνω; Αυτά τα ερωτήματα μου γεννήθηκαν όταν πρωτοαντίκρυσα τις μπαγκαζιέρες της μηχανής όπως και αυτά που ακολουθούν. Τι θα πρωτοχωρέσει εδώ μέσα; Το σεσουάρ με το νεσεσέρ, ή τα παπούτσια; Και τα ρούχα; Σε όλα τα παραπάνω η απάντηση ήταν μία: «Μόνο τα απαραίτητα, τίποτε περιττό». Τι εννοείς δηλαδή τίποτε περιττό, να μην έχω δυνατότητα επιλογής για την παραλία ή για το βράδυ; Συζητάω με μια φίλη μου για τον περιορισμό χώρου και κατά συνέπεια επιλογών ρουχισμού υποδημάτων και λοιπών αξεσουάρ. «Άρχισε να μαζεύεις δείγματα από σαμπουάν, αφροντούς, κρέμες σώματος» μου λέει. Η ιδέα της αποδείχθηκε πολύ σωστή και πολύ πρακτική, τα υπόλοιπα όμως;

Η συγκεκριμένη σέλα που προανέφερα, δεν στάθηκε εμπόδιο στο να συνεχίσω την εμπειρία μου ως συν-αναβάτης. Οι βόλτες συνεχίστηκαν, δηλαδή οι εκδρομές και οι βόλτες γίνονται αποκλειστικά πλέον με τη μοτοσυκλέτα. Οφείλω να ομολογήσω πως οι εκδρομές και οι βόλτες με τις μοτοσυκλέτες παλαιότερων ετών, τριακονταετίας και βάλε, υπήρξαν πιο άνετες και ξεκούραστες. Αυτές δεν ήταν σέλες αλλά πολυθρόνες! Απορώ γιατί τις κατασκευάζουν τώρα έτσι, στενές, υπερυψωμένες και από σκληρό υλικό. Πιθανώς κάποιοι σχεδιαστές και κατασκευαστές να το κάνουν επίτηδες, δεν εξηγείται, μάλλον προσπαθούν να αποτρέψουν τις γυναίκες να ανεβαίνουν σε μηχανές, ή να πιστεύουν πως οι διαστάσεις των οπισθίων είναι ίδιες για όλες τις γυναίκες. Το δεύτερο ενισχύει περισσότερο την άποψη ότι το κάνουν επίτηδες.

Έτυχε να κάνω μια διαδρομή με τη μηχανή την οποία είχα κάνει στο παρελθόν με το αυτοκίνητο. Με τη μηχανή μου φάνηκε τελείως διαφορετική και πολύ πιο συναρπαστική. Πώς όμως να περιγράψω αυτόν τον ενθουσιασμό μου όταν φοράω το κράνος; Ακόμη λοιπόν κάτι μειονεκτικό, η έλλειψη επικοινωνίας. Φορώντας το κράνος πού να μιλήσεις, μόνο κάποια μικρά χτηπήματα στον ώμο (να μην τρομάξουμε και τον οδηγό) και κάτι νοήματα του τύπου «όλα καλά», «κάνε λίγο στην άκρη» και τέτοια... Αυτή βέβαια η δυσκολία υποθέτω πως βολεύει υπερβολικά τους άνδρες οδηγούς, αποφεύγουν τη γυναικεία φλυαρία ή γκρίνια, σε περίπτωση που ο συναναβάτης είναι γυναίκα. Αν είναι κάποιος άνδρας ακόμη καλύτερα, γιατί και συνοδηγός σε αυτοκίνητο να ήταν πάλι δεν θα πολυμιλούσαν με τον οδηγό.

Στο τέλος και εκδρομή πολλών ημερών πήγα, και τα πράγματά μου χώρεσαν, και η σέλα ήταν πολύ άνετη, και διαπίστωσα πως η απόλυτη ηρεμία ενώ φοράς το κράνος και ταξιδεύεις και απλά θαυμάζεις τη διαδρομή, είναι τελικά μοναδική.

Τι σου κάνει ο έρωτας λοιπόν, ξεχνάς και το κρύο και το χαλασμένο μαλλί από το κράνος και το στροβίλισμα και το πιάσιμο και την έλλειψη χώρου κι επικοινωνίας. Τελικά απέκτησα έναν καινούριο έρωτα, πέραν αυτού που έχω για τον συγκεκριμένο αναβάτη, τη μοτοσυκλέτα.

Τελευταία τροποποίηση: Σάββατο, 01 Οκτώβριος 2011 09:54
Αναστασία

Αναστασία

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Περισσότερα σε αυτήν την κατηγορία: « Η υπερδύναμη (στα μηχανάκια) Ελλάς